Bab 32 Siapa Paling Menyakitinya
Jiang Wenyu sandar leher dia, senyum sinis. “Hmph, bukan main hebat kau ni. Benda dah lepas 20 tahun pun kau boleh korek. Kenapa masa kemalangan kereta dulu kau tak siasat?”
Mata Wili mengecil, dia berdengus. “Kau rupanya!”
Dia tak pernah ragu pasal kemalangan tu. Tak sangka, ini pun angkara Jiang Wenyu.
“Ya, aku yang rancang!”
Bila Gina dengar, dia terkejut. “Ibu, ibu buat semua ni! Kenapa?”
Tenaga Wili makin kuat. Jiang Wenyu susah nak bernafas, bercakap pun tersekat-sekat. “Aku takut Gina jadi macam aku. Ben, aku memang nak kau mati dalam kemalangan kereta. Lepas lama-lama, dia... dia pun lupa kau. Tapi... tapi aku tak sangka kau punya nyawa panjang, boleh hidup!”
“Ibu tahu saya sayang dia, kenapa ibu buat macam ni!”
“Aku, aku tak nak kau jadi macam aku... Kau, faham tak?”
“Tak, saya tak faham. Ibu sendiri tak macam tu, kenapa saya tak boleh!”
“Jadi... lepas tu, kau merayu kat aku, aku... tolong kau, kan?”
“Celaka! Korang dua beranak sama je busuk hati!”
Mata Wili berapi, macam nak bakar je diorang sekarang.
“Tak, Wili, saya tak sama macam ibu saya! Awak patut jadi milik saya. Jeni tu anak luar nikah. Macam mana dia layak untuk awak? Kalau Joe Tua tak bawak dia pergi keluarga Fule dengan pilih kasih, orang yang awak jatuh cinta tu patutnya saya, bukan dia!”
Gina memang tak puas hati dengan Joe Tua masa tu. Kalau Joe Tua tak suka dia, tak nak bawak dia keluar, dia takkan terlepas peluang. Bila dia jatuh cinta dengan Wili, dia cuma boleh tengok Wili dengan Jeni je.
Wili geleng kepala. “Kau tak tahu apa itu cinta! Cinta tak datang ikut giliran. Walaupun aku jumpa kau seratus kali dulu, orang yang aku akan jatuh cinta tetap dia!”
“Tak, takkan! Tengok, awak cintakan saya lagi tak?”
“Cintakan kau?” Wili senyum sinis. “Aku tak pernah cintakan kau. Dari dulu sampai sekarang, satu-satunya orang yang aku cintai cuma Jeni.”
“Tak, tak, saya tahu awak cintakan saya, awak tak nak mengaku, sebab saya perangkap Jeni, kan? Awak sampai sakitkan Jeni untuk saya. Macam mana awak tak cintakan saya? Wili, saya tahu saya salah, awak maafkan saya, saya akan…”
“Cukup!”
Nampak Gina berdegil, Wili jerit.
Bila dia dah senyap, dia pandang mata Gina, cakap dengan dingin. “Sejak tiga tahun lepas, walaupun aku salah faham dia, hati aku tak pernah berubah. Kau tak faham, mencintai seseorang tu tak ada sebab, tak boleh nak kawal, di luar kawalan aku. Aku benci dia sebab aku cinta dia. Lagi aku cinta dia, lagi aku benci dia! Tapi pada kau, hati aku cuma rasa syukur, tak pernah ada cinta. Sekarang pun, lepas tahu semua kebenaran, aku cuma benci kau, tapi aku tak boleh benci kau, sebab tak ada cinta!”
“Tak, saya tak percaya! Saya tak percaya!” Gina tutup telinga, menjerit histeria.
Jiang Wenyu renung Wili dan merayu: “Kau, jangan sakitkan Gina. Kalau kau nak balas dendam kat aku, bunuh aku kalau kau berani!”
“Jangan risau, aku takkan biarkan kau mati senang-senang. Aku akan buat kau rasa sakit yang kau dah buat Jeni seratus kali, seribu kali ganda!”
Lepas cakap macam tu, Wili macam buang beg kain, campak Jiang Wenyu, lepas tu keluarkan tisu lap tangan dia. “A Liang, kau uruskan diorang, bagi diorang layanan yang baik. Ingat, jangan bunuh, undang-undang kena ikut, tetap kena ikut.”
Lepas bagi arahan, Wili pusing nak pergi. Tiba-tiba, Jiang Wenyu ketawa belakang dia. “Wili, kau nak balas dendam kat betina Jeni tu, tapi pernah tak kau fikir siapa yang paling banyak sakitkan dia? Kau! Kau paksa dia pergi! Sekarang, kau buatlah apa pun, dia takkan balik!”