Bab 14 Meninggalkannya

Saya bangun, tengok diri kat katil dekat gila dengan badan sado. Saya sedut bau dia, terus kenal, kawan lelaki saya. Saya tak tahu bila saya tidur, tapi saya ingat betul-betul saya letak banyak bantal, asingkan kita orang. Tapi sekarang, kita orang rapat sangat, dan saya suka rasa badan dia kat badan saya. Dia nampak tenang je tidur, orang tak tahu dia ni menyakitkan hati, macam bos besar! Saya tak tahu macam mana geng dia boleh tahan dia, tapi diorang takde pilihan lain. Saya tahu, sepatutnya saya dah bangun dan blah. Tapi saya cuma nak duk dalam pelukan dia. Sebab saya tak tahu, bila lagi benda ni nak jadi. Dan saya suka rasa macam tu. Kalau dia takde la teruk sangat, mungkin saya takkan pergi. Duk je dengan dia. Tahu, saya selamat buat sementara. Tapi saya kena buat benda ni. Ini yang terbaik untuk saya. Saya tenung muka dia. Rambut dia serabai. Rasa nak je saya selak rambut dia. Bulu mata dia panjang dan penuh. Hidung dia mancung. Dan bibir dia, Ya Allah, bibir dia menggoda sangat. Saya teringat ciuman kami. Menggoda sangat nak ikut garisan bibir dia dengan jari saya. Tapi saya tahan. Dia bergerak sikit, saya ingat dia nak bangun. Tapi dia cuma tarik saya rapat lagi, peluk saya kuat-kuat. Saya macam suka. Dapatkan dia rapat dengan saya, peluk saya macam ni, bagus. Tapi, sayang, dia tak peluk saya. Saya betul-betul tak nak duk sini lama-lama. Sebab saya rasa, saya akan jatuh. Dan memang susah nanti. Saya tak nak benda tu. Tambah pulak, kita orang akan buat benda ni mustahil. Sebab asyik bergaduh je. Saya cuba nak lepas daripada pelukan dia, tapi dia ketatkan lagi. Saya biarkan je la. "Tolong, jangan tinggalkan saya," kata dia, merayu. Suara dia macam, dia tengah bergelut dengan 'syaitan' dia. Tapi, dia memang dah macam tu. Atau mungkin, dia tengah merayu kat Cici, suruh duk dengan dia. Saya marah, fikir dia Cici. Saya betul-betul tak nak orang salah anggap saya, macam betina tu. Tak hairan, suara dia merayu macam tu. Saya tak tahu macam mana, kemarahan tu ambil alih. Saya tolak dia, sampai dia jatuh atas lantai, terus terjaga. "Apa benda semua ni?" jerit dia, bagi saya pandangan maut. "Awak peluk saya kuat-kuat, saya tak suka. Nak jauh daripada awak. Daripada peluk saya macam tu, awak boleh ambik bantal kalau nak bermanja sangat. Atau, lagi bagus, awak boleh ambik Cici awak. Saya yakin, korang berdua akan suka," kata saya. Saya tahu, dia tahan diri betul-betul, daripada buat benda yang bukan-bukan. "Saya tak faham, kenapa awak buat macam tu. Oh, tunggu, sebab cemburu tu yang membunuh awak. Saya tak tahu, apa yang buat awak mengamuk. Tapi awak patut simpan perangai dan mood swing awak tu, untuk diri sendiri. Cici tak bermakna apa-apa bagi saya, awak pun tak," kata dia. Marah dia jelas, dalam cara dia bercakap. Dan dia masuk bilik air, hempas pintu kuat-kuat. "Awak betul-betul dah tolak dia keluar. Syabas, Lee. Baru je saya fikir, dia dah okay. Awak mesti nak bukak mulut awak, dan rosakkan semuanya. Awak kena berhenti cemburu kat Cici dia. Awak kawan lelaki dia, tau! Dia takkan berani pilih sesiapa, lebih daripada awak. Awak tahu tu. Tapi, awak asyik tolak dia keluar. Syabas, awak. Saya takde peluang nak dengan kawan lelaki saya. Bagus sangat," kata dia. Dan dia undur diri. Tak nak dengar apa yang saya nak cakap. Masa tu, saya sedar, saya dah lebihkan diri sendiri kali ni. Saya tunggu dia keluar daripada bilik air. Sambil garu rambut dengan marah. Saya jerit frust, kenapa benda jadi macam ni? Saya tak patut cakap apa-apa. Biar je dia peluk saya. Tapi saya seronok dengan sentuhan dia. Dan saya tak nak biasa dengan benda tu. Dia keluar daripada bilik air, beberapa minit kemudian. Dah siap berpakaian. Tak pandang saya pun. Terus blah. Tak cakap sepatah haram. Apa yang saya harapkan dia nak cakap? Apa-apa pun. Saya masuk bilik air. Ambil masa mandi. Tuhan je tahu, bila saya boleh mandi lagi. Saya keluar, ikat tuala dia kat badan saya. Cuba cari benda nak pakai. Saya tak boleh pakai baju dia. Itu yang pasti. Saya tak nak buat dia marah lagi, daripada apa yang dah ada. Saya keluar daripada bilik air, tengok beg, tempat kami simpan senjata. Dia betul-betul nak saya keluar. Kat sebelah, ada timbunan baju. Saya pakai baju tu. Syukur, dia fikirkan jugak. Saya siap berpakaian. Pakai topi. Saya ambik beg, dan keluar daripada bilik. Tahu, mungkin saya takkan ada kat sini lagi. Saya masuk bilik, tempat Sam dan Jonathan. Diorang dah sedia nak pergi. "Akhirnya, dia keluar jugak," kata Sam. "Kami nak datang ambik awak. Tapi kami tak nak ganggu apa-apa," kata Jonathan, dengan senyuman sinis. Lepas tu, dia kenyit mata. "Awak takkan ganggu apa-apa. Sebab takde apa nak diganggu. Sekarang, boleh tak kita pergi?" kata saya, dengan marah. "Malam tadi, buat awak cranky? Dia tak puaskan awak, sangat. Bau dia sedap je kat awak, tau," sambung Jonathan. Saya hilang sabar. "Awak cakap lagi sekali, benda bodoh yang awak asyik cakap daripada tadi, saya akan bekukan awak sampai mati," ugut saya. "Cuba yang bagus, Lee. Tapi kita berdua tahu, awak sayang saya sangat. Sampai tak boleh buat macam tu. Tapi, awak bebas nak buat macam tu, sebagai bantuan, bila puak vampir serang kita. Saya lebih suka dibekukan sampai mati, terima kasih atas idea tu," kata dia. Saya bertambah marah. Pasti, Jonathan akan buat saya naik angin sepanjang hari. "Jom pergi sekarang," kata Sam, tarik Jonathan dengan dia. Kami keluar dari bilik. "Harap, awak dah ucap selamat tinggal kat budak lelaki awak," kata Jonathan. Sayangnya, saya belum. Dan saya rasa, saya tak boleh buat macam tu. Lebih baik, pergi tanpa disedari. "Jonathan, diam la! Awak buat saya meluat," kata saya. Dia cuma angkat bahu. Fikir balik, saya blah tanpa cakap apa-apa kat dia, sebenarnya tak bagus. Mungkin, kami takde hubungan yang terbaik. Tapi, sekurang-kurangnya, dia bagi saya makan, bila saya lapar. Bagi saya pakaian, dan tempat berteduh sementara. Walaupun, dia menyakitkan hati. Sebenarnya, saya seronok buat dia marah. Dia dah bagi keperluan asas. Sekurang-kurangnya, saya patut bersyukur, walaupun dengan perangai dia. 'Awak patut pergi cakap kat dia, awak nak pergi. Dan minta maaf. Dan ucap terima kasih,' jerit Alexis kat saya. Saya tahu, dia marah sangat. Tapi saya takkan minta maaf. Kecuali, dia yang buat. "Fikir pasal budak lelaki awak?" tanya Jonathan, gerak-gerak kening, dan kenyit mata. Saya hilang sabar. Saya tampar belakang kepala dia. Lepas tu, saya jatuhkan dia. Dia terhempas atas lantai keras. Saya pegang tangan dia, dan pusing, sampai dia menjerit kesakitan. "Awak kacau saya lagi, saya takkan tunggu sampai kita kat kerajaan vampir, baru saya bekukan awak sampai mati," kata saya, lepas dia. "Saya ada benda nak buat. Saya akan turun kejap lagi," kata saya pada Sam. "Apa, nak cium selamat tinggal kat budak lelaki awak?" kata Jonathan. Kali ni, Sam yang tampar dia. "Belajar diam, boleh tak?" Saya senyum, gembira dengan apa yang Sam buat. Dan ikut bau kawan lelaki saya, ke pejabat. Dia seorang diri kat sana. Bagi saya sedikit keberanian, untuk ketuk pintu. "Siapa kat sana? Apa saya dah cakap, jangan kacau saya, bila saya cakap jangan kacau saya?" tanya dia, dengan marah. Saya tertanya, adakah saya yang buat dia dalam mood macam ni, dengan apa yang saya cakap pagi tadi. Saya buka pintu sikit, dan masuk, tutup pintu kuat-kuat kat belakang saya. "Kenapa awak masih kat sini?" tanya dia, dengan marah. "Saya cuma datang nak cakap selamat tinggal, dan terima kasih atas apa yang awak dah buat untuk saya," kata saya. Muka dia takde emosi. "Dah cakap. Boleh blah," kata dia, dengan dingin, tunjuk kat pintu. Apa yang saya harapkan? Dia akan cium saya selamat tinggal? Oh, tolong la. Kenapa saya datang sini? Bodoh, Alexis, buat saya buat macam tu. Saya tak bodoh. Yang bodoh, awak. Asyik buat dia marah je. Saya tak hirau dia. Saya keluar daripada pejabat dia, hempas pintu kuat-kuat. Kalau saya tak bermakna apa-apa kat dia, dia pun sama kat saya. Membazir masa je.