Bab 55 Boleh Saya Cium Awak
Bila orang asing puji dia, dia selalu rasa malu, dan nada orang tu macam tak berapa ikhlas. Buat dia rasa pujian tu macam sambil lewa, tak betul-betul ikhlas.
Lepas cakap sopan santun, dua orang tu pun fikir nak borak pasal apa.
Masa dua orang tu diam lama, dia pecah kesunyian, tanya, "Kakak Senior, akak masih tunggu orang ke?"
"Hmm." **Fan Sisi** angguk.
"Tunggu siapa?"
"**Gu Qingrong**."
"..." Muka **Zeng Shao** macam beku sekejap.
**Zeng Shao** sedar yang dia cakap tak kena. **Fan Sisi** ketawa, minta maaf, "Maaf, saya sebut pasal teman lelaki awak."
**Zeng Shao** senyum, "Hahaha."
Cakap pasal ni, **Fan Sisi** macam ada topik, macam tak sengaja senyum, cakap, "Saya dengan **Gu Qingrong** satu kelas. Tiga tahun ni, saya selalu rasa dia pendiam, dingin, tenang, tak pernah nampak dia rapat dengan mana-mana perempuan, tak pernah dengar dia suka kat mana-mana perempuan. Saya pun terfikir, dia ni boleh jadi sami. Dia macam suci, fokus pada kerja, langsung tak macam remaja."
Tiba-tiba, suara dia macam dingin sikit, nada dia macam menyesal, masam. Dia sambung, "Saya tak sangka dia tiba-tiba rapat dengan awak, siap mengaku kat awak depan ramai orang. Saya ingat dia lelaki lurus, tapi tak sangka lelaki lurus pun ada masa romantik, boleh pegang orang yang dia suka dalam tangan. Saya cemburu."
Lagi dia cakap, lagi dia rasa tak selesa.
Ketidakselesaan ni bukan je sebab mata **Gu Qingrong** yang lain depan kakak senior, tapi jugak sebab rasa masam dalam kata-kata dia.
**Zeng Shao** rasa tak selesa sikit, cakap, "Saya, saya tak sangka."
**Zeng Shao** nampak dia tak selesa, **Fan Sisi** ubah muka, senyum macam musim bunga, "Saya cuma cakap-cakap je, jangan ambil serius."
"Saya, tak."
Masa ni, **Gu Qingrong** akhirnya datang balik.
**Fan Sisi** selangkah ke depan, muka berseri-seri, "Ada apa-apa yang kaunselor boleh bantu?"
**Gu Qingrong** terkejut, pandang **Zeng Shao** yang tak ke depan, pandang **Fan Sisi**, macam sambil lewa, "Tak ada apa-apa, cuma benda kecil, dah selesai."
"Baguslah."
**Gu Qingrong** nak lalu, **Fan Sisi** panggil dia lagi, "**Gu Qingrong**, boleh tak saya minta tolong awak satu benda?"
Dia berhenti, ada rasa tak sabar, kening berkerut, tanya, "Apa dia?"
"Saya pun baru belajar main skating. Boleh tak awak ajar saya selalu?" Dia cakap laju, takut dia tolak.
Kening **Gu Qingrong** berkerut lagi dalam, nak tolak, tapi **Zeng Shao** yang jawab, "Saya tahu awak baru ajar teman wanita awak, tapi tak apa. Saya selalu datang gelanggang ais ni. Kalau jumpa, awak boleh ajar saya sikit-sikit. Kemahiran skating awak bagus, saya mesti boleh belajar banyak dari awak."
Masa dia nak tolak **Fan Sisi**, **Zeng Shao** bersuara, senyum dengan kepala senget, mata berkerut, "Baiklah, senior, seronok belajar sama-sama."
**Fan Sisi** tergamam. Tak sangka **Zeng Shao** yang jawab, bukan **Gu Qingrong**.
Lepas tu, dia berseri-seri, angguk, "OK, kalau macam tu, kita setuju. Saya ada hal, saya pergi dulu!"
"Baiklah, selamat tinggal, kakak senior."
"Baik."
Pukul lima petang, masa makan malam, jadi diorang tak terus berlatih, tapi kemas barang, balik.
Sepanjang jalan, **Zeng Shao** fikir lama, akhirnya cakap, "**Gu Qingrong**."
Budak lelaki tu berhenti, pusing pandang dia.
"Saya minta maaf, saya nampak awak tak nak ajar **Fan Sisi**, tapi saya setuju permintaan dia, bukan awak."
**Gu Qingrong** diam sekejap, kening dia lembut, dia hulur tangan, sentuh belakang kepala dia, "Awak betul-betul kenal saya, tahu saya mungkin tak setuju permintaan dia."
"Ini bukan faham, saya nampak dalam mata awak."
"Oh? Awak boleh nampak ke? Hebatnya."
"Jawab soalan saya terus."
"Baik." **Gu Qingrong** sabar, "Kalau saya dulu, saya takkan janji kat dia, sekarang pun tak. Tapi sebab awak dah setuju, bukan saya, maknanya awak dah setuju."
"Awak tak salahkan saya buat keputusan bukan awak?"
Dia tahu yang dia tak pernah anggap dia sebagai teman lelaki, tak patut bercinta dengan dia.
**Gu Qingrong** cakap sabar, bersungguh-sungguh, "Saya harap awak boleh biasa, buat keputusan untuk saya dalam beberapa hal."
"Hah?"
Rambut bawah tapak tangan dia licin, wangi, sangat menarik perhatian dia.
Tapak tangan budak lelaki tu panas membara, usap hujung rambut dia lembut, macam terbakar.
**Gu Qingrong** tunduk sikit, tenung mata dia, cakap serius, "**Zeng Shao**, urusan saya urusan awak, urusan awak urusan saya, faham?"
Dia terkejut, "Tapi kita..."
"Tak ada tapi-tapi." Dia tegak, tarik balik tangan dia dari kepala dia. Ada rasa tak suka dalam suara dia, "Saya tahu apa awak nak cakap. Sebab tu, kita kena layan dengan ikhlas."
"Tapi..."
"Ah-" Sebelum dia sempat cakap, **Gu Qingrong** sengaja pegang siku kiri dia, berkerut kesakitan.
Dengan pantas, perhatian budak perempuan tu teralih.
Dia jadi risau, pegang lengan dia, selak lengan baju dia, tengok. Dia nampak siku dia lebam.
"Jom pergi bilik rawatan." **Zeng Shao** pegang dia, bawa ke bilik rawatan.
"Tak payah. Saya tak tahu dah berapa kali saya pergi bilik rawatan sejak awak jumpa saya."
"Siapa suruh awak tak jaga diri!"
"Saya tak nak fikir siapa saya cedera sebab."
"..." OK, dia tahu dia salah.
"Sebab saya cedera, lagi penting pergi bilik rawatan. Saya tak tenang kalau awak tak pergi."
"Saya sanggup risau pasal apa-apa."
Dia berhenti tiba-tiba.
Baru-baru ni, dia selalu rasa **Gu Qingrong** makin kurang serius bila cakap dengan dia, dia usik dia dari masa ke masa.
**Gu Qingrong** pandang **Zeng Shao**, ulang lagi, "**Zeng Shao**. Tak kira apa jadi lepas ni, saya sanggup buat apa-apa untuk awak, atau cedera untuk awak. Awak tak payah risau, salahkan diri sendiri."
Budak perempuan tu dongak, pandang dalam mata dia, ada bayang dia terpantul, sangat jelas, ikhlas.
Dia ketawa terbahak-bahak, "**Gu Qingrong**, saya dah jumpa."
"Jumpa apa?"
"Orang lain cakap awak kurang cakap dalam MoMo, awak pakai muka ais tu hari-hari. Tapi pada pendapat saya, awak cuma buat-buat, lambat panas, sebab awak boleh lari."
"Itu cuma untuk awak."
"OK, OK, saya tahu. Cedera awak tak boleh biar lama, jom cepat."
"**Zeng Shao**." **Gu Qingrong** tak bergerak, panggil dia lagi.
"Apa lagi?"
"Saya cedera sebab awak. Sebab awak rasa bersalah sangat, bayar balik."
Dia terkejut, pandang seluruh badan dia, "Hmm? Bayar balik apa? Saya tak ada apa-apa pun."
"Awak ingat apa yang saya tak cakap tadi?"
"Kata-kata apa..."
Sebelum kata-kata dia habis, budak lelaki tu dah tunduk, cium pipi dia.
**Zeng Shao** buka mata luas, anak mata hitam dia kembang sikit, seluruh orang macam kena panah petir, berdiri tegak, seluruh minda terus keliru.
Dia cuma hulur tangan, secara tak sedar sentuh tempat dia cium, tunggu sekejap, dongak pandang dia.
"Jangan cakap." Dia cepat-cepat potong, pegang tangan dia dengan belakang tangan dia, genggam jari dia, cepat-cepat jalan ke bilik rawatan. "Jom pergi bilik rawatan cepat."
Tapi, **Zeng Shao** masih rasa seluruh orang ringan, macam dalam awan...