Bab 40

DARIPADA HATI APRIL. Saya melintas ke seberang jalan untuk jumpa dia. Saya teruja dan tak boleh nak sorok daripada dia. Saya nampak sampul surat kat tangan dia dan senyuman saya makin lebar. Saya mula kira apa yang saya nak beli dan ubah suai kat rumah. Saya tertanya kenapa dia pilih untuk datang bawa kereta sedangkan dia boleh je transfer duit kat saya. Mata dia asyik pandang John, yang ada kat seberang jalan, lepas tu pandang saya. "Saya tak boleh transfer kat awak malam tadi, jadi saya decide nak bawak sendiri…" akhir nya dia cakap. "Terima kasih…banyak. Awak tak payah datang jauh-jauh. Tapi saya hargai awak datang…" Saya cakap sambil tunjuk gigi. Saya gembira sangat dan tak boleh nak sorok kegembiraan saya tengok dia dan juga sampul surat tu. Dia tak fokus masa dia bagi sampul duit tu kat saya. Rasanya berat gila daripada yang saya jangka. Maksudnya Phil ada tambah banyak lagi duit kat dalamnya. "..Terima kasih.." Saya cakap lagi. Dia pandang saya tanpa sepatah kata. "Awak nak masuk tak, tengok apartmen saya..?" Saya tanya tapi dia tak jawab. Mata dia asyik pandang ke sana ke mari. Daripada John lepas tu pandang saya balik. Dia ada banyak soalan kat mata dia yang saya harap dia boleh tanya tapi dia tak tanya. Saya tunggu, harap dia akan cakap sesuatu tapi bila dia tak cakap, saya decide nak pusing slow-slow nak blah, nak elak dia tanya lagi apa yang saya tunggu sebab dia dah bagi sampul duit tu kat saya. Sama macam yang dia buat semalam dalam kereta dia. Dia mungkin akan suruh saya pergi sebab tu je yang dia datang bawak kereta. John pandang saya dan ukir senyuman, saya senyum balik sebab saya gembira dan tak boleh nak sorok. Phil datang bawak kereta sendiri untuk bagi sampul yang besar macam tu kat saya, perbuatan dia je dah bagi saya banyak gembira. Saya asyik berterima kasih kat dia masa saya pusing nak blah. "Tu teman lelaki baru awak ke?" Akhir nya dia tanya masa saya nak jalan jauh daripada dia. "Dia cuma jiran saya, nama dia John…" "Ooh, jiran awak? Saya tak percaya awak, saya pun tak percaya awak…" Saya angkat kening tak tahu nak jawab apa. "…ya, saya tak percaya awak April. Louise pernah jadi sepupu awak juga tapi akhirnya dia jadi kekasih awak…" Saya hela nafas dalam-dalam sebelum cakap, "John adik-beradik kepada jiran saya, dan kitaorang baru je jumpa semalam…" "Awak jumpa dia semalam je? Tunggu…awak cakap awak baru je jumpa dia semalam dan korang berdua dah macam pasangan kekasih? Gelak dan sembang mesra kat jalan yang sibuk macam pengantin baru…" Saya tak jawab dia. Saya tertanya kenapa dia macam marah sangat dan naik angin tengok John dengan saya. Dia buat macam dia tak kisah pasal saya, tapi pada masa yang sama dia tunjuk dia kisah dengan cara yang ganas. "Phil, saya betul-betul tak nak gaduh. Tolong, jangan rosakkan mood baik hari ni dengan gaduh lagi atau asyik fikir pasal masa lalu. Tolong…" Saya cakap merayu kat dia. "Awak dalam mood baik sebab John atau sebab saya? Tak payah jawab pun takpe…tak penting. Awak pembohong besar dan saya takut benda tu dah makan dalam diri awak…" Dia berhenti dan teruskan "…awak cakap kat saya mula-mula dia tu jiran awak. Dan awak pun cakap dia adik-beradik kepada jiran awak? Woah, penipu makin berterbangan dan buat saya tertanya kalau awak ni musuh dalam selimut dengan 'kebenaran' dan takut nak berhubung dengan dia…" "Baiklah…" Saya jawab dan bersedia nak blah. "Baiklah? Itu je yang awak boleh cakap untuk diri awak? Awak pembohong murah dan saya tak terkejut kalau awak dah tidur dengan jiran yang kononnya awak tu, sama macam yang awak buat dengan Louise…" Dia menjerit kat saya dengan marah dan saya pasti John dan orang yang lalu lalang boleh dengar. Saya rasa malu tapi saya janji dengan diri sendiri yang tak kira macam mana marah pun saya, saya takkan lepaskan sampul besar kat tangan saya tu. Saya geleng kepala dan pusing nak jalan sambil pegang sampul saya kuat-kuat. "Dulu Louise, adik-beradik awak dan teman tidur awak, dan sekarang John, jiran awak yang awak baru jumpa semalam, tapi nampak macam dia dah panaskan katil awak sebelum ni…" Saya pusing dengan marah, kali ni saya tak boleh terima lagi hinaan tu. Saya baling apa yang ada kat tangan saya kat dia dan tak sedar pun tu sampul yang saya nak simpan tak kira macam mana marah pun saya. "Awak tak nak saya lagi tapi awak kisah sangat pasal setiap detail hidup saya. Pahit hati awak tu busuk Phil, saya harap awak sembuh segera…" John melintas ke sebelah kitaorang dan hadap Phil yang marah. "Wei, bukan macam tu cara nak cakap dengan perempuan. Saya tak kisah pun nak tahu awak siapa, kalau awak tak tahu macam mana nak layan seorang Lady, awak kena belajar elok-elok…" John cakap tapi Phil tak terima. Dia makin berang dan cakap. "Woah April, jiran baik awak ada kat sini. Dia datang untuk bela awak dan selamatkan awak macam hero. Saya harap kes dia tak berakhir macam Louise yang awak dah tak boleh hadap sebab takut dan malu…" "Untuk pengetahuan awak Phil, saya tak takut dengan Louise, saya pun tak malu dengan apa-apa. Dia masa lalu saya dan saya tak suka nak lawat sana. Dan awak pun masa lalu saya dan saya tak perlukan orang macam awak dalam masa depan saya. Kawal diri awak dan berhenti benci supaya awak boleh teruskan hidup…" Saya balas balik. Saya mula jalan blah dan dia tak boleh tahan tengok John ikut saya macam pengawal. "Woah, jiran baik awak tengok punggung awak, memang dah sedia nak terkam awak. Saya tertanya bila awak akan berhenti guna lelaki atau lelaki guna awak sebab awak tak bijak. Jiran kepala bana…" Saya abaikan dia dan jalan blah secepat kaki saya boleh bawa. Dia berhenti cakap masa saya tinggalkan dia tapi saya tak pernah pusing belakang tengok. Saya jalan masuk pagar dan terus ke apartmen saya. John ikut saya, air mata berkilauan kat mata saya. Saya berkelip banyak kali nak elak daripada dia mengalir. John ikut saya masuk, cuba nak tenangkan saya. Saya perlukan seseorang untuk bercakap, emosi saya tak stabil dan saya tak nak dibiarkan sorang diri. Saya cerita kat John yang semua ni salah saya, saya cerita sikit apa yang sebabkan kebencian daripada Phil. Saya tak cerita detail sangat. "Masih tak cukup sebab untuk semua hinaan dan malu yang dia bagi kat awak. Saya minta maaf dia ubah muka awak yang senyum manis jadi sedih. Saya akan ada kat sini sampai awak okay…" Saya cakap kat John yang saya okay dan dia boleh blah. Semua benda yang menyakitkan dalam semua ni adalah fakta yang saya hilang sampul besar yang boleh selesaikan banyak benda untuk saya, terutamanya sekarang yang saya tak ada kerja. Baru je John nak blah, ada orang ketuk pintu. Saya pergi kat pintu dan itu Phil. "Awak tertinggal ni…" Dia hulur sampul kat saya, saya nampak bersalah kat muka dia. Saya nak cakap kat dia ambil duit dia dan blah tapi saya tak boleh berpura-pura yang saya tak perlukan duit tu. Saya tenung sampul tu sebelum ambil. "Saya minta maaf pasal apa yang saya cakap dengan marah kat sana…" Dia berhenti masa John muncul kat pintu dan berdiri kat sebelah saya. Semua orang senyap lagi. Saya pegang sampul tu dan tak sedia nak lepas apa yang akan jadi. Senyap berterusan dan begitu jugak pandangan saya kat duit tu.