Kabanata 4

AKO SI G. HAN P.O.V Nanggagalaiti ako nung nakita ko siyang sumakay sa kotse nung lalaki. Kinukulit ko yung butones ng tuxedo ko habang iniisip na magka-close sila. Parang komportable siya sa kanya, samantalang kanina kinakabahan siya sa harap ko. Ba't di niya ako nginitian ng ganun at kumikinang yung mga mata niya nung nakita niya 'yung lalaki? Humugot yung butones ko sa pagkakatahi kaya naputol ako sa pag-iisip. Anna… Anna Ayan na, after 5 years, sa wakas nakita na kita. Walang idea si Anna kung paano ko siya hinanap, di alam na nasa iisang bansa lang kami, iisang siyudad, iisang kompanya pa nga, at halos nasa iisang lugar lang. Pumunta ako sa parking lot, sumakay sa kotse ko at kinuha yung phone ko sa bulsa. "Nasaan ka?" tanong ko pagkasagot niya. Nababaliw na ako sa kakaisip sa kanya, lalo na't may kasama siyang ibang lalaki. Boyfriend ba niya? Gaano na sila katagal? Hay naku… nakakabaliw talaga. "Bakit nagmamadali ka, dude?" tanong ni Lan habang tumatawa. "Nasa opisina ako." "Pupunta ako diyan," sabi ko at binaba na yung tawag. Inihagis ko yung phone ko sa passenger seat at pinaandar yung makina. Sasabihin ko na destiny na makita si Anna kasi hinanap ko siya kahit saan pero himalang nakita ko siya nung nag-iikot ako sa mga tindahan at opisina para mag-check. Karamihan sa oras, nagpapadala ako ng ibang staff sa management para mag-check at minsan lang ako pumupunta. Ilang araw na ang nakalipas, nagpunta ako sa opisina ni G. Andrews, hinintay ko siya doon kasi busy siya sa isang bagay. Habang naglilibot yung tingin ko, napansin ko na may kahon na nakalagay sa lamesa niya, lumapit ako sa lamesa at nakita ko na nakalagay doon yung mga ID ng mga trabahador. Kinuha ko yung isa sa mga ID, binasa ko at pinalitan ko yung tingin ko sa isang ID na nakapatong. Nakaramdam ako ng saya at kaba. Di ko alam kung totoo ba o hindi. Nakita ko na siya. Siya na 'to. Siya talaga 'to. Limang taon, grabe, limang taon ko na siyang hinahanap kahit saan pero nandito lang siya sa harap ko, nagtatrabaho sa ilalim ng mga utos ko. Ms. Anna Thomas Napangiti ako nung nakita ko yung litrato niya. Nakasuot siya ng asul na t-shirt at puting scarf. Nakatali yung buhok niya sa ponytail at medyo iba yung itsura niya. May suot siyang salamin at 'yung ngiti niya na nakakamatay. Milyun-milyong kaisipan ng kaligayahan ang nag-unahan sa isip ko kasi di ako makapaniwala na sa wakas alam ko na kung nasaan siya at kung ano na ang lagay niya. Babalikan ko siya. Kukunin ko ulit yung babae ko. Lumuwa ako simula nung nalaman ko na umalis siya. Parang nawala yung saya at kulay ng buhay ko dahil siya yung nagbibigay ng ngiti sa mukha ko noon. Bumalik ako sa dati kong ako nung umalis siya, huminto ako sa pakikipag-ugnayan sa pamilya ko at mas gusto kong mapag-isa. Tinatawagan ako ni Jon at Bray para kumustahin ako pero sinusubukan kong tapusin agad yung pag-uusap kasi nag-aalala sila sa akin. Sinusubukan nila akong icomfort at sinasabi ko na okay lang ako at naka-move on na ako sa kanya. Pero hindi. Di ako okay. At hindi ako maka-move on at hinding-hindi ako makaka-move on sa kanya. Pumasok si G. Andrews na nagpalabas sa akin sa pag-iisip dahil sa pagkalabog ng pinto. "Okay lang po ba kayo, sir?" tanong niya habang nakatingin sa akin na halatang nagtataka. "Oo, siya nga," tanong ko habang pinakita ko sa kanya yung ID. Kinuha niya yung ID sa akin at tumingin sa litrato, ngumiti siya. "Siya si Anna, nagtatrabaho sa management," paliwanag niya. "Kamusta siya?" tanong ko habang umupo ako. "Siya ay isang masipag na empleyado, nagtatrabaho siya rito ng halos apat na taon. Siya ay isang mahusay na babae na mabait at may kakayahan," "Gusto ko siyang makita," sabi ko habang tumayo ako para hanapin siya. "Pasensya na sir, naka-leave siya ngayon." Lumakad ako papalapit sa bintana habang kinukulit ko yung butones sa dibdib ko. "G. Andrews," lumingon ako sa kanya. "I-promote mo siya at sabihin mo na magiging personal assistant ko siya." "Talaga????" tanong niya, gulat na gulat at naguguluhan. "Salamat po, sir, deserve niya 'yan," nagpasalamat siya sa akin na may saya. "At oo nga pala, sa iyo yung kontrata, papirmahin mo sa kanya yung kontrata," lumakad ako papalapit sa kanya at tumayo ng ilang metro ang layo. "At huwag mo siyang pagdadaanin sa bawat detalye sa kontrata," inutusan ko siya habang naglalakad ako patungo sa pinto. "Si Harry ang gagawa ng kontrata ngayon at tataasan mo yung sahod mo," sinabi ko at umalis na ako. Ang pagkikita kay Anna ay parang panaginip dahil di ako makapaniwala na siya yung nakatayo sa harap ko kanina. Nakatayo siya doon, iba yung itsura niya na may salamin, yung make-up niya, yung buhok niya at yung outfit niya rin. Ang pakikipag-usap sa kanya ay nagpabilis sa tibok ng puso ko at ang makita siyang kinakabahan ay isang bagay na nagustuhan ko. Sa tuwing pumapasok siya at nagsasalita, isang nakatutuwang ngiti ang lumalabas sa mukha ko, gaya ng dati. Parang nabalik yung kulay ng buhay ko. Yung presensya niya ay isang bagay na pinananabikan kong makuha ulit. Pinarada ko yung kotse at bumaba ako at naglakad pataas sa opisina ni Lan. Isa siyang psychologist na nag-major din sa counseling. Binuksan ko yung pinto at pumasok ako at nagpahulog sa sofa. "Naalala ko sinabi mo na makikita mo si Anna ngayon at kanina nakangiti ka pa at ngayon bumalik na naman yung simangot mo," sambit niya habang inaayos niya yung lamesa niya at tumingin sa akin. "Hmmm," umungol ako bilang sagot habang pumikit ako, humihinga ng malalim. Bakit di ko siya matanggal sa isip ko? Pinapabaliw niya na ako sa unang araw pa lang. "Parang di naging maayos yung lakad mo, anong nangyari?" tanong niya habang sumusandal siya paharap. Umupo ako ng tuwid at tumingin sa kanya na handang makinig. "Paano ko siya mapapaalala sa akin?" tinanong ko siya habang bumaba ako sa sofa, lumakad papalapit sa kanya at umupo sa upuan na katapat ng lamesa. "Una, kailangan mong maging pasensyoso." "At…" "At," inulit niya pagkatapos ko. "At," tinaas ko yung kilay ko, umaasa na sasabihin niya sa akin kung ano yung pangalawa. "At, sabihin mo muna sa akin kung anong nangyari." "Seryoso?" umungol ako habang ngumingisi siya sa akin. Kinuwento ko sa kanya lahat ng nangyari ngayon at nagulat siya na di ako itinuring na kakaiba ni Anna dahil nakangiti akong parang baliw. "Sige, kaya ka ba nababahala dahil sa kaibigan niya?" "Medyo," ngumisi ako pero kasinungalingan siyempre. Oo, nababahala ako… Nag-aalala ako kung gaano na sila katagal… Nag-aalala ako kung ano ang nararamdaman niya para sa kanya… Nag-aalala ako kung anong nangyari sa kanila… hay naku… kinabubuwang na ako… Kailangan ko lang siyang bawiin. "Unang araw pa lang naman, Jackie, hintay ka ng isang linggo." "Ano? Isang linggo?" sumimangot ako habang tinitingnan ko siya na nagtatanong. "Ang unang punto ay ang pagiging pasensyoso," paalala niya habang nakatingin sa akin na nakataas ang kilay. "Ay oo oo sige, pumapayag ako," yumuko ako sa kanya ng madrama. Sige, magiging pasensyoso lang… Naghintay na ako ng matagal habang di ko alam kung nasaan siya, ngayon kasama ko na siya kaya hindi naman mahirap maghintay… Magiging pasensyoso lang ako para sa kanya… gagawin ko siyang akin at dadalhin ko siya sa pamilya ko. Wala akong pakialam kahit di niya maalala yung nakaraan basta makuha ko lang siya ulit. "Mag-dinner tayo," suhestiyon niya at nag-drive kami palabas para kumain.