Episod 5
***
Pemandu tu berhenti kat satu kawasan yang besar gila.
"Tunggu sini. Aku balik cepat je," aku cakap kat dia lepas aku keluar dari kereta, and dia balas dengan geleng kepala.
Aku cepat-cepat betulkan Saree aku sambil jalan ke beranda depan.
Bila aku sampai sana, fikiran bawah sedar aku asyik cakap aku buat benda yang betul ke tak, tapi aku balas dengan ketuk pintu.
Beberapa minit lepas tu, pintu dibuka oleh orang gaji rumah tu.
Dia rapatkan tangan dia.
"Namaste," dia tegur, and aku pun buat benda yang sama.
"Mana madam awak?"
"Madam ada dalam bilik dia. Masuklah, nanti saya pergi panggil dia," dia cakap sambil buka pintu lagi luas supaya aku boleh masuk.
Aku duduk kat sofa and tunggu.
"Ganga, kau ke tu?" dia tanya sambil turun tangga nak peluk aku.
"Ya Durga, memang aku," aku cakap sambil tarik diri dari pelukan.
"Aditi, tolong bawakan teh and kuih," dia cakap kat orang gajinya, lepas tu pusing kat aku, "Kenapa kau datang ni? Kau tak pernah datang jumpa aku walaupun aku dengar Adi balik dari states. Aku dengar berita tu dari wanita lain kat kampung," dia cakap kat aku, and aku rasa bersalah.
"Aku minta maaf, Durga. Aku lupa."
"Takpe."
Orang gajinya datang dengan dulang teh and biskut.
"So..." dia mula, and aku berhenti minum teh separuh jalan, "Aku dengar kau ada menantu baru," dia tambah, and aku hampir tercekik teh.
"Takde," aku cakap, macam fakta, "Dia bertunang dengan Adi kat London and datang dengan dia nak minta restu aku. Kau tahu aku takkan biarkan orang asing kahwin dengan anak aku. Itu akan jadi kematian aku," aku cakap sambil letak cawan teh balik atas dulang.
"Sebab tu aku cakap jangan hantar Adi ke London. Sekarang tengok apa jadi. Dia jatuh cinta and bawak balik orang asing jadi isteri. Fikir pasal tu pun buat aku sakit," dia komen.
"Ya. Aku tak boleh nak lupakan fakta yang dia nak order daging kat rumah aku," aku cakap kat dia, and dia angkat bahu.
"Tak. Kau kena buang dia, Ganga, kalau tak dia akan musnahkan keamanan and kesucian rumah tangga kau," dia cakap kat aku.
"Sebab tu aku kat sini, Durga. Aku kat sini nak bentuk pakatan antara rumah tangga kau and aku," aku cakap kat dia, and dia pandang aku dengan terkejut.
"Maksud kau...?"
"Aku nak anak perempuan kau kahwin dengan anak lelaki aku."
"Charu? Tapi Adi setuju ke? Kau tahu dia degil macam mana."
"Aku tahu, tapi aku takkan cakap kat dia yang dia akan kahwin dengan Charu. Aku nak dia datang and tinggal kat rumah aku and kenal semua orang, terutamanya Adi, lepas tu perlahan-lahan buat magik dia kat dia. Aku tahu tak lama lagi Adi akan sedar yang Samaria bukan untuk dia, and dia cuma buat diri dia bodoh," aku terangkan, and dia angguk perlahan.
"Itu idea yang bagus, Ganga. And aku tak nak cakap kat kau, tapi Charu sebenarnya ada hati kat Adi."
"Itu sempurna. Berita yang bagus. Kalau dia cinta kat dia, dia akan buat apa yang perlu untuk dapatkan dia," aku komen.
"Baiklah, tapi aku kena tanya dia kalau dia okay," dia cakap kat aku, and aku angguk.
"Aditi, tolong panggil Charu dari bilik dia," dia cakap kat orang gajinya, and dia bergegas naik tangga ke bilik Charu.
Dalam lima minit lepas tu, Charu dilihat turun tangga di belakang Aditi.
"Charu, anakku," aku panggil, and dia datang kat tempat aku duduk untuk sentuh kaki aku. Aku cepat-cepat tahan dia.
"Semoga diberkati, anakku."
"Maa, kau panggil saya?" dia cakap sambil menghadap ibunya, sementara aku ambil masa untuk perhatikan dia. Dia nampak tenang, manis, and secara keseluruhan sangat cantik.
Aku tahu Adi akan jatuh cinta kat dia. Dia macam aku, and aku tahu dia ada citarasa yang bagus juga.
"Sebenarnya, Charu, ini ibu Adi," ibunya cakap kat dia, and tiba-tiba muka dia berseri. Jelas yang dia ada hati kat dia.
"Makcik, maafkan saya, saya tak kenal makcik," dia minta maaf.
"Takpe, sayang. Kau masih budak lagi masa kita jumpa dulu. Kau memang cantik, and aku yakin Adi aku akan suka kat kau," aku cakap kat dia, and dia senyum lebar.
"Saya akan kahwin dengan Adi?" dia tanya.
"Cepat lagi, sayang. Cepat lagi kalau kau boleh tolong aku."
"Apa-apa pun, Makcik. Asalkan untuk Adi," dia cakap kat aku, and aku senyum kat dia.
.
.
Aku duduk kat katil aku sambil biarkan air mata mengalir bebas.
Aku sorang diri dalam bilik aku. Aku tak nak cakap dengan sesiapa, jadi aku kunci pintu.
"Sam," aku dengar Seseorang panggil aku, and macam suara Payal, jadi aku cepat-cepat pergi buka pintu.
Dia peluk aku and suruh aku diam sampai aku tenang.
"Aku tak boleh buat benda ni lagi, Payal. Aku penat dengan semua benda ni," aku cakap kat dia.
"So kau give up kat Adi? Baru hari pertama."
"Apa gunanya pun. Dia takkan terima aku. Cuma kau and Adi je yang ada kat sisi aku.
Semua orang dalam rumah ni jelas tak suka aku dengan Adi."
Payal pegang tangan aku.
"Aku memang suka kau, Sam, and sebab kau ingatkan aku pada diri aku masa aku muda dulu, tapi kau tak boleh lawan perang ni sorang diri," dia cakap kat aku.
"Ibu Adi ada hati yang baik. Di sebalik kemarahan tu ada orang yang sangat baik, kau akan suka panggil dia ibu mertua kau tak lama lagi," dia yakinkan aku.
"Sekarang janji yang kau takkan menangis lagi?" dia cakap sambil lap muka aku, and aku angguk.
Dia berdiri and jalan ke pintu, tapi pusing menghadap aku hampir serta-merta.
"Oh, and Sam, kau dah fikir nak ada guru?" dia cakap kat aku, and aku pandang dia dengan keliru.
"Oh sorry, kau tak dibesarkan kat India, jadi aku lupa kau takkan faham. Guru tu macam cikgu atau orang yang ajar tradisi and nilai India. Mungkin kau patut cari seseorang dari kampung untuk tolong kau," dia cakap kat aku, and untuk pertama kalinya, aku senyum ikhlas.
"Payal, terima kasih banyak-banyak. Aku akan pergi jalan-jalan kat kampung esok, lepas tu mungkin aku akan jumpa seseorang."
"Tak, tolong jangan pergi esok. Kita akan pergi trip ke Sultan Pur Majra untuk ritual doa, and tak best kalau kau tak ikut," Payal terangkan.
"Baiklah. Aku akan pergi lepas ritual tu. Terima kasih sebab tolong aku, Payal. Kau memang lain dari yang lain. Adi bertuah ada kakak ipar macam kau," aku cakap kat dia.
"Okay, sekarang pergi jumpa Adi sebelum ibu balik."
"Ya, bye," aku cakap sambil lari keluar dari bilik aku ke bilik Adi, tapi berhenti separuh jalan bila aku perasan ibu masuk dengan seorang gadis sebaya aku. Dia pegang beg pakaian, jadi aku tertanya-tanya apa dia kat sini.
Aku perlahan-lahan turun tangga ke ruang tamu untuk tengok lebih dekat.
Ibu buat tak tahu and lalu kat aku sambil pegang tangan dia.
"Ma, kau dah balik," Adi cakap dari tangga and turun jumpa dia. Aku perasan gadis tu senyum malu-malu kat Adi.
Ada benda tak kena ni.
Aku tak tahu apa permainan ibu nak main, tapi aku rasa takkan menguntungkan sesiapa.
"Ma, saya betul-betul nak minta maaf pasal kesilapan Sam. Tolong jangan marah dia," dia cakap, tapi dia sentuh pipi dia and senyum.
"Kenapa aku nak marah? Aku dah okay, percaya aku, and kau pun akan okay,"
"Saya tak faham."
"Lupakan pasal tu. Adi, kau ingat Charu tak? Anak perempuan Durga. Kau selalu berkawan dengan dia sebelum kau pergi London," Ibu terangkan, sambil Adi angguk kepala dia.
"Ya, saya ingat dia. Apa khabar, Charu?" dia tanya, and dia selit rambut dia kat belakang telinga and senyum lebar.
"Saya okay, Adi. Ibu cakap yang kau baru balik,"
"Ya, saya dah balik, and ini tunang saya, Sam," Adi cakap sambil rangkul pinggang aku and tarik aku dekat dengan dia.
Aku perasan mata dia pandang aku, dia tengok aku dari kepala sampai kaki.
"Dia cantik, Adi," dia puji, tapi aku yakin dia tak maksudkan.
"Um, Adi, Charu akan tinggal dengan kita beberapa hari. Saya bawak dia untuk tolong Payal kat rumah, sebab jelas Sam tak berguna,"
"Ma," Adi tegur dia.
Tak hiraukan dia, dia teruskan, "So Charu akan tinggal kat rumah ni beberapa hari, faham?" dia tanya, tapi mata dia kat aku sepanjang masa.
Aku pandang ke arah lain.
"Saya rasa kita semua setuju. Payal, tolong tunjuk dia bilik tetamu," ibu arahkan, and Payal cepat-cepat buat apa yang disuruh.
"Saya tahu kenapa kau buat ni, ma," Adi cepat-cepat cakap kat ibunya sebaik sahaja dia keluar dari pandangan.
"Kau tahu. Tolong ingatkan saya," dia cakap sambil duduk kat salah satu sofa.
"Kau cuba nak putuskan hubungan saya dengan Sam. Alah, ma. Sampai bila kau nak main permainan ni. Macam mana kau boleh buat sampai macam tu sekali, musnahkan kebahagiaan anak kau untuk kepentingan kau sendiri," dia jerit, tapi dia cepat-cepat letak tangan dia kat muka dia, isyarat suruh berhenti.
"Kau yang buat sampai macam tu sekali, bawak orang asing jadi isteri kau. Kau fikir sebab aku benarkan dia tinggal kat rumah ni, aku akan belajar suka dia and akan setuju dengan hubungan kau? Tak, Adi. Aku buat sebab kau anak aku, bukan sebab apa-apa. Dia patut mula sediakan tiket kapal terbang dia, sebab aku takkan terima dia. Tak dalam hidup ni, atau seterusnya," dia jerit, and Sam cepat-cepat bergegas naik ke bilik dia, tak hiraukan panggilan aku.
"Saya tak tahu kenapa Sam asyik cakap dia nak tinggal kat rumah ni, sebab saya penat and muak dengan korang semua. Kau patut cakap kat Charu balik rumah, sebab saya takkan terima dia, cakap lagi suka dia. Kau patut tahu anak kau yang bila dia buat keputusan, dia akan pegang, and saya janji, ma, yang kau akan jadi orang yang uruskan perkahwinan saya dengan Sam, sebab cepat atau lambat, kau kena terima dia jadi isteri saya and menantu kau," aku marah and naik ke bilik aku.
"Aditya... tolong Aditya, dengar saya," dia panggil, tapi aku tak hiraukan.
Aku tertanya-tanya macam mana seorang ibu boleh jadi tak berhati perut kat anak dia, semata-mata nak jaga reputasi.
.
.
CINTA DENGAN KEBAIKAN
.
.