Bab 1 Berlari

''Kita kena pergi sebelum mereka jumpa kita,'' **Sam**, salah seorang pengawal peribadi saya cakap dengan nada cemas, mendesak saya untuk pergi. '' Tapi kita tak boleh pergi macam tu je. '' Saya sambung. ''Kita boleh dan kita akan. Kita dah janji nak jaga kau dan kita akan buat walaupun kau menghalang.'' **Jonathan** cakap sambil menarik saya keluar. '' Tapi kita tak boleh pergi macam tu je. Semua orang kat sini baik dengan kita. Kita tak boleh tinggalkan mereka bila mereka perlukan kita.'' Saya sambung lagi ''Cari dia dan bila kau jumpa dia, bawa dia pada aku. Aku akan tamatkan dia.'' **dia** berjanji. Ini adalah suara orang yang memang bertekad nak bunuh saya. Dia menghantui saya bukan je secara fizikal tapi dalam mimpi saya jugak. ''Kita kena pergi sekarang.'' **Sam** cakap dengan nada cemas dan kali ni saya tak berani nak cakap apa-apa. Kami sekarang kat laluan rahsia yang penuh dengan tangga yang tak berkesudahan dan memang gelap dan menyeramkan. Mereka berdua pegang obor jadi kami ada arah dan penglihatan. Kami berjalan laju dan bila kami sampai kat luar terowong, kami nampak tiga ekor kuda kat luar. Kami naik dengan tergesa-gesa dan menunggang dengan cepat walaupun kami tak tahu nak pergi mana. Kami tak selamat kat mana-mana. Tempat yang saya rasa selamat pun dia berjaya dapatkan saya kat situ jugak. Dah macam ni dah dua tahun. Dia kejar saya nak bunuh saya dan saya lari untuk nyawa saya. Bukan macam ni sebelum ni. **Ibu** saya selalu cerita kat saya macam mana dunia ni tempat yang baik dan aman tapi sekarang dah penuh dengan perang. Takde sesiapa boleh tidur dengan mata terpejam sebab takut kena bunuh dalam tidur. Orang macam **dia** terorikan orang yang lemah dan takde sesiapa boleh cakap apa-apa pasal tu. Dia bunuh apa je atau sesiapa je tak kira umur atau apa-apa pun. Tujuan utama dia adalah untuk mengawal dunia dan bunuh sesiapa je yang menghalang dia. Saya tak menghalang dia pun. Saya sebenarnya tak kisah apa yang dia buat, saya cuma mengadu kat diri sendiri. Saya tak tahu kenapa dia beria-ria nak bunuh saya tapi lepas tu saya teringat. Saya takde idea kenapa dia rasa saya cukup berkuasa untuk bunuh dia tapi saya rasa sama ada bunuh atau dibunuh. Tapi siapa yang boleh cuba bunuh dia? Saya tak boleh buat apa-apa untuk lukakan dia. Dia jauh lebih berkuasa daripada saya dan saya sangat takutkan dia, saya tak nak pun dekat dengan dia sebab dia takkan teragak-agak nak bunuh saya tapi saya cuma berharap ada orang yang cukup berani dan selamatkan saya daripada stres lari untuk hidup saya. "Kita nak pergi mana?" Saya tanya masa kami berhenti untuk berehat. Kami sekarang kat dalam gua di mana kami akan bermalam. Saya tahu kita takde tempat nak pergi dan takde sesiapa nak bergantung sebab sebaik je kita tunjuk muka kat sesiapa, mereka akan berpaling tadah dan benda tu takkan berakhir dengan baik untuk kami. ''Saya tak tahu.'' **Sam** jawab. ''Kita boleh lari seumur hidup kita selagi kita lindungi kau sebab kalau apa-apa jadi kat kau, takkan ada harapan untuk hidup dan kita tak boleh biarkan benda tu jadi. Kami perlukan kau." "Saya dah cakap saya tak percaya benda tu. Kenapa saya tak boleh buat apa-apa bila dia bunuh **ibu** dan **ayah**? Kenapa saya tak boleh buat apa-apa bila-bila masa dia muncul, hah?" Saya tanya dengan marah. "Saya nak korang berhenti bina harapan palsu sebab saya bukan apa-apa kalau nak dibandingkan dengan dia. Dia akan tamatkan saya tanpa kelip mata." "Kau kena percaya." **Jonathan** mendesak. ''Kau harapan kami untuk tamatkan penderitaan ni. Semua orang harapkan kau tamatkan benda ni." ''Itulah sebenarnya yang saya tak nak. Saya tak boleh nak handle. Dia akan bunuh saya, saya tak boleh buat apa-apa kat dia hari ni, apa yang buat korang fikir saya boleh esok?'' ''Kami percaya kat kau dan dewi bulan. Dia akan lindungi kita melalui kau." **Sam** cakap. ''Mari kita tamatkan malam ni." Saya cakap, penat dengan perdebatan ni. Ini bukan yang pertama dan memang takkan jadi yang terakhir. Saya ada anugerah yang paling hebat tapi saya takkan guna. Saya takkan jadi apa yang semua orang nak saya jadi. Saya ada hidup saya jugak, malangnya yang saya tak dapat. Saya selalu dilindungi daripada dunia luar oleh mak bapak saya. Saya tak dibenarkan keluar atau menghadiri sebarang majlis. Saya cuma buat sekali setahun untuk meraikan dewi bulan dan tu pun dengan ramai orang dan pengawal. Saya selalu benci sebab saya takde kawan, saya tak boleh pergi sekolah pun, jadi saya belajar kat rumah. Saya benci mak bapak saya buat macam tu sebab saya rasa terkongkong dan terkurung. Ya, saya dapat semua yang saya nak tapi beberapa benda memang tak cukup. Saya nak tengok hidup di luar dinding bilik saya. Saya nak alami hidup macam orang lain akan buat tapi saya tak boleh dan sekarang saya bebas, saya tak nikmati kebebasan. Cuma berharap saya balik kat bilik saya, saya sanggup kurung diri saya kali ni dan saya takkan bergaduh dengan mak bapak saya bila mereka suruh saya duduk dalam rumah. Tapi malangnya saya tak boleh buat apa-apa macam tu. Kadang-kadang saya harap ini mimpi dan saya akan bangun daripada mimpi tu tapi saya tahu sekarang yang ini realiti. Realiti yang pahit. Mimpi ngeri yang takde sesiapa tahu bila akan berakhir. Kalau saya betul-betul boleh tamatkan, saya dah buat dari dulu lagi tapi saya tak boleh buat apa-apa dan benda tu menjijikkan. Ada ramai orang memandang saya, percaya kat saya bila saya sendiri tak percaya kat diri sendiri. Saya tak nak lukakan atau kecewakan sesiapa. Saya tahu yang satu hari saya kena usaha ke arah memenuhi takdir sebab akan sampai satu tahap kita semua akan muak dan nak mati tapi saya tak boleh ambil benda tu lagi sebab saya takut. Saya takut yang saya akan mengecewakan orang. Takut yang saya takkan penuhi ramalan dan mati lepas tu takde sesiapa nak jaga orang, menyebabkan mereka menderita. Saya takkan buat apa-apa, tak selagi saya berani dan berkuasa untuk berdepan dengan dia dengan tahu yang saya akan menang. Saya takkan ambil risiko dengan kalah sebab saya kalah bermaksud kegagalan dan penderitaan dan saya tak nak semua tu. Hei korang, Ini cerita werewolf pertama saya, saya tahu macam tak macam cerita tu lagi tapi memang betul. Saya dah banyak baca cerita werewolf dan nampak macam menarik jadi saya nak cuba. Maaf kalau ada kesilapan dalam penulisan. Saya memang nak sangat kalau orang baca buku ni, vote dan komen. Saya memang perlukan cadangan dan saya nak tahu apa korang fikir pasal buku ni. Terima kasih sebab membaca, benda tu bermakna sangat bagi saya dan saya harap korang suka dan terus melekat. Sayang korang semua ❤️