Bab 200 Apa yang Perlu Disembunyikan
Pagi tu, dia kena paksa soal macam-macam tanpa sebab. Qin Yichen dah naik angin sikit dalam hati. Dia cakap terus terang, "Nak buat apa lagi? Takkan aku tak bagi diorang ajar si 'straw bag' tu? Siapa suruh dia kurung aku dalam bilik bawah tanah sebelum ni, tak bagi makan, pastu pukul aku!"
"'Straw bag' tu?" Qin Mingcheng berkerut dahi, dia tahu tu Marcus. Dia pandang pembantu rumah kat sebelah dia. "Bilik bawah tanah apa?"
Pembantu rumah tu cuma geleng kepala, tanda dia tak tahu apa-apa.
Qin Mingcheng pandang Qin Yichen balik. "Marcus tak bagi kau makan, tapi pukul kau jugak?"
Qin Yichen genggam penumbuk, marah. "Hmm."
Qin Mingcheng tiba-tiba senyum, "Adik, takkan kau tak boleh reka alasan yang elok sikit, Marcus boleh buat macam tu? Cakap jujur, kau ada cari pasal dengan musuh kat luar, pastu nak sorok dari aku, kan?!"
Qin Yichen dah kalut sampai nangis. Kenapa diorang berdua tak nak percaya cakap dia, hah?
"Abang, Marcus yang buat, aku sumpah!"
Mak Qin dengar bunyi bising, dia keluar nak tengok. Dia tengok dua beradik tu tengah berdepan, pelik je. "Korang buat apa ni?"
"Mak, jaga elok-elok si budak ni." Qin Mingcheng cakap, "Boleh tak bagi dia tak keluar cari pasal lagi hari-hari ni?"
Mak cik Qin tengok muka Qin Mingcheng marah, pastu tengok orang kena ikat, dia faham apa, mata dia macam ada rasa kecewa sikit.
Meskipun aku tak minta anak bongsu aku sebaik anak sulung aku, tapi jauh sangat ni.
Dia arahkan, "Pembantu rumah, kurung tuan muda kedua."
Qin Yichen buka mata tak percaya. "Mak, mak…"
Pembantu rumah dah pegang dia dengan beberapa orang pembantu, walaupun dia melawan, diorang bawak dia masuk bilik, kunci pintu.
"Mak, aku betul-betul tak tipu. Marcus betul-betul kurung aku, pukul aku!" Bunyi pintu dihempas kuat, disusuli dengan jeritan Qin Yichen, memang bersemangat betul.
Mak Qin pegang dada, kening dia risau, "Mingcheng, kau rasa ada yang tak kena ke dengan semangat adik kau, macam kena 'murder paranoia'…"
Qin Mingcheng juih bibir, angkat pergelangan tangan, tengok jam. Dah nak pergi syarikat.
"Mak, mak jangan risau, saya akan bawak budak ni pergi jumpa doktor, cek otak dia dalam beberapa hari."
Pastu dia ambil kot dia kat belakang sofa, terus blah.
…
Lepas sekolah.
Li Heng capai beg sekolah dia, lari keluar kelas sebaik je loceng bunyi.
Dia kena cepat, jangan sampai orang Kelas Lapan tahan dia, suruh dia tunaikan janji yang dah rosak tu!
Nak elak dari orang ramai, Li Heng siap pusing ikut pintu belakang sekolah, menyelinap ikut celah-celah pokok.
Tengok macam dah nak sampai pintu pagar, tapi tiba-tiba, dia nampak satu susuk tubuh yang dia rasa macam kenal sangat tengah berdiri kat luar pintu.
Pandang kiri kanan, orang tu macam sengaja tunggu seseorang.
Jantung terus berdebar, tak nak fikir panjang, Li Heng pusing, lari.
"Wei, Li Heng, kau lari kenapa?"
Baru lari beberapa langkah, seorang lelaki muncul dari arah lain, sekat dia.
Li Heng perlahankan langkah kaki, ekor mata nampak orang kat belakang dia pun datang kat sini jugak, hati dia putus asa, terus berhenti kat situ.
"Lucy, Gu Lin, korang nak apa?"
"Hah?" Lucy kat depan dia sengetkan kepala, macam rasa pelik dari dia. "Sepatutnya kami yang tanya kau soalan ni, kan? Bila nak buat 'live broadcast'? Kau tak nak mungkir janji—nak sorok apa?"