Episod 9
***
SAM
Aku bangun awal pagi buta, terus mandi. Lepas tu, aku pakai baju, ambik kamera aku, masuk dapur nak buat semangkuk bijirin. Aku nampak Charu tengah mengacau entah apa benda.
Tengok dia je dah buat aku menyirap. Maksud aku, dah la mak Adi bawak dia datang sini nak kasi aku panas hati, sekarang aku kena tengok muka dia merata. Sial!
Aku cepat-cepat buat bijirin aku, keluar dapur, pergi meja makan. Aku duduk, makan senyap-senyap sambil sesekali cek lensa kamera aku.
Aku dengar bunyi tapak kaki turun tangga. Sekejap tu, aku terkejut ingatkan mak Adi, tapi rasa takut aku hilang bila Adi cium pipi aku.
"Selamat pagi, Sam," dia tegur. Aku lepaskan nafas yang aku tak sedar aku tahan.
"Selamat pagi, Adi. Tidur lena?"
"Rasanya," dia jawab, tarik kerusi sebelah aku, duduk.
Aku sentuh kepala dia dengan tapak tangan aku, nak rasa suhu dia.
"Normal je," aku bergumam.
"Aku okay je, Sam. Aku janji aku okay," dia balas. Masa tu, Charu masuk dengan dulang, ada sarapan yang aku yakin memang untuk dia.
Dia letak depan dia dengan senyum lebar.
Adi mengeluh geram, "Apa ni, Charu?"
"Sarapan awak," dia jawab gembira.
"Aku makan bijirin je untuk sarapan. Kalau aku nak makan apa-apa, tunang aku atau Payal akan buatkan. Kau tak payah buat macam ni."
"Saya tahu, tapi mak awak..."
"...kalau macam tu, bawak je kat dia, tolong. Terima kasih. Dan Sam, tolong buatkan aku semangkuk lagi bijirin sebelum kau keluar," dia jawab dengan nada tegas. Aku kenal Adi sangat, tahu bila dia dah buat keputusan dalam mood macam ni, tak ada perbincangan atau perdebatan akan ubah fikiran dia. Jadi, aku cepat-cepat pergi buat sarapan untuk dia.
Lepas makan, aku kemas pinggan mangkuk sebelum keluar. Aku cakap kat Adi aku nak pergi jalan-jalan, tapi tu cuma separuh bohong je. Sebenarnya, aku nak tembak dua burung dengan satu batu. Sementara aku kat luar, aku akan cuba cari orang yang boleh dipercayai, yang boleh tolong aku capai matlamat aku. Setakat ni, aku ada kurang dari dua puluh lima hari untuk cari guru, sebab masa makin suntuk.
Aku naik kereta. Idea Adi. Aku tak salahkan dia pun. Dia cuma nak jaga aku. Mula-mula, aku sampai kat pasar. Aku teroka puas-puas, lepas tu pergi ke sungai berdekatan. Aku ambik beberapa gambar sebelum pergi teroka tempat lain.
.
ARCHISHA
.
Aku bangun, terus buat sarapan untuk seluruh keluarga lepas mandi. Lepas hidang, aku pakai selipar, pakai gelang, ambik beg kecil. Lepas tu, aku baca doa pendek sebelum keluar bilik.
"Nak pergi mana?" ibu aku tanya, tahan aku.
"Ya, saya nak cari kerja," aku gumam sambil betulkan tudung kat leher.
"Kenapa buang masa cari kerja yang tak seberapa?" Makcik aku bersuara. "Cari je lelaki kaya, kahwin dengan dia. Kau tak lahir bertuah macam Veera. Aku dengar dia dah dapat kerja sebab ayah dia tolong, tak lama lagi dia akan kahwin dengan lelaki kaya, kau dapat apa? Kutip sisa?" Dia habiskan ayat, mulut penuh makanan.
Aku tak layan dia, pusing kat ibu aku, cakap, "Saya balik sebelum malam. Harap-harap kalau saya dapat sesuatu untuk diri saya." Aku tunduk, sentuh kaki dia, tanda minta restu.
"Restu kamu, semoga Allah kabulkan semua hajat kamu."
"Boleh tak kami ikut?" Kuhu tanya, aku mengeluh.
"Tak payah. Jumpa lagi nanti," aku jawab sebelum keluar rumah.
Aku naik tuk-tuk, terus pergi pasar dulu.
Sampai je, aku nampak semua orang sibuk.
"Selamat sejahtera, tuan," aku tegur, rapatkan tangan. "Tuan perlukan orang untuk kerja kat sini? Saya sangat bagus..."
"Tak payah, cik. Cuba tempat lain," dia halau aku, aku angguk faham.
Aku pergi gerai lain, sama je. Aku buat macam tu sejam, tapi masih tak dapat ubah fikiran sesiapa, jadi aku mengalah, decide nak balik rumah.
Dalam perjalanan balik, aku singgah kat kuil, nak berdoa. Lepas berdoa, aku nak keluar, tiba-tiba aku nampak seorang wanita tengah ambik gambar, tapi fokus aku kat budak lelaki yang cuba curi dari beg dia.
"Woi!" aku jerit sekuat hati, lari turun tangga kuil. Aku ambik batu dari tanah, baling kat dia, tapi dia mengelak, lari.
"Awak okay ke, cik?" aku tanya sebaik je sampai kat dia.
"Hah?"
"Sama-sama," aku jawab tegas. "Maksud saya, dia cuba curi dari awak. Beg awak terbuka, awak faham tak?" aku cakap, tunjuk kat beg dia. Dia terus tengok bawah, terkejut.
"Terima kasih banyak-banyak," dia jawab, zip beg dia, aku angguk, pusing nak pergi.
"Maafkan saya," dia bersuara lagi, aku berhenti.
"Ya?"
"Saya Sam," dia perkenalkan diri, aku angguk je.
"Archisha," aku cakap.
"Awak tak ingat saya ke? Kita jumpa semalam lepas festival. Tapi awak pergi sebelum saya sempat cakap dengan awak," dia terangkan, masa tu aku teringat.
"Ya, saya ingat awak sekarang. Maaf saya pergi. Saya ada benda lain nak urus."
"Tak apa. Awak tak payah minta maaf. Awak buat apa kat sini?" dia tanya.
"Saya cuba cari kerja. Seronok jumpa awak lagi," aku cakap dengan ikhlas, pusing nak pergi, tapi dia tahan aku lagi.
"Boleh kita borak? Saya ada benda nak minta tolong dari awak."
"Boleh," aku jawab.
Kami jalan ke satu sudut, duduk. Dia terangkan semua yang dah jadi kat aku, macam mana dia nak aku jadi guru dia, kalau tak, dia akan hilang cinta hati dia kat wanita lain. Walaupun aku nak sangat tolong dia, aku tak nak libatkan diri dalam drama keluarga orang lain.
"Saya nak sangat tolong awak, Sam, tapi saya rasa saya tak nak libatkan diri dalam masalah awak," aku cakap dengan ikhlas.
"Tolonglah, Archisha. Awak harapan terakhir saya. Saya tak tahu nak minta tolong siapa, saya cuma ada sebulan, jadi saya tak ada masa nak cari orang lain," dia merayu.
"Maaf, tapi tak boleh," aku cakap, pusing nak jalan.
"Saya akan bayar awak lima ratus dua pound, lebih kurang lima puluh ribu rupee sebulan," dia cakap, aku berhenti.
"Apa?"
"Macam mana kalau seminggu? Awak cakap awak cari kerja, jadi biar saya bayar awak untuk kerja dengan saya. Saya minta maaf kalau saya bagi awak tekanan, tapi saya tak ada pilihan. Saya terdesak," dia tambah.
"Awak boleh fikirkan dulu kalau nak. Fikirkan malam ni, telefon saya esok pagi kalau awak berubah fikiran," dia cakap, letak kertas kat tapak tangan aku. "Itu nombor saya. Saya tunggu panggilan awak. Terima kasih banyak-banyak," dia habiskan ayat sebelum pergi.
Ujian apa lagi yang kau nak bagi kat aku, ya Allah. Dah penat aku kena jalan sana sini cari tempat kerja, sekarang kau bagi benda ni pulak.
Aku berdoa supaya kau tolong aku, bukan bagi aku macam-macam ujian. Aku pusing ke arah dia pergi, aku nampak dia masuk kereta, terus pecut laju bila dia tutup pintu.
Aku kena balik rumah dulu, cakap dengan ibu, lepas tu baru aku tahu nak buat apa.
.
.
Cinta Dengan Faedah
.