Bab 60

Saya patut bercakap dulu. Saya yang sebabkan semua kesakitan ni. "Uhmm, saya rasa awak dengar semua tu." Saya telan air liur. Saya tak pernah pandai cakap pasal perasaan saya dan sekarang saya nak mengaku cinta pada lelaki yang dah buat tak layan kat saya berminggu-minggu. Bernafas. Saya tarik nafas dalam-dalam dua kali, masih pandang dia. Saya ketawa sikit dan geleng kepala. "Teruknya saya bab-bab macam ni." Saya pandang muka dia, tunggu nak tengok senyuman selamba dia, tapi tak ada. Saya rasa dia tak bagi saya lepas senang-senang. Saya memang tak layak dapat lepas senang-senang. Saya tarik nafas lagi dalam-dalam, lepas tu terangkan, "Saya tak cari barang awak. Saya bangun tidur dan awak tidur lagi, saya lapar jadi saya pergi dapur dan makan beberapa keping roti bawang putih. Lepas tu saya perasan pemandangan kat luar dan saya pergi tengok. Bila saya nak balik dapur, saya perasan dokumen awak semua bersepah, nampak serabut jadi saya mula kemas. Saya tak pernah ada niat nak jumpa fail kes Samuels. Saya tak nampak fail kes Samuels, apa yang saya nampak kes McNeil dan saya tertarik dengan cerita dia jadi saya mula baca dan tak boleh berhenti. Itu yang awak nampak." Saya berhenti dan tarik nafas dalam-dalam, lepas tu sambung, "Saya tak datang apartmen awak malam tu nak cari maklumat pasal kes tu, saya bukan orang macam tu dan saya tak percaya awak fikir saya akan buat macam tu." Saya berhenti sekejap, "tapi, saya tak bagi awak sebab untuk tak fikir macam tu. Saya selalu utamakan kerja, bukan perasaan. Mesti awak fikir saya akan buat apa saja untuk menang kes. Yelah, kerja saya yang utama, kan? Saya mengeluh dan selak rambut, lepas tu sambung merapu, "Saya tak pernah letak emosi saya lebih penting daripada kerja, sehinggalah saya jumpa awak. Eh, sehinggalah saya jumpa awak balik. Saya tak jangka semua ni. Saya tak sangka saya boleh ada perasaan pada sesiapa, lebih-lebih lagi orang macam awak." Saya ketawa, "Awak bukan jenis saya. Saya suka lelaki bijak, bukan awak tak bijak, cuma tak bijak macam lelaki lain yang saya pernah jumpa. Tapi itu bukan soalnya. Soalnya saya tak jatuh cinta dengan lelaki bijak yang saya pernah jumpa dulu. Saya jatuh cinta dengan awak, lelaki kelakar yang saya bercium dengan dia masa hari terakhir sekolah. Eh, awak lelaki pertama yang saya bercium tau." Saya ketawa tengok betapa tak tersusunnya kata-kata saya. "Seth, saya cinta awak." Saya pandang mata dia dengan senyuman kat muka saya dan air mata dalam mata saya. "Saya sangat cinta awak. Saya nak beritahu awak dulu. Bila awak bangun, saya nak beritahu awak yang saya pun cinta awak. Sebab saya tak balas, sebab saya terkejut dan saya perlukan masa nak proses macam mana perasaan saya pada awak, tapi sekarang saya tak boleh tunggu seminit lagi tanpa beritahu awak betapa saya cinta awak dan betapa saya minta maaf." Air mata menitis dari mata saya. "Saya tak biasa awak senyap macam ni. Awak boleh cakap sesuatu tak?" "Saya tunggu awak habis merapu," dia bersuara buat kali pertama. Saya pandang dia, jantung saya dalam tangan, tunggu sama ada dia nak sembuhkan atau hancurkan hati saya. "Masa hari graduasi, saya cari awak tapi Michelle beritahu saya awak dah pergi sebaik saja program habis. Saya kecewa. Saya memang suka awak dan saya tak sempat nak beritahu awak yang saya asyik fikir pasal awak sepanjang sekolah menengah." Saya ketawa. "Saya selalu tengok awak dan bila awak putar botol malam tu, saya berdoa biar kena kat saya dan ia berlaku. Saya cuma tak cukup berani nak ajak awak keluar lepas kita bercium. Apa pun, saya nampak gambar kat facebook Brandon dengan awak dan Iris. Ada tempat kosong untuk DA jadi saya mohon dan buat kempen dan saya menang. Saya pindah sini sebab awak." Kata-kata dia tak boleh lebih mengejutkan dari sekarang. Betul ke dia pindah ke New York sebab gambar saya dengan Iris? "Saya tak tahan lama nak jumpa awak. Bila saya nampak awak kat bar, bukan saja awak halau lelaki dari awak, awak tunjuk yang awak tak berminat dalam hubungan dan saya nekad nak ubah semua tu. Saya tak datang jauh-jauh ke sini untuk awak tolak saya. Tapi awak memang tolak saya banyak kali, terlalu banyak sampai saya tak boleh nak kira tapi semua kali tu tak penting, awak tahu kenapa?" dia tanya secara retorik. "Sebab tak kisah berapa kali awak tolak saya, awak selalu datang balik. Dan awak tahu apa lagi yang pelik? Saya selalu jumpa awak kat tengah jalan." Dia senyum pada saya buat kali pertama selepas berminggu-minggu, "Awak buat saya gila. Saya tahu awak tak cari barang saya untuk dapatkan bukti kes tu. Saya tahu awak bukan orang macam tu. Saya marah. Saya marah sebab bila saya bangun, perempuan yang baru saya mengaku perasaan saya tak ada di sisi saya masa saya bangun. Saya marah sebab awak tak balas. Saya marah sebab saya takut awak tak cinta saya balik. Saya marah sebab saya fikir saya dah hilang awak." Dia ambil dua langkah, tak tinggalkan ruang antara kami. Tanpa putus pandang mata, dia pegang tangan saya. Dia angkat tangan kiri saya ke dada dia, betul-betul atas jantung dia. "Awak rasa tu kat situ, kan? Ia dah berdebar berminggu-minggu, tapi dengar awak beritahu saya betapa awak cinta saya dah sembuhkan hati saya yang hancur. Sekarang, masa untuk saya sembuhkan awak pula."