Kabanata 11 Ang mga Mag-aaral na Lumipat ay Nagiging Bampira

“Mga kaklase, ngayon… may bagong estudyante sa klase natin.” Sabi ng **Ang Guro**. “Pasok!” Sigaw ng **Ang Guro** sa mga estudyante sa may pinto. “Ako si **Feng Yunhan**.” Si **Yun Han** ay Intsik. Pagkatapos niyang magsalita, naglakad siya nang walang pakialam patungo sa tabi ni **Buwan ng Dugo**. “Pwede ako umupo.” Sa oras na ito, tiningnan ni **Yun Han** si **Buwan ng Dugo** gamit ang mga mata na parang nang-aasar. “Wala namang pakialam!” Walang ganang sinabi ni **Buwan ng Dugo**. Dapat wala talaga siyang pakialam. Tignan mo ang mga mata niya na nakatingin kay **Buwan ng Dugo**, buti na lang maganda ang ugali ni **Buwan ng Dugo**, kung hindi… siguradong susuntukin ni **Buwan ng Dugo** ang kanyang gwapong mukha. “May sariling estilo.” Sabi ni **Yun Han** gamit ang boses na siya lang ang nakakarinig, sayang… sino ba si **Buwan ng Dugo**! Si **Buwan ng Dugo**, syempre, narinig niya ang sinabi niya, pero nagkunwaring hindi niya narinig. “Uh… Si **Yun Han** ay Intsik, kaya dapat magkasundo tayong lahat sa hinaharap.” Hindi naisip ng **Ang Guro** na matatapos ni **Yun Han** na sabihin ang pangalan niya nang cool at pagkatapos ay tatalikod na at aalis. “Intsik. Meron palang mga gwapo sa China…” “Oo nga… ang cool…” “Bakit ang swerte ng klase natin? Dalawang gwapong lalaki at isang magandang babae!” Nagbubulungan na ang mga baliw sa crush… bakit hindi sila pinapagalitan ng **Ang Guro**? Dahil… nawala na ang **Ang Guro**. “Hello, ako si **Buwan ng Dugo** & #12539; **Grim**.” Sobrang magalang ni **Buwan ng Dugo** na magpakilala, palagi niyang nararamdaman na ang Intsik na ito na may pagka-hari ay talagang hindi basta-basta, at… nararamdaman pa niya na parang pamilyar ang Intsik na ito. “Parang nagkamali ka sa pagpapakilala.” Cool na sabi ni **Yun Han**. “Hmm? Hindi ah.” Medyo nagulat na sinabi ni **Buwan ng Dugo**, maari sabihin na dapat ito ay isang pahiwatig… pero, wala pang isang oras kaming magkakilala, paano niya nalaman kung sino ako! “Sige, sasabihin ko sa'yo… **Leon Buwan ng Dugo** **Joe Lisman**, Ingles na purong dugong bampira.” Bulong ni **Yun Han** sa tenga ni **Buwan ng Dugo**. “Ahm… sino ka ba…?!“ Lubos na nag-panic si **Buwan ng Dugo**, alam niya talaga ang pagkatao ko? Isa ba siyang tagahuli ng bampira? Hindi pwede, hindi pwede! “Ako? Malalaman mo…” Sabi ni **Yun Han** at pumunta kay **Pili**, na patuloy na nakatingin sa kanya gamit ang mga matang gustong sumakmal sa kanya. “**Pili**. Bastos tumitig nang tumitig!” Lumapit si **Yun Han** sa tabi ni **Pili** at mahinang nagsalita. “Paano mo… nalaman ang pangalan ko?” Medyo hindi makapaniwalang sabi ni **Pili**, dahil hindi pa siya nagpapakilala! “Alam kong bampira ka.” Sinabi rin ang pangungusap na ito sa tenga ni **Pili**. “Oh. Hindi naman mahirap.” Halatang hindi gaanong nag-panic si **Pili** katulad ni **Buwan ng Dugo**, at kalmado niyang sinabi. “Oh… malakas ka. Mas kalmado ka kaysa kay **Buwan ng Dugo**.” Pagkatapos ni **Yun Han**, patungo sa **Buwan ng Dugo** na kanina pa nakatingin kay **Pili** at **Yun Han**, ngumiti, tumawa at umalis. Hindi tumatawa si **Yun Han** kapag maraming mga baliw sa crush ang sumisigaw, ang ngiting ito… ang buong silid-aralan ay puro sigaw ng mga baliw sa crush! Pati ang bubong ay matatanggal. “Kapatid… alam mo ba kung sino siya?” Tanong ni **Buwan ng Dugo**, papalapit sa mesa ni **Pili**. Kahit hindi ko alam kung sino siya, dapat ay kaya kong mag-imbestiga sa pagiging pamilyar ni **Buwan ng Dugo**. “Bumalik na lang tayo at tanungin si **Wang**, maganda nang may oras ngayon…” Sabi ni **Pili**, at dinala si **Buwan ng Dugo** sa parking lot ng paaralan. Nagmadaling umalis sina **Pili** at **Buwan ng Dugo**. Ang kastilyo-- “**Wang**!” Pagkapasok pa lang nina **Pili** at **Buwan ng Dugo** sa pinto, nakita nila si **Wang** at isang lalaki na nakaupo sa sala. “Bumalik na kayo. Sakto sa oras para ipakilala ko kayo sa isang tao.” Pagkatapos magsalita ni **Wang**, tinalikuran niya sina **Pili** at **Buwan ng Dugo**. “Bakit ikaw!” Sabay na sabi nina **Buwan ng Dugo** at **Pili**, oo… ang taong iyon ay si **Feng Yunhan**! “Nagkita na naman tayo.” Isang ngiti na naman ni **Yun Han**… “Magkakilala kayo!” Nagtatakang tumingin sa kanila si **Wang**… “**Wang**, bumalik kami para itanong kung sino siya!” Sabi ni **Buwan ng Dugo**, na nauna kay **Pili**. “Hindi ko masyadong alam. Sasabihin ko sa inyo… isa siyang Intsik na bampira… ang pinuno ng mga Intsik na bampira.” Sinabi ni **Wang** na ang pagpapakilalang ito ay halos kinatakutan nina **Pili** at **Buwan ng Dugo**… May mga bampira sa China! Akala ko tagahuli ng bampira lang ang meron sa China! “Huwag kayong magulat, hindi naman marami ang bampira sa China… lalo na ang pinaka-konti na purong dugo… tatlo lang.” Parang nakikita ni **Yun Han** ang kanilang pagkabigla, sinagot niya sila. “Sino ang tatlo? Siguradong isa ka sa kanila!” Parang interesado si **Buwan ng Dugo** sa mga Intsik na bampira. Wala akong magawa… Sobra niyang mahal ang pagkaing Intsik, at malapit siya kay **Yun Han**. Baka makakain pa siya ng mas maraming pagkain sa hinaharap. “At ang tatay at nanay ko.” Sinagot ni **Yun Han** ang tanong na ito na parang tanga. Tama. Alam mong si **Yun Han** ay purong dugo… Kailangan lang na purong dugo ang makakapanganak. “Ah. Sorry… parang medyo katangahan ang tanong ko.” Nag-react lang si **Buwan ng Dugo** kung gaano katanga ang tanong niya. “Wala lang…” Pag-unawa ni **Yun Han**. “Kapatid… sa wakas alam ko na kung ano ang pakiramdam na pamilyar. Ito pala… pakiramdam ng bampira!” Masayang sabi ni **Buwan ng Dugo**. “Oo… sinabi ko rin kung saan nanggaling ang pakiramdam na iyon.” Sumagot din si **Pili**. “Magkaklase kayo?” Parang hindi alam ni **Wang** na pumupunta si **Yun Han** sa paaralan ng tao. “Hmm…” Um-oo si **Yun Han**. “Oh, Diyos ko. Kayo… nasa klase nila?!” Sumigaw sa gulat si **Wang**, pero … mas naguluhan pa sina **Pili** at **Buwan ng Dugo** … bakit hindi? Pare-pareho lang ang laki nilang tatlo! “Bakit hindi?” Nagtanong si **Buwan ng Dugo**. “Sige… sasabihin ko sa inyo… 1000 taon na siya.” Nagpakita si **Wang** ng kamangha-manghang bilang, na magpapahiyaw kina **Pili** at **Buwan ng Dugo**. “Ah. 1000 taon!” Sabay na sumigaw sina **Pili** at **Buwan ng Dugo**. “Hmm… hindi naman ganoon ka-exaggerated, hindi ba?” Hinawakan na ni **Yun Han** ang kanyang noo. “May ganoong pagmamalabis! 1000 taon! Diyos ko.” Talagang nagulat nang sobra si **Buwan ng Dugo**, hindi katulad ni **Pili**, na medyo kumalma pagkatapos magulat. “Huwag masyadong excited.” Sinubukan ni **Yun Han** na kalmahin si **Buwan ng Dugo**. “Hindi ba ako pwede mag-excite? 1000 taon… Diyos ko, astronomiya na para sa akin.” Parang bata na sabi ni **Buwan ng Dugo**, pero… para sa kanya astronomiya talaga, si **Buwan ng Dugo** ay mahigit 100 taon pa lang. At si **Pili**. Mahigit 200 taong gulang pa lang ako. “Hehe…” Sabay na tumawa sina **Yun Han**, **Wang** at **Pili**… dahil… talagang nawalan sila ng imik. “Pupunta muna ako sa kwarto para magkaroon ng tahimik na pagpupulong. Sa walang kabuluhan, dahan-dahan kayong mag-usap.” Naramdaman din ni **Buwan ng Dugo** na nagulat siya nang sobra, kaya pinili niyang bumalik sa kanyang kwarto nang kalmado. Ang silid-tulugan ni **Buwan ng Dugo**- “Uh… Diyos ko… hindi ako makapaniwala… 1,000 taong gulang na siya! At isa siyang Intsik na bampira… Diyos ko… pwede siyang makahanay sa mga ninuno ko. Tapos ang kanyang ama… hindi ba… mas matanda! Oh, Diyos ko. Oh, Diyos ko.” Sumigaw si **Buwan ng Dugo** pagbalik niya sa kwarto… Sa kabutihang palad, napakahusay ng sound insulation effect ng kwarto, kung hindi, mabibingi ang buong kastilyo… “Kumalma… kumalma… ay. Paano ba magiging kalmado ito… 1000 taon?” Talagang pinapaisip ni **Buwan ng Dugo** na baliw siya. “1000 taon… si **Wang** ay 860 taong gulang lang! Mas matanda siya kay **Wang**!” Talagang hindi na makakalma si **Buwan ng Dugo**… “Prinsesa…” Pagkatapos pumasok si **Zhang Ma** at nagdala ng isang tasa ng mango pudding. “**Zhang Ma**?” Sa totoo lang, hindi ko tinatawag na **Zhang Ma**. Sumisigaw ako ng mango pudding. “Kumain ka muna.” Talagang kumilos si **Zhang Ma** sa utos at nagdala ng mango pudding… “**Zhang Ma**, ikaw ang pinakamaganda.” Tumalon sa kama si **Buwan ng Dugo** at mahigpit na niyakap si **Zhang Ma**, na halos nakapagpahinga kay **Zhang Ma**. “Whoo… muntik na akong mamatay.” Humihinga si **Zhang Ma** sa hangin. “Sorry.” Sabi ni **Buwan ng Dugo** habang kumakain ng pudding. “Huwag kang magsalita habang kumakain!” Edukasyon ni **Zhang Ma**. Pagkatapos pakinggan ang mga salita ni **Zhang Ma**… Tumango nang diretso si **Buwan ng Dugo**… Ito ay talagang magpapakalma. Parang pagkain lang ang makakakalma kay **Buwan ng Dugo**. At sa ibaba, sina **Pili**, **Wang** at **Yun Han** ay sa wakas ay normal nang makapag-usap… Halos natakot sila sa ugong ng leon ni **Buwan ng Dugo** kanina… Diyos ko… Ang ugong ng leon ni **Buwan ng Dugo** ay talagang kahanga-hanga. Kahit ang ganitong magandang sound insulation wall ay walang epekto! Sa kabutihang palad … pinakiusapan lang ni **Pili** si **Zhang Ma** na magdala ng isang tasa ng pudding kay **Buwan ng Dugo** … kung hindi. Mahirap talagang isipin ang mga kahihinatnan!