Bab 40 Sila Peluk Saya. Sejuk.
Sejak dia boleh letak telefon tu kat meja depan, tapi lepas tanya nombor bilik Wendy, dia macam tak sabar nak hantar sendiri.
Dia ketuk pintu bilik dia, tak lama lepas tu Wendy buka pintu dengan cepat. Muka dia terkejut sebab Jonathan datang. Mungkin dia tak sangka langsung Jonathan ada kat sini.
"Telefon kau." Jonathan hulurkan kat dia.
Wendy tiba-tiba teringat apa yang jadi, terus tepuk dahi dia, "Ya Tuhan, terima kasih."
"Baju kau basah." Jonathan berkerut, "Kenapa tak masuk, minum teh panas?"
Jonathan telan air liur, tenangkan diri, "Tak payah, aku balik dulu."
Dia pusing, pergi ke lif. Wendy berdiri kat pintu, "Jonathan, kau... anggap aku macam Yolanda, jadi... kau baik dengan aku?"
Jonathan berhenti, pandang dia. Dia pegang baju ketat-ketat, "Kalau aku suka kau, kau nak cuba dengan aku tak?"
Jonathan terkejut. Dia tak sangka... benda akan jadi macam ni.
"Kau single ke?" Dia tiba-tiba tanya.
"Ya." Jonathan terkejut dia boleh jawab secepat tu.
Wendy sedar dia tak tolak. Jadi dia senyum, "Aku dapat peluang hidup baru, tak pasti pasal masa depan. Kau baru je hilang orang tersayang. Aku nampak macam Yolanda, dan ada hati dia. Jadi kita sesuai, kau rasa tak?"
Jonathan tak balas, perasaan dia bercampur-baur.
Sepanjang perjalanan balik rumah, dia terkejut. Kat rumah, dia rasa Yolanda ada kat mana-mana...
"Jonathan, kau dah balik. Aku belajar masak makanan baru hari ni. Kau nak cuba tak?"
"Jonathan, aku tunggu kau dalam bilik aku. Cepat sikit."
"Jonathan, jahatlah. Oh, tak nak."
Jonathan rebah kat sofa, tangan pegang dahi. Kenangan ni buat dia gila...
Dia tak tahu macam mana nak habiskan semua ni.
"Encik Field, kau... mungkin tinggal kurang dari setahun untuk hidup..."
Hujan dah turun lebih setengah bulan. Macam nak seksa orang habis-habisan. Satu malam, ada orang tekan loceng.
Jonathan pakai baju kemeja warna cerah, bangun dari sofa. Tak masuk akal kalau ada orang datang. Dan kalau ada orang datang pun, takkan malam hujan macam ni.
Dia buka pintu, nampak Wendy dalam keadaan teruk,
"Jonathan." Dia tercekik.
Pemandangan ni macam hari pertama dia dengan Yolanda...
Wendy masuk rumah, berdiri basah kuyup. Tiba-tiba dia pusing, peluk Jonathan, buat Jonathan terkejut.
"Jonathan, peluk aku, tolong?" Wendy menggeletar, tak tahu dia sejuk atau takut.
Lama lepas tu, Jonathan tenangkan dia, tangan kat belakang dia, tepuk lembut. Wendy teresak-esak, "Jonathan, peluk aku."
Jonathan fikir sekejap, tarik dia jauh sikit. Dia pandang kelakuan tak biasa Wendy, "Kenapa ni?"
Air mata dan air hujan bercampur, Wendy sedu, pandang bawah, cakap dengan suara bodoh, "Aku tak sihat. doktor suruh aku masuk hospital untuk pemerhatian. Jonathan, aku tak nak kat sana lagi. Aku lebih rela mati daripada tinggal kat hospital. Teruk sangat..."
"doktor tak cakap teruk pun."
Wendy geleng kepala tak henti-henti, "Kau tak tahu. Kalau tak makin teruk, dia takkan cakap macam tu. Aku dah periksa senyap-senyap. Betul macam aku agak. Mungkin aku tak lama hidup..."
Mungkin tak lama hidup...
Ayat ni kena kat Jonathan, dia terkejut beruk.
Jadi, hati Yolanda tak boleh hidup lama?
"Jonathan, peluk aku. Aku sejuk."
Jonathan peluk dia erat-erat. Sebab Yolanda takut sejuk.
Tiga hari lepas tu, hujan lebat berhenti. Tiga hari ni, Jonathan tak pergi kerja langsung. Dia tinggal kat rumah dengan Wendy setiap hari, masak untuk dia, jaga dia.
Apa yang dia tak pernah buat untuk Yolanda, dia cuba sedaya upaya buat untuk Wendy sekarang.
Tak lama lepas tu Sean tahu kelakuan tak biasa dia. Sean telefon dia beberapa kali tapi dia tak jawab.
"Jonathan, kau lelaki yang baik." Wendy duduk kat meja pakai baju putih Jonathan, tunggu makanan.
Dia senyum gembira, "Yolanda bertuah dapat lelaki macam kau. Gembira betul."
Jonathan terkejut, pegang sudu dengan lebih kuat. Yolanda dan dia nikmati masa yang sangat baik. Baru sekarang dia tahu masa tu dia tak cukup baik untuk dia, dan makin teruk lepas tu.
Tapi kenapa Yolanda masih nak bersama dia tanpa merungut atau menyesal?
Dia cuma minta sikit.
Dan selain cinta, apa lagi yang boleh jadi?