Kabanata 2 ANG TULONG

Nilapitan ni Alexandra si Rianna at sinimulang lagyan ng gamot 'yung mga sugat niya. Napangiwi siya dahil sa hapdi ng gamot sa mga sugat niya. Ngayon, ramdam na niya 'yung sakit galing sa mga sugat niya. Hindi niya naramdaman 'yun kanina kasi nakatutok 'yung atensyon niya sa pagtakas sa kanyang stepdad tapos sa presensya ni Leonardo. Rianna, dinedma agad 'yung bagay na 'yun sa isip niya, kailangan niyang mag-focus sa kung ano 'yung gagawin niya para mailigtas 'yung nanay at kapatid niya. Tapos, naglagay ng band-aid si Alexandra sa malalaking sugat. Tiningnan niya si Alexandra. Maganda siya at maliit 'yung mukha. Napatingin si Alexandra kay Rianna at ngumiti. "Ayan, okay na 'yung mga sugat mo. Gusto mo bang pumasok? Hindi kita pwedeng iwanan dito mag-isa," sabi ni Alexandra habang nilalagay 'yung mga gamit at gamot na ginamit niya sa paggagamot kay Rianna. "Okay lang ba? Hindi ba ako nakakaabala sa inyo?" tanong ni Rianna. Bago pa makasagot si Alexandra sa tanong niya, may kumatok sa pinto at bumukas 'yun. Nakita ni Rianna 'yung lalaking nakaupo kanina sa sofa na kumatok at nagbukas ng pinto. Mahaba 'yung buhok na nakapony tail. "Alexandra, tara na. Magsisimula na tayo. Nasa loob na si Ahente Jerald. Hinihintay ka na namin," sabi niya at sumulyap sandali kay Rianna tapos sinarado niya 'yung pinto. Tumayo si Alexandra at pumunta sa kabinet para ilagay 'yung mga gamit na ginamit sa paggamot kay Rianna tapos pumunta siya sa pinto. "Tara na, baka magalit si Ahente Jerald," sabi ni Alexandra at binuksan 'yung pinto. Tumayo din si Rianna at pumunta sa pinto at sabay silang lumabas ng kwarto. Naglakad sila papunta sa isang kwarto katabi ng sofa. Binuksan ni Alexandra 'yung pinto at ibinunyag sa harapan nila 'yung pitong taong nakatingin sa kanila ngayon. Napalunok si Rianna. Hindi niya mapigilang mangilabot dahil sa mga titig nila. Nakita din niya si Leonardo sa kabilang banda ng kwarto na nakatingin din sa kanila. "Magandang umaga, Ahente Jerald," bati ni Alexandra sa lalaking nakatayo sa tabi nila. Tiningnan niya 'yung orasan na nakasabit sa dingding. Halos ala-una na ng madaling araw. Tiningnan ni Rianna 'yung lalaking binati ni Alexandra. May puti na 'yung buhok at nakasuot ng salamin. Siguro nasa late fifties na siya. "Pwede mo ba kaming ipakilala sa kasama mo at bakit siya may band-aid?" tanong ni Ahente Jerald kay Alexandra at binigyan niya ito ng masamang tingin. Hindi niya mapigilang makaramdam ng takot kay Ahente Jerald. 'Yung lakas ng aura niya. Siya ba 'yung leader? Sasagot na sana si Alexandra, pero biglang tumayo si Leonardo. "Ako 'yung nagdala sa kanya dito, Ahente Jerald. Nagmamaneho ako sa daan papunta rito nang makita ko siyang lumabas ng gubat at nakita ko siyang sugatan. Kaya dinala ko siya rito para gamutin ni Alexandra 'yung mga sugat niya," paliwanag ni Leonardo. Tumango si Ahente Jerald sa sinabi ni Leonardo. Ramdam niya na nakatingin sa kanya 'yung ilan sa mga kasama niya. "Umupo ka rito sa harap. Alexandra at ikaw, miss," sabi niya at itinuro 'yung bakanteng upuan sa harap niya. Agad na pumunta roon at umupo sina Alexandra at Rianna. "Bakit ka nasa gubat? Tumatakas ka ba?" tanong sa kanya ni Ahente Jerald. Siguro, sapat na 'yung tulong ni Leonardo at paggamot ni Alexandra sa kanya para magtiwala si Rianna sa kanila. 'Yung mga taong katulad nila ay makakatulong sa kanya na solusyunan 'yung problema niya. "Ikukulong ako ng stepdad ko kasama 'yung nanay at kapatid ko sa isang abandonadong bahay sa gitna ng gubat. Kaya tumakas ako para humingi ng tulong para iligtas sila. Tapos, nakita ako ni Leonardo at dinala niya ako rito para gamutin 'yung mga sugat ko," sagot niya. Hindi binanggit ni Rianna 'yung pangalan ng stepdad niya. Kailangan niya ng oras bago sabihin 'yun sa kanila. Tumango si Ahente Jerald habang nakatingin sa mga mata niya na para bang iniisip kung nagsasabi ng totoo si Rianna o hindi. Handa si Rianna na tumitig sa kanya para lang ipaalam sa kanya na nagsasabi siya ng totoo. "Nararamdaman kong nagsasabi ka ng totoo. Tutulungan ka naming iligtas 'yung nanay at kapatid mo," sabi niya. "Salamat, Ahente Jerald," sabi niya habang tumutulo 'yung luha sa mga mata niya. Hindi niya mapigilang umiyak, sobrang nagpapasalamat siya dahil mababait silang tao. Paano kung ibang tao 'yung nakakita sa kanya? Baka, may nangyari sa kanya. Kumuha si Ahente Jerald ng isang bagay mula sa bulsa ng pantalon niya, isang panyo, at iniabot sa kanya. "Pahirin mo 'yung luha mo," sabi niya. Kinuha niya 'yun at agad na pinunasan 'yung mga luha na tumulo sa pisngi niya. Nagsimula na 'yung meeting. Nag-usap lang sila tungkol sa mga gagawin kapag nasa sakuna sila lalo na't mga Ahente sila. At, kung paano nila maililigtas 'yung sarili nila sa mga sakuna. Nag-usap din sila tungkol sa susunod nilang target na isang sindikato ng droga at may training sila kinabukasan. Natapos 'yung meeting ng alas-tres ng madaling araw. Bakit ba nagme-meeting sila sa ganitong oras? At least, mas maganda na ganitong tahimik 'yung oras. Paalis na sana si Rianna nang biglang tinawag ni Ahente Jerald 'yung pangalan niya. Tinawag din si Leonardo. "May kailangan tayong pag-usapan, Ahente Leonardo," sabi niya. Umupo siya sa upuan sa harap habang si Leonardo ay umupo sa tabi niya. "Ano 'yun, Ahente Jerald?" tanong ni Leonardo. "Saan mananatili si Ms., anong pangalan mo Miss?" tanong sa kanya ni Ahente Jerald. "Rianna Sir. Rianna Evangelista," sagot niya. "Sa bahay ko siya titira, Ahente," sabi ni Leonardo. Tumango siya. "Oh, sige. Sa iyo siya titira, safe siya sa iyo. Pwede ka nang umalis," sagot ni Ahente Jerald. Tumayo silang dalawa ni Leonardo. Pumunta si Leonardo sa pinto habang sinusundan siya at binuksan 'yun. Nakita nila 'yung mga kasamahan niya sa labas ng kwarto na nag-uusap. Pito sila kanina noong pumasok siya sa kwarto. Apat na lalaki at tatlong babae, pero ngayon dalawa na lang sila at si Leonardo 'yung pangatlo. Puro lalaki. Siguro, umuwi na 'yung iba, kasama na si Alexandra. Hindi man lang siya nakapagpaalam sa kanya o nakapagpasalamat dahil ginamot niya 'yung mga sugat niya. "Aalis na ako," nagpaalam si Leonardo sa mga kasamahan niya. "Saan ka matutulog?" tanong ni Harold at tumingin sandali sa kanya. "Sa bahay ko siya titira. 'Yun 'yung pinag-usapan namin ni Ahente Jerald," sabi ni Leonardo. "Seryoso Leonardo, magpapatira ka ng babae sa bahay mo," sabi ng lalaking mahaba 'yung buhok na tinawag kanina si Alexandra at Rianna. "Baliw ka talaga Brandon!" sabi niya kay Brandon at siniko niya si Brandon sa tagiliran. Nag-mock si Brandon ng pag-iwas. Nakikinig lang ako at pinapanood lang silang nagbibiruan nang biglang lumingon sa kanya si Leonardo. "Brandon, Harold. Siya si Rianna. Rianna, Brandon, at Harold," ipinakilala ni Leonardo si Rianna sa kanila. "Nice to meet you," sabi ni Harold at inilahad niya 'yung kamay niya sa kanya. Tinanggap niya 'yun. Ngumiti siya sa kanya habang pinipisil niya 'yung kamay niya. Agad niyang binawi 'yung kamay niya sa kanya. "Natutuwa rin akong makilala ka, Rianna," sabi ni Brandon. Inilahad din niya 'yung kamay niya sa kanya at masayang tinanggap ni Rianna 'yun, pero hindi katulad kay Harold, inalog lang niya 'yung kamay niya sandali. Narinig niya na bumukas 'yung pinto sa kwarto kung saan sila nagkaroon ng meeting, hindi. Sila, dahil kasama rin siya sa meeting na 'yun. Tiningnan niya 'yun at lumabas si Ahente Jerald sa kwarto. Nilapitan sila nito. "Tara na. Kailangan mo nang umuwi para makapagpahinga na rin si Rianna," sabi niya at nauna nang lumabas sa pinto ng Head Quarters. Sumunod sila kay Ahente Jerald palabas ng Head Quarters. Pagkalabas nila, hinintay nilang isara ni Harold 'yung pinto ng Head Quarters. Naglakad sila papunta sa kanya-kanya nilang kotse. May itim na kotse si Harold, habang may puting kotse si Brandon. Sumakay si Ahente Jerald sa itim niyang van. "Sumakay ka na," tawag sa kanya ni Leonardo. Ibinaling niya 'yung tingin niya sa kanya at agad na naglakad papunta sa kotse niya. Umupo siya sa passenger's seat. Umupo din siya sa driver's seat. Lumabas sila ng gate at isinara 'yun ng guwardiya. "Kumusta ka na?" tanong ni Leonardo kay Rianna habang nagmamaneho sila pabalik, sa bahay niya. "Okay lang ako. Salamat sa pagligtas sa akin," sabi niya nang may sinseridad at humarap siya sa kanya. Pero 'yung mga mata niya ay nasa daan at hindi man lang nag-abalang lumingon sa kanya. Tumingin lang ako pabalik sa daan. "Wala 'yun. Trabaho ko 'yung iligtas 'yung isang tao. Natural lang sa akin 'yung iligtas 'yung taong nasa panganib," sabi niya habang 'yung mga mata niya ay nakatuon pa rin sa daan. Tama naman siya, pero nagpapasalamat pa rin siya na niligtas siya nito. "Gusto kong maging parte ng grupo niyo," ibinaling niya 'yung tingin niya sa kanya. Hindi niya alam kung saan niya nakuha 'yung lakas ng loob na sabihin sa kanya 'yung mga salitang 'yun. Gusto lang niyang maging parte ng grupo nila at siya mismo 'yung huhuli kay Don Ysmael.