Bab 50 Bahasa Inggeris adalah Lubang Mati
"Abang ketiga..."
"Pakcik..."
Nampak *Song Mu* terkam macam nampak penyelamat. Diorang kat sini dah dekat empat jam, akhirnya boleh lega.
Tapi, *Gu Jingxiu* tak cakap apa-apa. Dia pandang dua orang lelaki yang tunduk depan dia. Bibir nipis dia terukir, dengan bahaya yang melampau.
"Balik, kita bincang," ini memang pandang *Song Mu*.
Giliran *Gu Jingliang* pulak terkejut. Apa pasal dengan dia? "Macam mana dengan aku, abang ketiga?"
"Orang tua suruh kau tengok balik rumah lama kau, dia tunggu kau." Untuk *Gu Jingliang*, *Gu Jingxiu* rasa lebih baik biar je kat orang tua tu.
*Gu Jingliang* tarik nafas lega. Perangai orang tua dia tu, dia tahulah, lagi baik daripada jatuh kat tangan abang ketiga dia.
Macam semua orang tahu, *Orang Tua Gu* dah tiup janggut, pandang dia kat rumah lama tu, siap bawak *Xiao Muer* pergi berlumba kereta. Kalau jadi apa-apa, memang dia kena dengan *Gu Jingliang*, budak lelaki yang kena hukum keluarga.
Sebelah sana.
*Song Mu* dah ikut *Gu Jingxiu* masuk kerusi belakang kereta. Kereta tu senyap macam mati. Walaupun duduk kat kerusi depan, *Nanbai* dengan *Gu Er* pun tahu.
*Gu* marah.
Dan sangat marah.
Pingnan Pavilion.
*Gu Jingxiu* pegang tangan *Song Mu* yang lembut, terus masuk vila.
Masa ni, cuma diorang berdua je yang tinggal kat vila, *Song Mu* rasa berpeluh kat tapak tangan dia.
Letak baju, tukar kasut. *Gu Jingxiu* marah pun takkan tumpahkan marah dia kat *Song Mu* sesuka hati. Lagipun, mungkin ni idea *Gu Jingliang*.
Dalam bilik belajar.
*Gu Jingxiu* pandang *Song Mu* yang tunduk depan dia, macam buat salah dan mengaku salah. Tangan kecil dia mengacau-ngacau kat depan dia. *Gu Jingxiu* rasa lucu sikit. Sudut bibir dia terukir, mata hitam dia berkilau dengan maksud yang tak diketahui.
"Pakcik... tak marah ke?" *Song Mu* cakap dengan lembut.
*Gu Jingxiu* angkat kening. "Kau rasa macam mana?"
*Song Mu* dengan gembiranya tunduk ke depan, mata badam yang pelik tu bersinar. "*Liang Liang* bawak saya pergi sana, lepas ni saya mesti belajar bersungguh-sungguh."
Kalau *Gu Jingliang* dengar ni, mesti dia merungut. Dia tak keluar beli KFC pun untuk budak perempuan ni.
*Gu Jingxiu* cuma senyum dan ambil buku yang *Song Mu* belajar siang tadi. "Memandangkan kau cakap macam tu, kau kena rotan punggung setiap hari." *Gu Jingxiu* tak tahu betapa besar kesan kata-kata dia kat *Song Mu*.
*Song Mu*, "..."
*Song Mu* berdiri kat dinding tanpa rasa cinta. Tanpa sebarang persediaan, dia dengar *Gu Jingxiu* sebut beberapa perkataan yang dia langsung tak ingat.
"Out"
"Stay..."
...
*Song Mu* berdiri kat tempat dia, kepala kosong, fikir betul-betul apa maksud perkataan ni. Macam dia dah cakap, tapi macam tak cakap pun.
Kena cakap, Inggeris memang musuh *Song Mu*.
*Gu Jingxiu* nampak rupa *Song Mu* dan tahu sama ada dia dah belajar bersungguh-sungguh. Dia tarik dagu dan macam tengah fikir macam mana nak hukum budak kecil ni.
Zaman sekarang, masa memang laju berkembang. Walaupun dia boleh lindungi dia seumur hidup, dia tetap kena belajar semua benda asas.
*Song Mu* mula-mula berdiri kat dinding, berdiri tak stabil, dan ditarik oleh tapak tangan *Gu Jingxiu* yang berartikulasi.
Seluruh badan ditarik masuk dalam pelukan *Gu Jingxiu*. Muka *Song Mu* bengong, dan tanda ragu-ragu terlintas kat muka kecil dia yang halus.
*Gu Jingxiu* berkerut. Sejak *Song Mu* datang Pingnan Pavilion, *Nanbai* pergi tolong dengan pelbagai sijil. Sekarang *Gu Jingxiu* dah anggap diri dia sebagai penjaga nama *Song Mu*.
Banyak benda dia buat sendiri, dan *Song Mu* hampir tak perlukan sebarang tenaga, jadi *Song Mu* memang hidup senang lenang kat Mi Chong.
Tapi apa yang patut belajar, tetap kena belajar!
"Lepas ni, aku tak boleh hafal balik setiap hari..." suara *Gu Jingxiu* yang macam magnet datang dari dada dan penuh dengan daya tarikan, tapi *Song Mu* tak ada hati nak dengar masa ni. Dia cuma nak tahu apa akan jadi kalau dia tak boleh hafal.
Tiba-tiba.
*Gu Jingxiu* bagi tahu *Song Mu* terus dengan perbuatannya.
Pa!
Punggung kecil *Song Mu* kena main lagi dengan *Hua Lillian*, lepas tu seluruh badan jadi berangin...
Sesaat kemudian, pipi yang halus tu macam kena bakar, serta-merta jadi merah dan otak jadi kosong.
Rasa malu dan marah, nak cari lubang nak masuk.
Yang penting, punggung memang sakit...
*Gu Jingxiu* nampak muka *Song Mu* kosong dan tertekan, "Kalau lain kali kau tak boleh hafal, kau kena hukum macam ni, ya?"
Suara yang macam magnet tu berhenti, dan setiap perkataan macam tukul, pukul dada *Song Mu*.
Baru sekejap, biarkan lelaki ni sentuh punggung dia dua kali, dia mesti biarkan *Gu Jingxiu* bertanggungjawab...
Dia kan anak dara Huanghua. Fikiran *Song Mu* belum habis lagi, punggung dia sakit lagi dua kali. Kali ni *Song Mu* memang rebah, mata badam dia merah, macam arnab yang baru lepas menangis.
"Pakcik *Gu*, awak dah keterlaluan!"
Dia sekarang budak perempuan umur lapan belas tahun, macam mana dia... macam mana dia...
"Kau cakap apa?" suara *Gu Jingxiu* tenggelam dan jadi menakutkan sikit. Mata hitam dia jadi tak terduga sikit.
Walaupun *Song Mu* tak takut, jantung dia berdebar. Dia belum cakap apa-apa lagi dah kena tampar! Kenapa *Gu Jingxiu* masih marah?
*Gu Jingxiu* pusing jari, dengan suara rendah dan nada nipis yang dingin. "Aku keterlaluan? Sama ada kau dah belajar bersungguh-sungguh dua hari lepas, boleh nampak."
"Lagipun, aku masih penjaga kau sekarang. Aku memang bertanggungjawab atas pelajaran dan kehidupan kau. Kalau kau jumpa bapa kau nanti, aku akan bagi penjelasan."
*Gu Jingxiu* cakap perlahan-lahan, dengan nada yang paling lembut, tapi buat orang tak boleh bantah kekuasaan.
*Song Mu* muncungkan mulut, dan mata hitam dia masih penuh dengan air mata yang belum jatuh. Dia merungut dan tak jumpa bahasa bantahan untuk seketika.
Dia mesti berlatih baik-baik. *Song Mu* nekad nak jadikan *Gu Jingxiu* jadi babi.
Macam semua orang tahu, lepas pulih, saya masih dipandang oleh datuk tertentu. Mungkin Inggeris tak boleh dibuang dalam hidup saya.
"Bapa saya tak bagi saya hafal Inggeris," *Song Mu* merungut, nak keluar dari bilik belajar dan biar *Nanbai* beli KFC untuk hilangkan bosan.
*Gu Jingxiu* perlahan-lahan sumbat buku Inggeris kat tangan *Song Mu*, "Teruskan hafal balik dalam setengah jam", dan buka komputer kat satu sisi untuk urus hal *Gu*.
*Song Mu*, "..."
Seorang yang kecil, lembut, dan menawan tak ada pilihan selain ambil buku Inggeris dan duduk sebelah *Gu Jingxiu*, diam-diam gosok punggung sambil hafal perkataan.
"In-i-n"
"Stay-s..."
Nada tak perlahan atau cepat, suara yang jelas berdering dalam bilik belajar, dan jari *Gu Jingxiu* tak jauh dari situ perlahan-lahan memproses dokumen.
Kedua-duanya saling melengkapi-
Setengah jam kemudian, *Gu Jingxiu* letak dokumen kat tangan dia, pandang *Song Mu*, buku Inggeris, dan geleng kepala. "Dah sampai setengah jam, datang sini."
Ayat ni mimpi ngeri untuk *Song Mu*. Lepas dua minit, dia masih lambat-lambat.
*Gu Jingxiu* pandang *Song Mu* yang gementar dan perlahan-lahan sebut satu perkataan.
*Song Mu* tarik nafas lega. Nasib baik, saya baru je hafal perkataan ni. *Gu Jingxiu* cuma rotan tiga atau empat perkataan kali ni. Dia tahu benda ni tak boleh dipaksa sangat.
*Gu Jingxiu* pusing jari, letak buku dia, dan masih bermuka dingin. "Teruskan esok."
*Song Mu* tarik nafas lega. Hal esok, cakap esoklah. Paling tidak, punggung dia hari ni selamat.
*Gu Jingxiu* pandang *Song Mu* yang gementar dan perlahan-lahan sebut satu perkataan.
Beberapa hari kemudian, *Gu Jingxiu* balik ke Pingnan Pavilion dari kerja. Benda pertama dia buat ialah hafal perkataan Inggeris *Song Mu*. *Song Mu* cuma rasa dia tak pernah seserius ini.
Kalau tak, *Gu Jingxiu* memang akan rotan punggung kecil dia!