Bab 14
Aku tendang batu kat jalan sambil tangan kat belakang, mengeluh tak sabar. Dah lama aku tunggu, tapi Wales tak keluar-keluar lagi.
"Akhirnya," aku lepaskan nafas lega, jalan ke arah dia bila dia keluar dari pintu kat belakang rumah.
Aku balik dari sekolah, suruh Wales jumpa aku kat belakang rumah dengan buku rekod keluarga. Dia lambat buat aku risau, sebab aku fikir ada orang nampak dia ambil benda tu. Aku decide tak payah masuk, sebab kalau ada orang nampak aku keluar dari akademi pagi-pagi masa kelas, memang aku kena teruk. Bapa tak suka, sebab dia nak aku lulus sekolah cepat-cepat. Datang sini pun sebab nak ubah hidup aku, tapi tak ada apa yang penting bila aku nak capai matlamat aku, iaitu membalas dendam. Aku tak menyamar semata-mata nak masuk sekolah sebab Bapa. Aku setuju, buat semua benda untuk balas kematian orang tersayang, dan benda ni boleh jadi kalau aku ubah identiti aku.
Ambil buku dari Wales, aku kibas habuk kat kulit buku tu. Macam tak pernah kena usik. Aku buka buku tu tak sabar, selak-selak muka surat, berhenti bila mata aku jumpa nama Wen Ling.
Memang sah seratus peratus sekarang yang Bapa aku bukan orang biasa-biasa.
Pegang buku berat tu kuat-kuat, aku angkat tengok betul-betul. Aku perasan perkataan 'anak tiri' kat tepi nama dia, tarikh dia masuk istana ditulis kat bawah.
Perkara yang dah confirm dalam fikiran aku, jadi serabut balik.
Bapa kandung aku, adik kepada Bapa tiri aku?
Apa benda ni, aku tak pernah tahu, tak ada siapa pun sebut pasal Bapa aku, malah Ibu pun tak?
Dia tahu semua benda ni ke?
"Bapa kau kerja kat sini dulu, kan?" Aku angkat muka, nampak Pakcik Wale perhati aku dengan kening berkerut, muka penuh rasa ingin tahu.
"Ya," jawab aku.
"Bapa kau pernah cerita pasal WenLing tak?" Aku tanya, tunggu jawapan dia.
"Aku ada dengar Bapa cerita pasal dia, tapi kami jarang jumpa, jadi tak banyak cakap," suara dia jadi perlahan kat hujung ayat, buat aku rasa bersalah sebab ungkit cerita pasal Bapa dia yang dah tak ada.
"Eh, aku minta maaf, kau tak payah cerita pun tak apa," aku kata.
"Tak, tak apa," dia tepis, pasang senyum kat muka. "Aku rasa Bapa rapat dengan Tuan WenLing, dia selalu cerita pasal dia bila kami sembang."
"Kau pernah jumpa dia?" Aku tanya, berminat.
"Tak, aku datang sini beberapa bulan sebelum kau," jawab Wale.
"Betul ke? Aku ingat kau dah lama kat sini, kalau macam tu, Bapa kau macam mana?" tanya aku.
"Dia meninggal beberapa minggu lepas kematian Adipati WenLing," jawab Wale.
"Ohh," aku langkah ke depan, sentuh bahu dia, bawa dia keluar dari lamunan dia. "Umur berapa kau datang sini?" Aku letak tangan aku kat bahu dia, kami jalan sama-sama.
"Masa aku lapan belas," dia ketawa perlahan.
"Betul ke, sekarang aku faham kenapa kau selalu suruh aku panggil kau abang," aku ketawa kuat, dia pun ikut ketawa. Setiap kali aku panggil dia Pakcik Wales, dia selalu suruh aku panggil abang, tapi aku tak pernah buat sejak tu. Aku suka bila dia merayu aku jangan panggil macam tu, tapi dah jadi kebiasaan panggil dia pakcik.
"Lepas tu aku mengalah," dia senyum. Kami berhenti, aku lepas tangan aku dari bahu dia. Aku pandang dia dengan senyum lebar. "Aku bersyukur kau ada dengan aku," suara aku jadi perlahan, aku jalan ke depan, peluk dia, erat. "Aku tak rasa sunyi sebab kau."
"Aku pun, adik kesayangan aku," dia ketawa.
Lepas peluk Wales, aku undur, pandang dia. Dia tepuk kepala aku, rambut aku jadi serabut, mata aku masih pandang dia.
"Nak aku teman kau ke Gunung Tian?" dia tawar, suara dia macam risau.
"Aku boleh pergi sendiri," aku jalan ke belakang, mata aku pandang dia, senyum tak lekang dari muka. Dia memang abang yang semua orang perlukan. "Aku pergi dulu," aku lambaikan tangan.
"Hati-hati," dia jerit, lambaikan tangan kat aku.
"Ya, kau pun hati-hati tau. Ganti balik buku tu tanpa tinggal sebarang petunjuk, terima kasih Pakcik Wa...Tak...tak...abang Wales," aku ketawa kecil, pusing badan, mula perjalanan ke gunung.
Berhenti kat tengah jalan, aku pandang belakang sekali lagi, ni kali keempat aku buat, nak respon rasa dalaman yang bagi aku rasa ada orang ikut aku. Jalan ke depan, aku berhenti tiba-tiba, pusing badan, pandang sekeliling, periksa setiap sudut.
Pusing badan, aku lari ke lorong sempit, sekelip mata.
Sandar kat dinding batu, aku pegang kolar baju, cuba tutup baju hitam yang aku pakai.
Rehatkan kepala aku kat dinding, aku pandang ke kiri. Sebelah kanan bibir aku terangkat, bila mata aku jumpa orang yang sedang cari seseorang, belakang dia kat aku.
Langkah ke depan, aku tarik bahu dia dengan pantas, tolak dia ke dinding, tangan kanan aku kat tulang selangka dia.
"Kenapa kau ikut aku?" Tanya aku dengan suara garang, lepas kurung dia, aku gerakkan biji mata pandang dia. Cengkaman aku longgar bila muka dia muncul depan mata aku. "Fang Lei?" Nama dia keluar dengan terkejut, penuh rasa ingin tahu dan sinis.
"Kau buat apa kat sini?" Aku kerut dahi, undur beberapa langkah, jarakkan diri.
"Jalan-jalan," dia angkat bahu, pandang aku dari atas ke bawah. "Kau ponteng kelas pergi pasar kat jambatan ketiga ke?" Dia tanya macam 'kau-buat-macam-ni-sebab-nak-buat-tu'.
"Kenapa? Tak boleh ke?" Garu belakang leher, aku ketawa nakal. "Aku tak pernah jalan-jalan masa festival ni," aku alihkan pandangan dari tanah, pandang dia. "Sekarang giliran kau. Kau buat apa kat sini?" Aku silangkan tangan kat dada, tunduk depan nak dengar apa dia nak cakap.
"Sama je, aku pun tak pernah jalan-jalan masa festival yang jarang ada ni," jawab Fang Lei.
"Kau ponteng kelas ke?" Suara aku keluar dengan terkejut tanpa sedar, tapi aku yakin kalau bunyi bising kat sekeliling tak ada, suara aku dah masuk telinga semua orang.
"Kau rasa?" Dia tanya, angkat kening, senyum kecil kat bibir.
Senyum?
"Aku tak pernah tahu kau senyum," aku langkah ke depan, dekatkan muka aku dengan muka dia, jarak cuma beberapa inci, nak tengok dia lebih dekat. "Kau nampak elok bila senyum," aku kata dengan suara perlahan, ambil gambar jelas dia, dia pandang aku, mata dia terus pandang mata aku.
"Kau nak bua..."
Jeritan keluar dari bibir aku bila aku rasa berat kat belakang aku, orang tolak aku masa lalu, hilang imbangan, aku langkah ke depan atas jari kaki kanan, buat aku terjatuh ke depan atas badan dia masa dia sandar kat dinding, mata aku terkejut bila aku rasa bibir dia kat bibir aku.
Benda ni tak patut jadi, walaupun ni kemalangan!