Bab 46

Dari HATI AMAH Saya bersiap nak keluar beli barang dapur sikit sebab hari Sabtu. Saya nampak beberapa buku teks saya yang saya baca semalam atas meja, saya kemas dan susun elok-elok kat tepi meja. Saya masih dalam proses permohonan masuk sekolah separuh masa tapi kebanyakan sekolah cuti masa tu, dan saya diminta tunggu sampai sesi persekolahan bermula dulu baru boleh mula. Saya dah berjaya jawab dua kertas peperiksaan diaorang yang saya tak berapa nak prepare sangat, dan sebab tu saya tak dapat markah tinggi. Tapi saya dapat kredit untuk satu peperiksaan, kira okey lah, tapi nasib je saya dapat kredit. Yang kedua lulus, diaorang cakap saya kena ambil semula bila sekolah buka. Saya dah dapat borang sekolah, isi yang patut isi, dan hantar sebelum akhir semester. Bila sekolah buka, baru saya tahu nasib saya macam mana. Saya ada lagi dua peperiksaan sebelum saya diterima masuk. Ada orang cakap kalau saya ada duit, saya boleh cepatkan proses kemasukan dan masuk sekolah. Tapi saya tak ada duit macam yang diaorang cakap, nak rasuah sesiapa pun semata-mata nak masuk sekolah. Saya lebih rela ikut cara yang betul, nak elak masalah masa depan. Saya akan ambil semula peperiksaan saya, jawab semua yang diaorang bagi. Kalau gagal, saya akan ambil semula sampai saya diterima masuk. Hidup dah buat saya sedar, buat sesuatu dengan cara yang betul memang berbaloi, dan buat hati tenang. Saya kumpul duit untuk sekolah, dan dah dapat beberapa buku teks berkaitan kursus yang saya nak ambil, undang-undang. Tapi sekolah cakap diaorang tak boleh tawarkan kursus tu, saya kena pilih antara sosiologi atau sains politik. Saya memang tak nak buat apa-apa selain daripada undang-undang, tapi memandangkan saya memang teringin sangat nak masuk sekolah, saya putuskan untuk ambil sosiologi. Diaorang cakap kursus baru saya ni ada kaitan sikit dengan undang-undang, macam nak bagi saya pampasan. Saya faham part tu. Saya nak belajar undang-undang, nak jadi peguam, bukan apa-apa yang berkaitan dengan undang-undang. Tapi saya tak ada pilihan, terpaksa ikut pilihan kedua saya. Dan peperiksaan pertama adalah soalan umum, tapi yang kedua diukir daripada sosiologi, saya langsung tak ada idea pasal benda tu. Lepas dapat lulus, saya putuskan nak beli satu buku teks supaya boleh faham dengan lebih baik. Saya belum sempat nak belajar banyak. Saya masih ada masa sebab sekolah akan buka balik dalam masa enam minggu lagi. Saya sangat berharap yang proses kemasukan yang lain tak sesusah macam mula-mula. Saya sangat gembira, berharap dan teruja bila saya fikir satu hari nanti saya akan jadi graduan. Satu-satunya yang saya tak gembira pasal dia ialah fakta yang belajar separuh masa ambil masa lebih lama daripada masa biasa, macam tulah yang saya dengar, dan satu lagi ialah kena ambil kursus yang betul-betul lain daripada yang saya nak sangat. Saya bukan student lagi sebab saya belum dapat kemasukan penuh lagi, tapi kalau ada orang tanya saya, saya bagi tahu sesiapa saja yang nak tahu yang saya ni student. Saya seorang student, dan cakap macam tu rasa seronok. Saya akan kerja keras nak bayar yuran sekolah supaya saya tak jadi dropout, dan juga bil rumah supaya tuan rumah tak halau saya keluar rumah dan buat saya jadi gelandangan. Sebab tu saya lebih serius dengan hidup saya daripada sebelum ni. Saya tak boleh nafikan yang saya perlukan sedikit bantuan, tapi saya takkan letak harapan saya pada sesiapa, nak elak kecewa yang boleh buat hati hancur. Esok hari yang saya akan keluar dengan Jerry. Dia nampak macam lelaki yang baik, yang akan sayang dan manjakan saya kalau saya terima dia sebagai teman lelaki. Kami dah bersembang dan makin rapat. Saya ada perasaan kat dia, dan tak kisah kalau nak masuk dalam hubungan yang serius dengan dia. Dia cakap dia sayang saya, dan hasrat dia yang paling utama ialah satu hari nanti nak jadikan saya wanita dia. Saya betul-betul nak pasti dengan sesiapa saja yang saya akan ada hubungan, saya tak nak ada lagi pengakhiran yang sedih dalam hidup saya. Phillip memang dah move on dengan Danielle dia, saya dah putus harapan dia akan kembali suatu hari nanti. Saya move on, dan akan lebih berhati-hati dengan sesiapa saja yang akan jadi lelaki saya. Saya tak perlukan lagi Louise dalam hidup saya, masih rasa sedih bila ingat balik semua yang saya lalui bawah Louise. Saya fikir satu hari nanti saya akan dapat peluang lain dengan Phillip, tapi memang dah jelas yang benda tu takkan jadi. Dia dah move on lama sebelum saya tahu, sekarang pun tiba masa untuk saya move on. Esok akan buat perubahan besar, esok hari saya akan terima permintaan hubungan Jerry. Dia lelaki yang baik dan penyayang, dan itu dua kualiti utama yang penting bagi saya. Saya ambil beg tangan clutch saya yang kecil dan beg beli-belah untuk letak apa saja yang saya akan beli. Saya paksakan masuk ke dalam beg tangan kecil yang tergantung kat bahu saya. Saya pakai baju smart macam budak-budak universiti yang saya selalu nampak, berlagak macam dah berjaya dalam hidup. Macam tulah perasaan saya dengan pakaian saya. Saya nak pergi ke pintu bila saya dengar ketukan. Saya tertanya-tanya, siapa yang mengetuk, mungkin jiran saya atau siapa sebenarnya. Saya tak terfikir sesiapa yang nak jumpa saya sebab saya memang tak ada tunggu sesiapa. Saya berjalan ke pintu dan tanya siapa kat sana, saya terlalu ingin tahu dan tak ada masa nak check lubang keselamatan kat pintu. Saya terkejut bila saya buka pintu dan nampak siapa yang sebenarnya ketuk. Dia berdiri memandang saya tanpa sepatah kata. Saya terpinga-ping, tak terkata. Dia orang terakhir yang saya jangka akan nampak kat depan pintu saya hari ini.