Klementine

Pananaw ni Fin "Salamat at nagamit ko ng maayos ang kapangyarihan ko." Sabi ni Klementine na tumatawa at tiningnan ang sarili niya. Ang pagdaloy ng dugo mula sa kanyang mga sugat at saksak ay hindi tumigil, halos madurog ang puso ko sa kalagayan ng babaeng pinakamamahal ko. "Klementine..." Lumingon siya sa akin na nakangiti na parang wala siyang nararamdamang sakit. Agad na tumulo ang luha ko habang nag-flashback sa isip ko na iniligtas niya ako. "Huwag.... Umiyak ka.... Ayos lang ang lahat." Sabi niya at hinawakan ang mukha ko. Naramdaman ko ang panghihina sa buong katawan niya, puno ng sakit ang mga mata niya. "Inaantok na ako, Fin." Sabi niya na dahilan para manginig ako. Hinawakan ko ang kaliwang kamay niya at hinalikan. "Hindi, hindi ka pwedeng matulog, Klementine, naiintindihan mo?" Sabi ko habang umiiyak. Ngumiti siya at pinunasan ang mga luha ko. Inabot niya ang espada na nakatusok sa kanyang likod at inalis ito. Natigilan ako nang marinig ko ang kanyang pagdaing sa sakit. Humiga siya sa aking hita at ngumiti nang tipid. "Fin, kantahan mo ako." Sabi niya na dahilan para mas umiyak ako. "Sa buong panahon natin sa Vampire High hindi pa kita narinig kumanta." Sabi niya at huminga ng malalim. "Klementine.." "Makikinig ako sa kanta mo hanggang matapos." Putol niya. Binuksan niya ang mga mata niya at tumulo ang mga luha mula roon. "Magiging maayos ang lahat." Sabi niya at hinawakan ang kamay ko. "Kakantahan kita, Fin." Sabi niya at ipinikit muli ang kanyang mga mata. Napalunok ako at mas lalo pang umiyak sa sitwasyon naming dalawa. Itinigil niya ang oras noong nasaksak na siya. Bakit hindi niya naisip na itigil ang oras kanina pa? Ang makita ang babaeng mahal ko na nagdurusa ng husto ay dahan-dahang pumapatay sa akin. (A/n: 5 SOS Ghost of you) Dito ako nagigising, hindi pa rin makatulog sa tabi mo Andiyan ang tasa ng kape mo, ang mantsa ng lipstick nawawala sa paglipas ng panahon Kung kaya kong mangarap nang matagal, sasabihin mo sa akin na ayos lang ako Magiging maayos lang ako Nakita ko ang kanyang ngiti ngunit tumulo ang luha mula sa kanyang mga mata. Hinawakan ko ang kanyang kamay at ipinikit ang aking mga mata. Kaya nilulunod ko ito tulad ng lagi kong ginagawa Sumasayaw sa ating bahay kasama ang multo mo At hinahabol ko ito, na may isang shot ng katotohanan Sumasayaw sa ating bahay kasama ang multo mo Tumulo ang luha ko at nanatiling bukas ang aking mga mata, ayokong makita na naghihirap ang mahal ko. Ayokong makita na nasasaktan ang mahal ko. Ayokong makita na nasasaktan si Klementine. Nililinis ngayon, nahanap ang lumang zeppelin shirt na iyon Sinuot mo noong tumakas ka, at walang nakaramdam sa iyong sakit Masyado tayong bata, masyadong tanga, para malaman ang mga bagay tulad ng pag-ibig Pero mas alam ko na ngayon, mas mabuti na ngayon Huminga ako ng malalim at naramdaman ko ang higpit ng hawak ni Klementine sa aking kamay. Kaya nilulunod ko ito tulad ng lagi kong ginagawa Sumasayaw sa ating bahay kasama ang multo mo At hinahabol ko ito, na may isang shot ng katotohanan Sumasayaw sa ating bahay kasama ang multo mo Naramdaman ko ang pagluwag ng hawak ni Klementine sa aking mga kamay, binuksan ko ang aking mga mata at nanatili siyang nakapikit, nakangiti siya at tumulo ang luha mula sa kanya. Ang dating tahimik at hindi gumagalaw na paligid ay naging maingay at bumalik sa normal. "Klementine." Tawag ko pero hindi siya sumagot. Napalunok ako. "Klementine, gising na ang prinsesa ko. Tapos na ang gulo, mamumuhay tayo nang tahimik." Sabi ko at ngumiti. "Klementine." Hinaplos ko ang pisngi niya pero hindi pa rin siya gumagalaw. Agad akong kinabahan at natakot sa nangyayari. "Klementine!" Hindi na mapigilan ang pag sigaw, lumapit sa amin si Creed at hinawakan ang pulso ni Klementine. "Klementine sinabi ko na sa 'yo na huwag kang matutulog, gumising ka." Sabi ko at pinilit siyang gumising. "Prinsesa ko..." "Fin." Hinawakan ako sa braso ni Creed pero tinulak ko lang siya palayo. "Klementine!" Agad na tumulo ang luha ko at niyakap ko siya. Hindi... "Fin wala na siya." "HINDI!"