Bab 5 Adakah Dua Atau Dua Wang Cukup
"Baju cantik!"
Sebelum **Song Mu** bercakap, mata **Song Mu** bersinar-sinar, suara dia pun jelas je.
Second lepas tu, orang hilang dalam timbunan baju, hilang terus tak ada kesan, kecik je dia, tapi sekarang langsung tak nampak.
**Kakitangan** tu terkejut tengok **Gu Jingxiu**. **Song Mu** ni kecik sangat. Diaorang tak perasan pun rupa dia macam mana. Bila nampak dia hilang, diaorang automatik pandang **Gu Jingxiu** terus terjerit.
"Presiden, budak ni..."
"Korang sibuk dengan kerja korang."
**Gu Jingxiu**, sebagai presiden keluarga **Gu**, semua kata-kata dan perbuatannya meyakinkan. Tak lama lepas dia cakap, dia pun masuk dalam timbunan baju tu, cari **Song Mu**.
Yang ada cuma timbunan baju pelik atas lantai.
**Gu Jingxiu**, "..."
Pandangan apa ni?
Zaman sekarang, budak-budak suka yang warna-warni macam ni ke?
Bayangkan, badan **Song Mu** tu umur enam tahun, tapi roh dalam badan tu mesti macam budak perempuan yang baru lepas 18 tahun.
Lawak betul.
Mata **Gu Jingxiu** yang dalam tu memerhati sekeliling. Selain timbunan baju, tak ada bayang **Song Mu**.
"Wah..."
Satu jeritan, dengan terkejut dan teruja yang tak terkata, **Song Mu** tak perasan **Gu Jingxiu** muncul senyap-senyap kat belakang dia, tapi dia asyik tengok baju-baju depan dia.
Sesekali, dia gosok-gosok dengan jari, mata dia yang macam biji aprikot tu bersinar-sinar teruja.
"Kau buat apa tu?"
**Gu Jingxiu** tiba-tiba 1.
**Song Mu** terus pusing kepala, rasa teruja kat mata bertukar jadi takut, tangan kecik dia tepuk dada, muka dia nampak tak puas hati.
"Pakcik, pakcik nak buat saya mati terkejut ke. Kenapa tak jalan bagi bunyi?" **Song Mu** pusing kepala, sambung main dengan pasu bunga, pura-pura termenung.
"Ini kedai kau ke?"
**Gu Jingxiu** tanya, tak faham apa maksud dia.
Tak semena-mena, dia terima panggilan **Song Mu** kat dia.
**Song Mu** mencangkung kat tanah, lambai tangan kat **Gu Jingxiu**, suruh dia datang.
Tapi **Song Mu** tarik kaki seluar dia dengan tangan kecik dia, terus tarik dia ke depan baju dia, pura-pura macam ada rahsia.
"Pakcik, baju pakcik mahal tak? Saya ada dua tael perak ni. Boleh beli berapa banyak?" **Song Mu** pegang poket dia, dah masuk zaman moden. Dia tak ada apa yang berharga, tinggal sikit perak je.
**Gu Jingxiu** pandang **Song Mu** macam orang bodoh, bersedia nak angkat dia terus.
Siapa tak tahu, pusat membeli-belah **Gu** adalah salah satu tempat terbaik kat Kyoto. Hari-hari biasa, keluarga kelas atasan Kyoto yang keluar masuk. Baju kat dalam semua dari pereka terkenal luar negara, satu pun harga ratusan ribu dolar.
Tangan **Gu Jingxiu** yang besar pegang kolar belakang orang, tak peduli timbunan baju warna-warni kat tanah, terus keluar. Nak guna duit dia beli baju?
Masa tu, kaki **Song Mu** dah tak jejak tanah, dia tak boleh tahan nak meronta. "Dua tael perak tak cukup?? Kalau macam tu saya tak beli..."
**Song Mu** meronta, guna tangan dan kaki, tapi dia betul-betul terlepas dari cengkaman, tapi **Gu Jingxiu** ada beberapa lagi kesan tapak kaki kecik kat kaki seluar dia, nampak comel.
**Gu Jingxiu** gigit bibir. Biasanya, muka **Song Mu** makin sejuk, suasana kat sekeliling dia macam menakutkan.
**Nanbai** pulak serabut kat satu sisi. Dia tak pernah tengok **Gu Jingxiu** serabut, dengan seluar berkedut dan beberapa kesan tapak kaki kecik.
Boleh tahu siapa buat benda baik tu sekali pandang.
Nasib baik **Song Mu** tak tahu.
**Gu Jingxiu** tepuk dahi dia, pandang **Nanbai**, suruh dia kemas semua baju pelik kat tanah tu. By the way, dia pilih beberapa baju budak yang normal.
Kalau **Song Mu** pakai baju warna-warni hari-hari, dia takut dia tak boleh tahan nak buang semua baju dia dalam tong sampah.