Bab 141: Adakah Sebarang Ketidakpuasan Hati dengan Rancangan Itu?

Martina memang datang. Pierre memang tahu sangat apa maksud Martina pada **Benjamin**, sampai orang bodoh pun boleh agak. Cuma dia sorang je yang **Benjamin** layan hati-hati macam tu, dia je, takde orang lain. Orang lain semua pandang-pandang sesama sendiri, tak tahu langsung siapa perempuan yang **Encik Walker** jaga elok macam ni! Martina muncul depan semua orang. Kehadiran dia memang buat semua orang pandang, dia jalan anggun je, buat semua mata terarah kat dia. Diorang nampak perempuan yang muka lawa, pakai seluar hitam biasa dengan baju singlet putih, berdiri sebelah **Benjamin**. Masa tu, ramai orang terkejut. Apa ni? Macam mana boleh jadi?! Ramai perempuan dah jatuh hati kat **Benjamin** masa pertama kali tengok. Diorang fikir lelaki macam tu takkan jenis yang senang didekati. Tapi apa-apa pun, semua orang dah boleh kawal emosi masing-masing. Yang paling penting… dapat dekat dengan **Benjamin**, walaupun cuma dapat pandang sekali imbas, dah cukup puas hati. Lagipun, takkanlah **Benjamin** ada minat kat sesiapa, jadi memang dia takkan buat sesiapa pun susah hati atau kecewa. Dan sekarang ni, mata dia cuma pandang **Martina**. Memang takde lebih-lebih kalau nak cakap **Martina** dah penuh hati dan mata dia! "Kenapa? Kenapa **Encik Walker** ada perempuan kat sebelah dia?" Ramai perempuan muka blur, tak faham, ada yang sampai pegang dahi, takut pitam! Tapi Pierre tak tahan dah! Dia takde rasa segan silu pun, terus julingkan mata kat orang-orang yang tengah mengumpat tu. "Korang ni dah kenapa? Dah lupa ke apa yang paling penting hari tu?" Pierre tegur. "Jangan cakap benda yang tak patut, jangan tanya soalan yang tak patut! Nanti masuk masalah." Pierre sambung, "Lagipun, lagi masuk akal ada lelaki kat sekeliling **Encik Walker** daripada perempuan, kan?" **Benjamin**, kan lelaki, lelaki gagah perkasa pun susah nak tahan godaan perempuan cantik! Pierre tak faham kenapa perempuan-perempuan tu fikir tak patut ada perempuan kat sekeliling **Benjamin**. Orang lain senyap sebab Pierre, rasa macam apa yang diorang cakap semua salah. Last-last, diorang cuma garu kepala, cakap, "Encik Dubois, kami tahu kami salah…" Nasib baik Pierre takde masa nak bergaduh dengan diorang. Dia cepat-cepat pergi tegur **Benjamin** dan **Martina** sendiri. Dia buat isyarat jemput, "**Encik Walker**, Cik **Martina**, mari sini." … Pejabat kat tingkat atas sekali. Pierre bawak **Benjamin** naik atas, tapi sebab hal kerja, **Martina** kena duduk kat ruang tamu sebelah. Sebab ada hal-hal sulit perniagaan, memang tak berapa sesuai kalau dia ikut sekali. Lagi pun, **Martina** tak nak susahkan **Benjamin**, jadi dia buat keputusan hampir serta merta. Sebelum berpisah, dia pesan kat **Simon**, "Jaga bos korang. Luka dia masih serius, jangan bagi emosi dia terganggu sangat. Kalau ada apa-apa korang tak boleh handle, bagitau saya, saya urus." Kalau sebelum ni, **Simon** memang takkan percaya **Martina** ada akal yang cerdik macam tu. Tapi sekarang, dia takde ragu-ragu dah dengan apa yang **Martina** cakap. Ada ke benda yang Cik **Martina** tak boleh handle? Jawapannya takde. "Cik **Martina**, jangan risau, kita sentiasa berhubung pakai telefon," **Simon** jawab. **Martina** janji, lepas tu ikut pembantu muda tu ke ruang tamu. Pembantu tu datang balik, siap sediakan kopi dengan jus untuk **Martina**, mungkin tak tahu apa yang dia suka, jadi dia saja sediakan dua pilihan. **Martina** senyum kat pembantu tu, cakap, "Terima kasih." Awalnya, pembantu tu cuma rasa nak tahu kenapa perempuan ni istimewa sangat sampai **Encik Walker** layan macam tu. Siap dia yang temankan **Martina** keluar dari kereta, macam perasan je. Tapi sekarang, dah tengok **Martina** depan mata, semua rasa tak puas hati sikit kat hati pembantu tu hilang terus. Patutlah **Encik Walker** tertarik, perempuan yang cakap elok, lembut macam ni memang orang lelaki suka. Perempuan pun boleh suka. Pembantu tu terfikir, kalau dia sendiri jumpa perempuan macam tu, boleh ke dia buat tak kisah? Rasanya tak boleh! "Sama-sama. Benda yang saya patut buat," pembantu tu cakap, muka merah tak sedar diri. **Martina** terkejut, pandang pembantu tu lama sikit. "Kenapa? Kenapa muka awak tiba-tiba merah?" Malu, pembantu tu pegang muka dia, rasa makin awkward. Adoi, malunya! Pada masa yang sama, hal-hal kat sebelah **Benjamin** pun berjalan lancar. Sebab dia macam iklan hidup, semua orang nak kerjasama dengan dia. Kalau tak sebab projek ni dengan kerjasama ni semua kat Carlsbad, **Benjamin** takkan datang khas ke sini. Lagipun, nak kembangkan rangkaian profesional, kena datang jumpa sendiri. Diorang mula dengan mesyuarat kecil, lebih kurang setengah jam. Selama masa tu, siap Ketua Pegawai Eksekutif syarikat tu ada sekali. Mengejutkan, CEO syarikat ni perempuan. Walaupun diorang tengah bincang hal kerja, mata dia tak lepas pandang muka **Benjamin**, macam tak boleh nak alih mata dari dia. **Benjamin** nampak macam tak perasan, cuma muncungkan bibir, dia teringat balik beberapa adegan malam tadi—**Martina** malu-malu, gelabah, dan tak tentu arah. Dia pun ingat masa benda tu jadi, nampak **Martina** macam hilang arah, takut, cuba sedaya upaya tahan air mata. Memang jelas **Martina** risau pasal dia, tapi dia tak nak mengaku. **Benjamin** tahu semua ni sebab apa yang dia buat dulu, yang buat dia rasa tak tentu arah dan risau. Jadi, **Martina** tak boleh buka hati dia betul-betul sekarang. Dia macam landak, bila ada orang dekat, dia automatik angkat semua duri dia, harap boleh halau orang jauh-jauh. Tapi **Benjamin** tak macam lelaki lain, dan dia tak boleh biar **Martina** buat dia macam tu. Camille Moreau, CEO tu, macam tertarik pandang **Benjamin**. Dia perasan **Benjamin**, yang selalu fokus kat kerja, macam tengah berangan. Kenapa dia macam tu? Tak pedulikan Pierre, yang masih terangkan rancangan kerjasama diorang, Camille ambil inisiatif cakap, "**Encik Walker**, nampaknya encik tak suka cadangan kami, ya?" Kalau tak, Camille tak faham kenapa **Benjamin** buang masa berangan.