Luka air mata

Keliru, **Jiuyin** buka mata dia, lepas tu tutup balik. Takde tenaga langsung. Ulang banyak kali, satu badan rasa lemah sampai nak buka mata pun susah. Fikiran aku macam TV hitam putih yang dah rosak, asyik ulang balik babak jatuh dalam air, terkapai-kapai nak selamatkan diri. Ada seorang remaja datang selamatkan aku, tapi muka dia bukan muka **Yongxia** yang sempurna tu. Muka remaja tu penuh dengan kesedihan, penat, dan kuat. Beza sangat dengan **Yongxia** punya. Perlahan-lahan **Jiuyin** buka mata dia, dan muka **Gong Xinle** yang risau dah muncul. **Jiuyin** buka mulut sikit, tak boleh cakap. Tekak dia rasa tak selesa, kening berkerut sebab tak selesa. **Jiuyin** tak tahu kenapa, satu badan rasa panas dan tak selesa. "**Xin Le**... sakit..." **Jiuyin** susah payah sebut empat patah perkataan tu, mata dia pandang **Gong Xinle** dengan penuh kesian. "Aku dah isi air dalam bath tub. **Jiuyin** nak rendam tak? Mungkin boleh lega sikit." Mandi dalam air sejuk, **Jiuyin** rasa tak sejuk, tapi menggigil. **Jiuyin** tak cakap apa-apa. Dia fikir ni semua kesan dia jatuh dalam air, dan dia takut air. Nanti lepas rendam lama sikit, okay lah tu. Lepas rendam, **Jiuyin** bangun, pakai seluar pendek dan baju lengan pendek, lepas tu keluar. Bila keluar bilik, aku nampak pintu bilik **Yongxia** terbuka. Gelap gelita, memang jelas **Yongshao** dah tutup semua langsir, taknak bagi cahaya masuk langsung. Selangkah demi selangkah, aku masuk dalam. **Jiuyin** nampak **Yongxia** bersandar kat dinding, hilang semangat. "Macam mana dengan **Ni**?" **Jiuyin** tanya. **Jiuyin** rasa kesedihan **Yongxia**, dan **Jiuyin** tiba-tiba nak peluk **Yongxia**, masa **Yongxia** macam nak jatuh dalam jurang, supaya dia tak jatuh lagi, dan bagi dia rasa stabil, macam kat ufuk. **Yongxia** masih diam, tunduk kepala, tangan letak kat lutut, tak cakap apa, takde minat. Macam mayat hidup yang **Huang Liao** tinggalkan lepas bunuh **Mu** dalam animasi. **Yongxia** tak boleh dengar, tak nak dengar, dan dia makin takut mati. **Yongxia** memang tak nak mati, dengan harapan kaum darah dan **ibu**. Aku betul-betul tak nak... **Jiuyin** dekat dengan **Yongxia**, cepat! **Yongxia** peluk **Jiuyin** kuat-kuat! Bagi **Jiuyin** rasa susah nak bernafas, otak **Jiuyin** jadi kosong. **Yongxia** peluk, dan masa terhenti kat diorang. Takde degupan jantung, takde merah muka, takde orang lain. Macam semua orang dalam dunia dah mati, tinggal diorang berdua je, dan degupan jantung terhenti masa **Yongxia** peluk **Jiuyin**, dan **Jiuyin** berhenti degupan jantung dia, tak merah muka. Muka merah tak pernah muncul, cuma pucat je yang ada. **Jiuyin** terkejut, dan tindakan **Yongxia** ni buat dia terkejut. Bilik masih senyap, bunyi udara mengalir masuk dalam telinga **Jiuyin** perlahan-lahan. Nafas berat **Yongxia** menyembunyikan banyak kehancuran dan benda yang tak diketahui. **Jiuyin** boleh bezakan dengan mudah. Aku tak tahu kenapa... **Yongxia** tutup mata, air mata mengalir keluar dari mata dia sepanjang masa. Macam paip air tak ketat, air menitik keluar, bisik-bisik novel. Kalau tak perasan dan ambil berat, orang tu takkan jumpa, selama-lamanya! **Jiuyin** kena bagi perhatian, tengok **Yongxia**, hati dia rasa macam kena tikam, sakit sangat dan sesak nafas. Macam ada orang letak bom masa dalam tekak dia, dan sekarang meletup, dan dia tak boleh telan air liur dia. **Jiuyin** menangis, dan **Yongxia** pun sama. Pusat kehancuran diorang makin bertambah, dan diorang menangis dalam diam. **Jiuyin** tahu, selalu tahu. Tahu kehancuran diri sendiri, kehancuran **Yongxia** dan kehancuran **Gong Xinle**. **Gong Xin** peluk diorang lama. **Gong Xinle** berdiri kat luar pintu lama dan diam. Dia tengok **Jiuyin** dengan rasa iri hati, dan tengok **Yongxia** dengan rasa kecewa. **Gong Xinle** cinta **Yongxia** sangat, tapi **Yongxia** selalu buat hati **Gong Xinle** hancur. **Le** berdiri kat luar pintu, cemburu gila, kuku masuk dalam lengan dia tanpa belas kasihan, kulit putih terus keluar bulan sabit, berdarah, benci darah! Setiap kali **Yongxia** bersikap lembut kat dia walau sesaat, dan ambil berat, hati **Gong Xinle** yang hancur akan pulih balik. Macam tak pernah hancur pun. **Gong Xinle** senyum pahit! "Abang **Yongxia**..." Mata **Gong Xinle** penuh air mata. Berbisik dengan serak panggil satu ayat. **Jiang Tian** berdiri kat koridor tangga, belakang badan bersandar kat dinding, mulut senget, dia tengok semua gambar tu sekarang dengan dingin. **Jiang Tian** gelak sinis, dalam hati dia ejek gambar ni tanpa belas kasihan, sinis! Rasa kelakar! Macam mana orang boleh ada perasaan dengan vampire? **Jiang Tian** hampir boleh jangka yang **Jiang Tian** takkan biarkan benda ni jadi! Tangan kiri kat belakang, tangan pegang spar merah darah, jelas ukir kat tengah: **Linger** dua perkataan ni, ekspresi muka masih ringan, kening sembunyi kesedihan. "**Linger**, kita dah peluk, tapi gambar dah jadi kuning. Mengingat muka **Ni** yang tersenyum, aku cuma boleh sentuh muka **Ni** dengan senyuman yang pahit dan fantasi. **Linger**, patutkah gambar ni tak pernah muncul?" **Jiang Tian** tanya dalam fikiran, lepas tu dengan mahir masukkan spar merah darah tu dalam poket depan, melangkah ke arah **Gong Xinle**, batuk dua isyarat untuk bagi **Gong Xinle** perasan dia. Bila **Gong Xinle** perasan ada orang kat belakang dia dan pusing kepala, **Jiang Tian** terkejut, beku, menangis, dan hati dia berdebar dan berhenti. . . . . . "**Linger**.. itu **Ni** ke?" Nada dan suara **Jiang Tian** yang rata buat semua orang hampir dengar. **Gong Xinle** tengok **Jiang Tian** dengan ragu-ragu. **Gong Xinle** boleh ingat dengan jelas yang **Jiang Tian** tu budak lelaki yang selamatkan **Jiuyin** semalam. Dia tak faham perkataan **Jiang Tian**, jadi dia berhenti, dan air mata dalam mata dia dah hilang tanpa kesan. **Yongxia** dan **Jiuyin** lepas, lepas tu **Yongxia** panik dan tanam kepala dia. Muka **Jiuyin** yang kosong tengok **Yong Xia** buat satu siri tindakan yang sakit, tak tahu kenapa **Yong Xia**? **Gong Xinle** beku sebab tak faham perkataan **Jiang Tian**, dan **Jiuyin** beku sebab tak tahu kenapa **Yongxia**. Dua benda ni jadi dalam dunia yang sama, dalam vila yang sama, tapi macam dalam dua dunia. Aliran udara, masa berlalu, macam diorang tak rasa, macam diorang stay dalam ruang kosong. Aku tak boleh dengar bunyi datang dari dunia luar, dan aku tak boleh hantar bunyi ke dunia luar. Dunia yang senyap dan acuh tak acuh sangat senyap sampai **Jiuyin** dan **Gong Xinle** takut, sebab teruk dan senyap macam semua dunia dah mati, tinggal **Yongxia**, **Jiuyin**, **Jiang Tian** dan **Gong Xinle**. . . . . . . . . . . . . . . Dua jam oh (★ o ★) Pembaca boleh baca dengan yakin O (φ _ φ) O