Jujur
Mula-mula, Saya nak gelak tengok betapa mengarut bunyi dia, tapi bila muka serius dia tak berubah, gelak Saya pun cepat pudar.
"Kau ejen, ejen untuk apa dan siapa?" Saya tanya sambil bersilang tangan, dia kena bagi Saya lebih daripada tu kalau Saya nak percaya dia sikit pun.
Dia kata dia tak boleh cerita semua, tapi dia kerja untuk orang-orang besar, Saya geleng kepala, pandang tempat lain cuba proses semua maklumat ni.
"Jadi, selama ni kau betul-betul kat sini, jauh dari keluarga kau untuk kerja dengan orang-orang besar, dengan semua yang jadi beberapa hari ni, Saya boleh agak ayah hilang sebab kerja kau." Saya kata pandang dia, makin marah setiap saat yang berlalu, dia cuma angguk kepala pandang lantai, elak pandang mata Saya.
"Sekarang Saya boleh jawab soalan kau yang pertama; kau kat markas untuk operasi Saya yang buru penjenayah paling teruk di dunia dan bawa mereka ke muka pengadilan, kau kat sini sebab ini tempat paling selamat untuk kau sekarang." Dia kata jawab dua soalan pertama Saya tapi teragak-agak dengan yang terakhir tentang ayah Saya. "Buat masa sekarang Saya tak tahu ayah kau kat mana, tapi Saya buat semua yang Saya boleh untuk cari dia." Dia kata, air mata mula menitis kat mata dia masa dia cakap, yang buat rasa takut mula merayap dalam diri Saya.
"Ayah kena culik ke?" Saya tanya pandang dia dengan mata berair Saya sendiri, dia pandang atas bagi Saya angguk sedih sebelum pandang bawah balik, ini buat soalan lain datang kat fikiran Saya. "Orang yang ada ayah, orang jahat yang kau bawa ke muka pengadilan ke?" Saya tanya, setitik air mata mengalir kat mata Saya masa dia sekali lagi angguk, Saya pusing, air mata betul-betul keluar dari mata Saya masa dia bersuara kat belakang Saya.
"Selama bertahun-tahun, pasukan Saya dan Saya dah jejak orang-orang kejam ni yang suka mencuri, merosak dan membunuh. Kami dapat petunjuk dekat minggu lepas dan nak tutup habis program mereka, bila Saya dapat panggilan kau kata ayah kau hilang." Dia kata, Saya berhenti berjalan dan pusing pandang dia, Saya tak percaya apa yang Saya dengar, dia berhenti tapi cepat teruskan.
"Masa dalam perjalanan bawa kau ke hospital, Saya dapat mesej dari mereka kata mereka ada ayah kau dan kalau kami buat apa-apa, mereka akan..." dia kata tapi tak habis ayat dia, yang buat Saya jalan ke arah dia tak bagi dia berhenti cakap.
"Mereka akan buat apa?" Saya tanya bersilang tangan, dia pandang bawah kata mereka akan bunuh dia, yang buat Saya jalan sekeliling lagi, kenapa ada orang nak sakitkan ayah Saya?
"Jadi, sebab kerja yang kau buat, ayah Saya kena culik, di mana dia mungkin dibunuh dan kau cuma berdiri kat situ tak buat apa-apa, kesiankan diri sendiri!" Saya jerit, akhirnya hilang sabar dengan orang yang sepatutnya jadi ibu Saya, hah, dia mungkin tak tahu bila hari lahir Saya!
"Ally, tolong jangan, Saya cuba semua yang Saya boleh untuk cari dia." Dia kata merayu Saya bertenang, tapi Saya geleng kepala, pusing ke arah lain. "Saya cuba! Saya tahu dia ayah kau tapi dia suami Saya," dia menangis yang sekali lagi buat Saya meletup dengan marah.
"Yang kau tak jumpa hampir dua tahun! Kau dah lupakan kami! Kami keluarga kau tapi kau cuma kisah pasal kerja kau!" Saya jerit balik, tahan tangisan yang nak keluar, ini yang Saya dah tahan hampir sepanjang hidup Saya. "Kau tak pernah ada untuk kami bila kami perlukan kau, sejak Saya lahir kau cuma tinggalkan kami jaga diri sendiri, ayah tahu apa yang kau buat sebenarnya?" Saya tanya akhirnya pandang muka dia, di mana air mata mengalir kat pipi dia, Saya betul-betul tak kisah pun, sebenarnya.
"Tak, dia tak patut tahu apa yang Saya buat sebenarnya, tak ada sesiapa pun." Dia kata, lap air mata dia, tapi lebih banyak jatuh, jadi betul-betul tak banyak membantu.
"Kau tinggalkan suami kau untuk jaga anak perempuan kau tanpa jujur kenapa, dia sokong kau selama bertahun-tahun dan kau tak boleh jujur dengan dia." Saya kata pandang dia dengan cara yang jijik, dia jalan ke depan berdiri depan Saya.
"Saya nak cakap kat dia apa yang Saya buat sebenarnya tapi Saya tak dibenarkan, Saya benci tinggalkan korang berdua tapi ini yang Saya kena buat." Dia kata, salah satu pintu kat atas terbuka, dia cepat pusing, lap air mata dia masa Jackson jalan tepi Saya.
"Saya minta maaf ganggu awak tapi awak ada mesyuarat dalam dua minit, Saya cuba jadualkan semula tapi mereka tak benarkan." Dia kata kat ibu Saya, dia cuma angguk tak pusing pandang kami.
"Tak apa, bawa Ally ke rumah Saya, dia akan tinggal kat sana, jangan pergi sampai Saya sampai." Dia kata masih menghadap ke arah lain, tak susah payah pun nak pandang mata Saya, pengecutnya, dia tak boleh jadi ejen yang bagus.
Jackson pegang lengan Saya, bagi Saya senyum lembut sebelum bimbing Saya keluar dari bilik, sebelum kami keluar, Saya pusing balik pandang ibu Saya yang pandang mata Saya, Saya cuma geleng kepala, biar Jackson pimpin Saya pergi.
Perjalanan kereta ke rumah ibu Saya panjang dan senyap, Saya cuba terima semua maklumat baru yang ambil masa.
Jackson buka radio, mungkin untuk isi semua kesunyian.
"Saya minta maaf Saya ganggu awak cakap dengan ibu awak." Dia kata melalui radio, Saya pandang tempat lain dari tingkap ke arah dia. "Saya tahu korang berdua tak cakap lama." Dia teruskan, masih pandang jalan, Saya geleng kepala, pandang tingkap balik.
"Tak apa, awak cuba tahan apa-apa mesyuarat yang dia ada dan lagipun, Saya tak nak cakap dengan dia sekarang." Saya mengeluh, sandar kepala Saya kat tingkap, ayah Saya kat luar sana, entah macam mana, dan macam tak ada orang buat apa-apa.
"Dia tak lupa pasal awak, Ally, dia cakap pasal awak sepanjang masa, Saya mungkin dah tengok beribu-ribu gambar awak sepanjang dua tahun Saya kat sini." Dia cakap kat Saya dengan senyum, Saya pandang dia sekejap, keliru, dia tak pernah kat rumah jadi Saya tak faham macam mana dia ada gambar.
Sebelum Saya boleh soal dia, kami berhenti kat rumah besar, macam tersembunyi dekat dengan pokok-pokok, tapi nampak macam mahal. Tunggu, ibu Saya tinggal kat sini?! Dia mesti dibayar dengan duit yang bagus. Bila kami berhenti, Saya keluar kereta cuma tenung rumah, jadi ini tempat ibu Saya sembunyi, bukan tempat yang teruk untuk bersembunyi. Jackson jalan ke depan buka pintu, Saya pandang sekeliling kat jalan kecil sebelum ikut dia masuk rumah di mana dia tutup dan kunci pintu kat belakang kami.
"Ibu awak patut balik dalam beberapa jam, tapi Saya akan kat sini sampai waktu tu." Dia kata jalan masuk ke dapur, Saya ikut belakang bila kami masuk dapur besar. "Awak lapar?" Dia tanya pandang Saya, sementara Saya berhenti kat kaunter, masih tenung sekeliling rumah besar ni.
Saya cuma geleng kepala, pandang keluar tingkap besar kat luar, dia senyum tapi buka almari, keluarkan makanan. Nampak macam pasta dan sos, Saya jalan masuk ke ruang tamu di mana dindingnya cuma tingkap besar, pemandangan yang hebat. Saya berdiri tepi tingkap cuma tenung langit gelap, harap ayah Saya selamat di mana saja dia berada.