Bab Empat Puluh
Aku dengan Brandon berdiri dalam rumah tu beberapa saat, ada barisan orang macam penghadang menghalang kami keluar. Aku pastikan senjata aku senang diakses sebelum jalan ke arah pintu yang tak wujud, Brandon rapat kat belakang aku. Sekali aku keluar, semua mata pandang aku, aku tahu diorang cuba sedaya upaya nak buat aku takut, tapi gagal teruk.
"Oh, aku tak tahu zon tiada wilayah ada jawatankuasa penyambut tetamu," aku cakap sinis sambil pandang semua muka marah diorang. "Sekarang kalau korang tak kisah, kami nak blah," aku senyum jalan ke depan dan tolak sorang mamat, yang terkejut, boleh tahan.
Aku pandang jam tangan aku dan sedar yang kami ada 15 minit je lagi nak sampai tempat seterusnya, kami memang takde masa nak duduk dengan orang-orang ni. Satu lagi barisan orang halang jalan keluar aku sekali lagi, aku juling mata pusing ke belakang kat kumpulan yang ada betul-betul kat belakang aku, tapi pun kena sekat jugak dengan barisan orang kat belakang diorang. Apa masalah orang-orang ni!
"Aku minta maaf, tapi sekarang korang kat sini korang milik kami," seorang lelaki senyum sinis jalan ke arah aku, aku cuma renung dia, jijik. "Aku tuntut yang ni," dia senyum sinis rapat kat aku, aku cuma angguk kepala bagi beg sandang kat Brandon.
"Aku takde masa untuk benda ni, tapi aku boleh bagi tahu korang aku ni apa," aku cakap pandang dia betul-betul kat mata sebelum aku pergi, Brandon cuma gelak silang tangan kat dada dia. "Ejen perikatan," itu je yang aku cakap sebelum hayun penumbuk terus ke muka dia, dia terus terpelanting ke belakang.
"Sekarang aku ada 5 minit lebih, ada sesiapa lagi nak cuba?" aku tanya pandang keliling kat orang-orang yang terkejut, satu-satunya orang yang tak terkejut ialah Brandon, dia dah pernah tengok aku macam ni sebelum ni.
Seorang lelaki melangkah ke arah aku angkat penumbuk dia, aku pegang tangan dia, tendang dia kat 'barang' dia. Dia tunduk kesakitan, jadi aku ambik peluang ni ambik kepala dia dan hentak kat lutut aku, bagi dia pengsan. Aku rasa ada orang lari datang kat belakang aku, aku hayun penumbuk kat muka lelaki tu, dia terhuyung-hayang ke belakang sikit kat mana aku pegang dia kat kolar dan tanduk dia. Dia pun join kawan-kawan dia yang pengsan kat lantai, aww kembar! Aku dengar raungan dari belakang aku, aku palingkan kepala aku dan berdepan dengan serigala yang kotor, dah kena belasah, sekarang ni nak kena berlawan lagi sikit. Sebelum sempat aku bergerak, serigala coklat melompat depan aku mengaum kat serigala yang lagi satu.
"Tu ayah kau," suara Jasmine berbisik dari belakang aku, aku pusing pandang dia terkejut sebelum mata aku teralih ke serigala yang nampak macam, ayah aku.
Aku tak nampak dia masa dia berhenti, adakah dia dah banyak berubah? Mungkin aku tak ingat dia sangat macam aku fikir, cakap je lah aku tak kenal langsung sesiapa yang berdiri depan aku. Aku cuma anggap yang aku akan kenal dia walaupun aku tak kenal sesiapa lagi, aku rasa aku salah. Mata aku terus ke Brandon yang halakan pistol dia kat orang-orang depan kami, situasi ni memang dah berubah tak macam mana yang sesiapa jangka.
"Kenapa perikatan memancing kat sini?" seorang lelaki tanya jalan ke depan sikit, aku tak tahu kenapa dia buat macam sombong, aku boleh tendang bontot dia.
"Korang tahu macam mana, kami buat urusan rasmi dan korang secara rasminya buat aku lambat, jadi aku suruh korang ke tepi," aku senyum manis jalan ke arah lelaki tu, yang terus pandang aku atas bawah. "Tapi kalau korang taknak dan terus tahan kami kat sini, bukan kami je yang korang berurusan dengan, pernah tak korang kena serang satu agensi?" aku tanya letak tangan aku kat belakang, ayah aku mula ambil langkah bahaya ke arah serigala yang satu lagi.
"Korang tengok, tu akan jadi masalah untuk kami, kami tak suka orang menceroboh," lelaki tu cakap jalan dekat kat aku, sekarang kami betul-betul inci antara satu sama lain, takde sorang pun mengalah.
"Korang jelas dah lama tak duduk dalam peradaban sampai korang lupa atau korang memang bodoh, ini tiada wilayah yang maksudnya dia tak milik mana-mana kawanan, kami tak menceroboh mana-mana tanah sesiapa, sebab utama takde sesiapa datang sini sebab diorang taknak kat kawasan yang sama dengan korang," aku ludah kat muka dia tak putus kontak mata, ni nampak macam betul-betul buat dia marah di mana dia jadi makin dekat dengan muka aku.
"Korang lebih baik tengok apa mulut comel tu cakap seterusnya, kalau korang tak sedar korang dah jauh lebih ramai," dia senyum sinis buka tangan dia kat semua pengganas yang halang kami, tapi giliran aku pulak nak gelak kat muka dia.
"Korang kat depan dua ejen perikatan yang sangat terlatih, lagi satu dengan kami ialah kumpulan yang pakar dalam berdepan dengan situasi macam ni. Korang mungkin betul yang kami kurang bilangan, tapi kami lebih banyak skill," aku senyum buka tangan aku macam dia buat, dia pandang keliling cuba nak sorok rasa takut kat mata dia. "Sekarang macam aku dah cakap banyak kali, aku kena pergi kat tempat secepat mungkin tapi korang tahan aku, kalau korang dan semua sampah masyarakat kawan korang taknak berakhir enam kaki di bawah, aku suruh korang gerak," aku cakap dalam nada gelap, aku takde mood nak bergaduh tapi kalau aku kena, aku rela je.
Dia mula pandang kawan-kawan dia yang perlahan-lahan undur diri, jujurnya, aku fikir diorang akan lawan lebih kuat untuk paksa kami tinggal. Lelaki yang depan aku pandang Brandon, aku tak tahu apa yang ada dalam kepala lelaki dia tapi aku tak suka. Dalam satu gerakan pantas dia tarik sesuatu keluar dari poket belakang dia, sebelum sempat dia pegang apa benda tu serigala yang nampak macam ayah aku, menerkam lelaki tu di mana diorang jatuh dalam semak. Aku berdiri kat situ terkejut untuk sesaat, sebelum aku pandang jam tangan aku, 5 minit.
Brandon tahu apa yang aku fikirkan dan lari ke tepi padang dengan aku, masa kami lari aku nampak pengganas sorok dalam lindungan pokok. Aku rasa macam kesian kat beberapa diorang, terutama budak-budak. Diorang tak pernah minta atau buat apa-apa nak berada dalam situasi diorang, tapi diorang yang kena tanggung akibat, mungkin untuk sepanjang hidup diorang. Aku cuba nak letak benda tu kat belakang fikiran aku masa aku lari, kat belakang aku aku rasa kumpulan tu pun lari dengan kami.
Tak lama kami sampai kat tepi padang di mana kereta ada, aku ambik beg sandang hitam dari Brandon sebelum letak dia selamat dalam but kereta. Brandon cakap dia akan memandu masa lari ke bahagian pemandu kereta, masa aku tutup but aku tak boleh tak pandang kat kumpulan "keluarga" aku.
"Aku harap aku boleh tinggal dan ucap terima kasih betul-betul tapi macam aku cakap kami ada had masa, terima kasih banyak-banyak sebab datang dan tolong masa korang tak perlu," aku senyum ambil langkah sikit dekat dengan diorang, aku takkan cuba nak jalan ke sana sepenuhnya.
"Korang tak perlu ucap terima kasih, ini yang keluarga buat," lelaki utama senyum, pada masa yang sama serigala yang nampak macam ayah aku lari join kumpulan. "Kami semua gembira sangat nampak korang hidup, walaupun korang antara orang yang menjejaki kami," lelaki tu terus cakap masa hon kereta berbunyi, untuk sesaat aku tak lupa had masa.
"Aku kena pergi, benda ni tak pernah jadi," aku senyum sebelum lari ke pintu penumpang masuk, sebelum sempat aku tarik tali pinggang keledar kereta dah memecut jalan raya.
"Terus ke misi seterusnya," Brandon cakap memecut kereta sekeliling selekoh kedua.
Ya, tapi aku tak pasti kalau aku dah betul-betul lepas yang pertama lagi.