Bab 25

“Keluarga Walsh ni memang dah nak lingkup.” “Kalau kau tanya aku, keluarga Walsh ni memang takde apa pun.” “Aku nak putuskan perkahwinan aku hari ni. Aku yakin Alicia takkan balik… Macam tulah reaksi Edward dulu.” **Natasha Quinn** dengar perbualan tu, dah tak boleh tahan. Dia pusing, nak balik. Masa tu, **Edward Busch** muncul. Mereka berjalan sama-sama. **Natasha Quinn** fikir macam mana nak cakap. Mereka jalan ke dewan utama, dengar orang kat dalam, macam tengah bincang macam-macam benda. **Edward Busch** berhenti, isyarat kat **Natasha Quinn** supaya diam. Dia cuma pandang depan, curious, nampak pasangan yang datang hari tu ada kat situ. “Kami datang hari ni untuk tujuan perkahwinan **Edward Busch** dan Alicia,” kata Diana Walsh dengan senyuman yang tak berapa nak manis. **Fred Busch** pandang kedatangan dua orang tu, dia dah tahu dah dalam hati. Tapi dia tetap buat-buat senyum, nak tengok apa diorang nak cakap. “Saya dah agak dah awak datang hari ni, tapi apa sebenarnya tujuan awak datang?” “Jom kita buka tingkap, cakap terus terang.” Diana pandang suami dia dan **Fred Busch**. “Mula-mula, kami memang suka sangat kat **Edward Busch**…” “Semangat keluarga awak dengan keluarga kami memang padan sangat. **Edward Busch** ni kebanggaan seluruh Bandar Salt Lake, dan kami ni orang sosial. Kalau wanita dan lelaki yang elok berdiri sama-sama, memang macam jodoh dari langit. Alicia kami pun berbakat orangnya.” Diana masih lagi berlagak dan bercakap, takde niat nak berhenti langsung. Tapi **Natasha Quinn** faham. Macam Alicia tu memang hebat, **Edward Busch** pun hebat jugak. Kalau tak, macam mana dua orang tu boleh jadi jodoh dari langit? Dia curi-curi pandang muka **Edward Busch**, nampak dia takde reaksi apa pun. “Alicia kami sekarang belajar kat luar negara, demi masa depan dia. Dia tak boleh balik lepas baca 3 atau 4 buku je. Kena ambil masa bertahun-tahun. Jadi saya faham **Edward Busch** tak boleh tunggu dia, dah jumpa calon lain. Tapi kami ada cadangan.” “Apa maksud awak?” **Fred Busch** pandang dia, takde perasaan. **Natasha Quinn** pusing, curi-curi pandang **Edward Busch**, muka dia masih takde emosi. “Kami sanggup bagi harga yang awak bagi kat dia, malah dua kali ganda. Lupakan je perkahwinan ni.” Albert cakap, tolak cek kat **Fred Busch**. Dia tercungap-cungap. Dia tahu keluarga Walsh akan putuskan perkahwinan **Edward Busch**. Tapi dia tak sangka diorang akan malukan keluarga dia sendiri macam takde duit. Nampak dia tak jawab, Diana cakap lagi, “Kami ni dah cukup baik pujuk awak, jadi janganlah tak bersyukur.” **Fred Busch** pandang dia, cakap dingin, “Mula-mula, awak yang datang cakap diorang serasi, nak kahwin. Bila jadi macam kat **Edward Busch**, keluarga saya, awak tolak. Penolakan awak memang tak berbelah bagi.” “Yang lepas, biarlah lepas.” Diana cakap, “Sekarang, boleh ke awak bandingkan **Edward Busch** macam dia dulu?” Dia tambah, “Saya taknak anak saya kahwin dengan lelaki yang tak boleh buat apa-apa, jadi balu hidup.” Bila ayat tu keluar dari mulut dia, **Fred Busch**, yang selalu baik hati, pandang Diana dengan mata terbeliak. “Apa awak cakap?!” Bila **Natasha Quinn** dengar apa dia cakap, hati dia terkejut. Bila dia pusing nak tengok reaksi **Edward Busch**, **Edward Busch** dah jadi dingin, masuk bilik. **Natasha Quinn** asalnya nak kejar dia, tapi **Sam Miller** geleng kepala bersungguh-sungguh, isyarat supaya dia jangan pergi. “Saya nak pergi tengok dia.” **Natasha Quinn** kejar pintu, nak masuk, tapi **Sam Miller** halang dia masuk. “Waktu macam ni, biarkan dia, jangan ganggu dia.” “Kenapa?” “Kalau dia dalam mood tak elok, takde siapa boleh masuk. Itu peraturan.” “Tapi dia takkan jadi elok sampai saya masuk, tenangkan dia…” “Dia benci orang tenangkan dia.” **Sam Miller** serius sangat, macam tak tipu langsung, tapi dia memang risau. Dia tak tahu berapa lama dia tunggu. Tapi bila **Fred Busch** hantar tetamu balik, dia panggil diorang makan. “**Natasha Quinn**, **Edward Busch**, turun, jom kita makan sama-sama.” Dia masih nampak baik kat **Natasha Quinn**. “**Edward Busch**, dia … dengar semua. Dia taknak keluar bilik.” **Fred Busch** dengar, mengeluh. “**Natasha Quinn**, awak patut pujuk dia.” “Okay.” **Natasha Quinn** angguk, tak peduli **Sam Miller** bantah, dia tolak pintu, masuk. “Ini…” **Sam Miller** berhati-hati pandang **Natasha Quinn**. Dia nak luahkan rasa tak puas hati dia kat orang yang ganggu **Edward Busch** masa tu. **Natasha Quinn** masuk masa tu, risau tak sesuai. **Fred Busch** dah nampak apa dia fikir. “Jangan risau, **Natasha Quinn** tak macam kita semua.” **Fred Busch** berbisik. **Sam Miller** masih tak percaya, dia pandang **Fred Busch** dengan ragu-ragu. **Fred Busch** takde suspense, tapi jelaskan, cakap “Lagipun, **Natasha Quinn** isteri **Edward Busch**. Suka tak suka, yang lepas biarlah lepas. Alicia Walsh tu budak kecik. Walaupun saya suka masa tu, nampak macam budak tu pun tak suci. **Natasha Quinn** unik. **Edward Busch** sanggup bagi dia hadiah. **Natasha Quinn** takkan sombong dan pentingkan diri sendiri. Fikiran **Natasha Quinn** lurus. Saya tak nampak apa yang salah.” **Sam Miller** tak cakap apa-apa lagi, tapi berharap dalam hati dia, memang macam tu. Sikap **Edward Busch** pada **Natasha Quinn** jelas kat semua orang, tapi diorang tak lama bersama, susah nak cakap apa akan jadi masa depan. **Natasha Quinn** masuk bilik belajar **Edward Busch**, nampak belakang **Edward Busch**, langsir tutup, dia tak tahu apa dia fikir, dia cuma kat tingkap. **Natasha Quinn** masuk, **Edward Busch** sedar, tapi **Edward Busch** takde mood nak cakap, walaupun orang tu **Natasha Quinn**, dia taknak cakap apa-apa lagi. “Keluar,” **Edward Busch** cakap.