Kesunyian tahun-tahun itu

Pagi-pagi buta, masa cahaya matahari pertama menyinari **Jiuyin**, **Jiuyin** masih dalam mimpi, baring dalam dakapan **Nenek** dan dengar cerita **Nenek**. Dia selesa dan gembira sangat dalam mimpinya masa tu... Kuat, **nine tones** menggigil, rasa macam nak beku, buka mata, **Yongxia** berdiri tepi katil dia tengok muka dia yang tengah tidur dengan air liur meleleh. **Nine tones** duduk, nak maki, tapi kena baling dengan **Yongxia**. Dia minta tolong lepas tu pergi depan **Yongxia** dengan marah, bagi **Yongxia** ketuk kepala, lepas dia teringat **Yongxia** sekarang ni tuan dia, dengan sedihnya jalan ke depan **Yongxia** mengaku salah dia. . . . . . . **Yongxia** pegang kepala dia, tak boleh cakap apa-apa. Mengaku salah lepas taip? Dia buat sengaja ke? **Yongxia** hulur tangan dia, tunjuk baju sekolah yang tergantung tepi katil, lepas tu tunjuk badan **Jiuyin**, bagi isyarat **Jiuyin** tukar baju. **Nine tones** tak bodoh, terus faham maksud **Yongxia**. Bila **Yongxia** keluar, dia cepat-cepat tukar baju sekolah, dengan kelajuan **nine tones** yang dilatih dalam tentera, dia pastikan dia dah tukar baju sekolah dalam masa tiga minit. Cuma baju sekolah tu bagi **Jiuyin** rasa pelik. Tengok bahagian bawah, dia macam takut nak ambil langkah. Sebab dia rasa kalau dia ambil satu langkah, dia tak nampak apa-apa. Mini skirt lagi pendek daripada mini skirt yang dipakai oleh minah rempit biasa, dan hampir semua pembuat ayam pakai mini skirt macam ni. **Nine tones** buka pintu sebelum **Yongxia** datang paksa dia. Dia cakap teragak-agak lama-lama, tak boleh nak cakap ayat yang lengkap, buat **Yongxia** keliru dan jerit pada **Jiuyin**: "Kau sakit ke? Gagap, kau?" "Tak, pendek sangat. Aku tak selesa." **Nine sounds** nak nangis tengok **Yongxia**, tangan hati-hati tarik sikit skirt kat kedua-dua belah, nak koyak sikit, tapi baru je **nine sounds** macam dah pakai sampai bawah, dan tali pinggang pun dah ikat ketat. "Pendek???" Nada **Yongxia** terkejut sangat. Baju sekolah perempuan pendek untuk perempuan kat seluruh sekolah, sepatutnya dah dekat sangat dengan keinginan perempuan. "Mm-hmm, boleh tak aku tak pakai buat sementara waktu?" **Nine tones** cakap dengan kasihan. Kalau **Nenek** tahu dia pakai skirt pendek macam ni, mesti dia mati. "Tak boleh! Pergi sekolah, kau hari pertama kelas hari ni. Kalau kau lambat dan kena buang sekolah, aku takkan tolong kau selesaikan!" **Yongxia** lepas ayat ni dan pergi ke tangga. **Nine tones** tak boleh buat apa, dan tak harap orang ni benarkan dia tak pakai baju sekolah. Pakai but biru gelap dan lari cepat-cepat. Dalam kampus, orang ramai sesak, dan jeritan bergema atas langit. Jeritan lalu media dengan aliran udara dan masuk ke telinga **Jiuyin** dan **Yongxia**. Masa ni, ekspresi muka **Yongxia** masih tak ada perasaan, seolah-olah jeritan yang kasar ni tak masuk dalam telinga dia langsung. Tapi **nine tones** tak boleh tahan nak tutup telinga dia. Gunung-gunung senyap macam air yang bertakung, burung-burung merdu dan manis, dan bunga-bunga wangi. Keadaan dan suasana sekarang ni memang bunyi bising bandar. Jangan cakap pasal burung, orang yang bercakap dengan bunyi biasa pun akan tertutup dan susah nak bernafas. Bunyi loceng kelas berenti jeritan. **Jiuyin** turun dari kereta, regangkan diri dan hirup udara segar. Ni udara yang paling sedap **Jiuyin** hirup dari kereta ke kereta tadi. Dia mengaku. Ikut **Yongxia** ke Kelas 2 Tingkatan 9, **Jiuyin** kenalkan diri dengan bantuan **guru**, lepas tu diaturkan oleh **guru** ke tempat duduk dua orang yang kosong kat baris keempat. **Nine tones** dalam kelas dengar kelas dengan teliti. Tapi, asas sekolah rendah dia tak bagus, dan tak boleh faham apa-apa. Masih keliru, duduk tegak, rasa tak selesa sikit. Pusing kepala dan tengok **Yongxia**. Dia tidur, nampak wangi, mimpi? Dengan senyuman masa kecil yang cerah kat bibir dia, **Jiuyin** terpesona tanpa sedar. Dia tengok muka yang cemburu daripada berpuluh ribu gadis muda dan wanita muda dan lelaki muda yang terpikat dengan **Yongxia**. Itu kerja Tuhan yang paling sempurna, dia mengaku. **Nine tones** datang dari kawasan gunung, dan trend sosial dan fesyen **nine tones** tak boleh nak ikut. Dia cuma boleh cakap dengan dua perkataan yang paling biasa: kacak. Muka **Yongxia** adalah muka paling bagus yang **Jiuyin** pernah tengok. **Yongxia**, yang dilihat tak selesa, tenung **Jiuyin**. **Yongxia** asalnya tidur, tapi dia tetap berjaga-jaga walaupun masa dia tidur dalam realiti. **Yongxia** samar-samar ingat kata-kata **Ibu** dia: **Yongxia** adalah kebanggaan kaum darah, dan kaum darah terakhir patut hidup untuk seluruh kaum darah dan **Ibu**. Sebab ayat ni, **Yongxia** tak boleh mati. Dia patut sentiasa berjaga-jaga untuk elak pemburu vampire datang secara tiba-tiba. Empat puluh lima minit daripada loceng tamat untuk **nine tone** longgar, biar **nine tone** hirup udara bebas dan rasa. **Nine tones** suka kelas dah tamat. Pergi ke depan **Yongxia**, tunggu arahan **Yongxia**. "Tak ada apa-apa." Lepas tu, **Yong Xia** Li keluar main kat padang. Padang lama, tak ada orang datang. Tahun lepas, padang ni masih penuh dengan orang gila bunga. Sebab sokongan besar daripada **ibu bapa**, sekolah bina semula stadium, lepas tu dah lupa. Tak ada siapa tahu **Yongxia** akan datang sini main bola lepas kelas, dan ada sebiji bola keranjang yang tersembunyi dalam rumput yang dah pudar kena angin dan matahari tapi tak hilang sebagai bola. Terlalu banyak kenangan **Yongxia** tertanam dalam padang sini, yang **Yongxia** tak boleh lupa, tapi tak boleh buat apa-apa. Sebab tak nak lepaskan, **Yongxia** tak lepaskan nak pergi. Peluh daripada dahi **Yongxia** mengalir ke dagu, ada yang jatuh ke bawah, dan ada yang dilap oleh **Yongxia**. Cahaya matahari keemasan menerangi **Yongxia**, seorang remaja yang kesunyian, jadi gambar yang cantik. **Yongxia** akan rindu **Ibu** dia masa ni... Apa dalam peti harta karun? Tahun-tahun kesunyian tu hakis masa, **forever summer** dia tak kisah macam mana gembira dan seronok hati dia tetap sunyi. Aku tak tahu kenapa, **Yongxia**, lagi gembira dia gelak, lagi sunyi hati dia. Dia fikir pasal **Ibu** dia yang mati untuk lindungi dia, jadi dia sunyi.