Bab 25 Ditemui oleh Orang Tua
"Ehem", lepas separuh pusingan, atau Ayah Gu bersuara, "ketiga, siapa yang bercakap, kau bawa dia jumpa aku."
Gu Jingxiu pandang pintu dengan mata macam dia buat salah dengan Song Mu. Dia lambai tangan, isyaratkan Song Mu datang.
Song Mu pun tahu apa dia dah buat, jalan terkedek-kedek ke arah Gu Jingxiu.
"Pakcik... patut ke saya panggil awak macam tu?" Song Mu muncung mulut, cucuk-cucuk jari. Gu Jingxiu tengok bucu mulut dia. "Jelaskan sendiri."
Song Mu berdiri tegak depan kamera, tengok tiga lelaki dalam video, teragak-agak sekejap, senyum lebar, muka kecik tu makin halus, terus je cucuk hati tiga lelaki kat seberang.
"Helo pakcik dan datuk, saya budak yang Pakcik Gu kutip, saya tinggal kat sini buat sementara ~",
"Boleh panggil saya Muer Kecil."
Suara merdu Song Mu kedengaran, lambai mesra ke video kat seberang.
Senyap sunyi lagi.
Cuma tak macam malu sebelum ni, tiga hati Gu dah berbunga, tak boleh cakap apa.
"Er, bagus, bagus, Muer kecil memang bagus, datang main kat Datuk bila ada masa," kata Gu dengan penuh kasih sayang, usap janggut dia.
Gu Jingxiu angkat kening sebelah, Muer kecil? Dia tak tahu ada nama macam tu.
"Terima kasih... Datuk", sebelum Song Mu habis cakap, telefon bimbit depan dia kena ambil oleh Gu Jingxiu. Gu pandang muka besar dalam video, tak boleh tahan nak buang.
"Ketiga, pulangkan telefon bimbit kat Xiaomuer!" Masa ni, Orang Tua Gu dah terpikat habis dengan Song Mu, yang penuh dengan kekaguman.
Gu Jingxiu ketawa kecil. Ini telefon bimbit dia ke?
"Jangan cakap, ada lagi benda nak urus." Bila habis cakap, Gu Jingxiu terus matikan video telefon.
Orang Tua Gu tiup janggut, pandang dia kat seberang jalan. Budak busuk, "Ingat bawak Xiao Muer makan malam...", kejam digantung oleh Gu Jingxiu sebelum dia habis cakap.
Biarkan je Orang Tua Gu tiup janggut, pandang Keluarga Aaron.
...
Song Mu kat tepi kelip mata kat Gu Jingxiu dengan mata macam badam. Orang tua kat sebelah lagi satu tu memang kelakar, macam budak nakal.
Gu Jingxiu letak telefon bimbit, duduk kat seberang Song Mu. Dia tunduk, tanya, "Kau tak cari aku ke?"
Song Mu hulur tangan, tepuk kepala sendiri. "Oh ya, pakcik, saya boleh pinjamkan semangat maharaja sikit, biar orang kertas kecik pergi rumah Qiu untuk menyiasat!"
Gu Jingxiu nampak tenang. "Semangat maharaja?" Song Mu hairan, "Kau tak tahu ke kau ada semangat maharaja? Tak apa, saya cuma perlukan sikit je."
Pada Gu Jingxiu, semangat maharaja tak patut jadi benda buruk.
"OK, macam mana aku nak bagi kat kau?"
Song Mu nampak dia setuju, hulur tangan kecik berisi, genggam tapak tangan Gu Jingxiu. Mata hitam Gu Jingxiu gelap, tangan dia rasa hangat dan macam lilin terus ke dasar hati, buat dia rasa tak selesa sikit.
Tapi masa ni, Song Mu nampak serius, bergumam dalam mulut, lukis beberapa kali kat tapak tangan Gu Jingxiu, lepas beberapa saat.
Gu Jingxiu gigit bibir, mata hitam tunjuk terkejut. Kalau budak kecik tu tak cakap kat dia tu semangat maharaja, dia mungkin fikir dia ada penyakit pelik. Tapak tangan Gu Jingxiu beransur-ansur mengeluarkan cahaya ungu, sangat kaya, mengeluarkan bintang, misteri dan cantik.
Bawah tindakan Song Mu, warna ungu dalam tapak tangan Gu Jingxiu makin kaya, berubah dari bola kecik ke bola cahaya ungu yang lebih besar, terapung dalam udara.