BAB EMPAT PULUH DUA

Theo dan saya bersedia untuk tidur. "Kita akan pergi esok," kata Theo sambil dia masuk ke bawah selimut. "Saya tak sabar nak balik. Saya rindu semua orang," kata saya, masuk ke bawah selimut juga. "Kita tak balik rumah." "Kita nak pergi mana?" "Kejutan." "Kejutan?" "Ya." "Kita nak pergi mana sampai jadi kejutan untuk saya?" "Awak akan tengok esok," katanya, tersenyum. "Okay, selamat malam," kata saya, menciumnya. "Selamat malam, teman," katanya sebaik sahaja kita selesai ciuman. Pagi esoknya, Theo dan saya keluar awal sangat. Kami ambil masa lebih kurang dua jam di udara sebelum turun balik ke darat. Sekarang ni, kita dalam kereta nak pergi tempat yang Theo je tahu apa atau kat mana. Saya alihkan pandangan daripada tingkap bila saya dengar pemandu bercakap dengan seseorang. Saya pandang ke depan dan sedar kita depan pintu pagar besi yang besar. Besar macam pintu pagar istana Raja Vampir. "Beritahu apa urusan anda di sini," lelaki di dalam pondok keselamatan di tepi pintu pagar tanya pemandu. "Raja dah sampai." "Oh, maafkan saya, Tuanku. Saya akan buka segera," kata lelaki di pondok keselamatan dan buat apa yang dia kata. Pemandu memandu masuk ke kawasan yang besar. Lagi besar daripada kawasan Raja Vampir. "Theo, kita kat mana ni?" "Kita kat rumah," kata Theo, tersenyum. "Rumah," saya tanya, keliru dengan macam mana tempat pelik ni rumah kita. "Ya, rumah, jom. Saya tunjuk awak keliling," kata Theo, keluar kereta dah berhenti. Theo jalan ke sebelah saya dan buka pintu kereta saya. Depan saya istana yang paling besar yang saya pernah tengok dalam hidup saya. Istana Raja Vampir tak boleh nak bandingkan dengan apa yang depan saya. "Theo," saya kata, pandang dia keliru. "Sebenarnya kita patut tinggal kat sini daripada tempat yang lain. Saya tengah renovate kat sini. Sebab tu kita tinggal kat sana," Theo terangkan sambil kita jalan ke arah pintu masuk istana. Pengawal kat pintu masuk tunduk serta-merta sebaik sahaja mereka nampak Theo. "Jadi awak nak cakap awak ada istana selama ni macam raja betul je." "Ya." "Wow, tempat ni cantik," saya kata sambil kita masuk istana. "Saya tahu," kata Theo, tersenyum. Theo tunjuk saya keliling istana; kata-kata tak boleh nak gambarkan betapa cantiknya tempat ni. Sekarang ni, kita jalan ke arah tempat latihan. Kat sinilah Theo latih semua serigala jadian untuk perang yang akan datang. Semasa kita jalan ke tempat latihan, saya nampak bukan serigala jadian di tengah-tengah serigala jadian. Saya tinggalkan Theo untuk tegur kawan baik saya. "Hello Ekaterina," saya kata, tersenyum sambil saya peluk dia. "Hello Ana, apa khabar?" "Saya okay je, dan awak? Awak buat apa kat sini?" "Saya pun okay je. Saya kat sini tolong serigala jadian berlatih untuk perang yang akan datang." "Awak bukan Vampir. Macam mana awak boleh tolong latihan?" "Dia mungkin bukan, tapi dia ahli sihir, dan ahli sihir dah sertai Raja Vampir dalam perang. Kita perlukan ahli sihir semasa melatih serigala jadian untuk perang," Theo jawab soalan saya sebelum Ekaterina boleh jawab. "Oh, terima kasih banyak-banyak, Ekaterina." "Sama-sama, Ana." Theo dan saya jalan balik ke dalam istana lepas dia habis cakap beberapa patah kata pada serigala jadian yang sedang berlatih. Pagi esoknya, saya bangun awal jadi saya boleh berlatih dengan Ekaterina dan serigala jadian yang lain. "Awak nak pergi mana?" Theo tanya sambil dia masuk ke bilik tidur kita. Dia baru balik daripada berlari dalam bentuk manusia. "Saya nak pergi latihan dengan Ekaterina." "Kenapa, awak tak perlukan pun?" Dia kata, buka baju dia. "Kenapa awak cakap saya tak perlukan?" saya tanya, cuba sedaya upaya saya untuk tak pandang badan dia semasa dia terus buka pakaian dia. Dada dia berpeluh, dan sebanyak mana saya patut geli, saya sangat terangsang. Cara peluh tu menitik kat abs dia cuma buat s… "Ana!" kata Theo, lambai tangan dia kat muka saya. Saya tak percaya saya hilang dalam fikiran saya. "Awak cakap apa tadi," saya tanya, telan air liur sambil saya tengok Theo buka seluar latihan dia. "Saya cakap awak tak perlu latihan sebab awak tak akan berjuang dalam perang." "Kenapa saya tak berjuang dalam perang?" "Sebab saya tak nak awak." "Kenapa awak tak nak saya?" "Sebab kerajaan perlukan awak untuk memerintah kalau saya mati." "Awak tak akan mati, dan saya akan berjuang dalam perang." "Tak, awak tak akan, Ana." "Theo, awak tak boleh halang saya daripada berjuang dalam perang sebab awak nak saya memerintah kalau awak mati. Perang ni penting untuk saya macam awak." Kalau je dia tahu saya sebab kenapa perang ni jadi, kan bagus. Harapnya, kalau rancangan yang saya tengah fikirkan menjadi. Perang ni tak akan jadi, dan Theo dan semua orang yang saya sayang akan selamat. "Saya tak boleh biarkan kita berdua pergi berperang. Siapa akan memerintah kalau kita mati? Kerajaan serigala jadian akan jatuh kalau awak takde kat sana untuk memerintah kalau saya mati." "Tolong jangan cakap kalau awak mati. Awak tak akan mati. Tolong jangan cakap macam tu." "Awak tahu ada kemungkinan yang tinggi untuk saya mati, dan awak tak nak terima. Tolong dengar cakap saya dan setuju untuk tak pergi perang," Theo merayu dengan mata dia. "Saya akan fikirkan," Saya nak berjuang sebab perang ni semua sebab saya, dan pada masa yang sama, Theo betul. Kalau kita berdua mati, kerajaan serigala jadian akan jatuh dalam huru-hara. Kita tak mampu kalau Raja Vampir hidup dalam perang. "Terima kasih," Dia kata, cium dahi saya sebelum dia masuk bilik air. "Sama-sama. Saya masih nak pergi dan tengok latihan kalau awak tak kisah." "Saya tak kisah." "Terima kasih," saya kata dan keluar daripada bilik tidur kita.