Bab 34 Hari-Hari Mi Chong
Song Mu pakai gaun pendek bunga-bunga comel, kaki dia yang putih gebu terdedah, rambut hitam panjang macam air terjun dia lepas je atas bahu, nampak muka dia yang halus dan cantik. Mata Song Mu berbinar-binar penuh semangat dan keanehan waktu tu.
Song Mu buat tak tahu je mata tiga orang tu, lari ke sofa, buat tak peduli je, ambik KFC pastu makan diam-diam.
Lepas setengah jam, Song Mu habis makan pastu jalan ke arah Gu Jingxiu, sendawa kuat.
Gu Jingxiu, "..."
"Nanbai dengan Gu Er dah ikut kau dua hari ni, ada benda nak settle lagi kat Kampung Yinmen," Gu Jingxiu tak tahan nak gosok kepala Song Mu yang berbulu, macam lagi best bila dah besar.
Saham Gu Jingxiu jatuh teruk sebab insiden Kampung Yinmen dengan tekanan orang ramai. Sekarang dah naik balik, banyak keluarga kaya datang nak kerjasama, nak merasa sikit.
Sejak kali terakhir pasal Lelaki Berbaju Hitam, Gu Jingxiu dah bagi Nanbai kat Song Mu. Kecuali kalau ada benda penting sangat, diorang selalu ikut Song Mu.
Song Mu angguk lepas dengar. Kan hidup Mi Chong macam ni je yang dia fikirkan?
Malam.
Song Mu mandi awal pastu baring bosan atas katil empuk. Dulu dia rasa katil ni besar, tapi sekarang dah kecik sikit. Dia ambik jam tangan telefon kat tepi, pastu tekan nombor dengan mahir.
"Helo, tu Snow ke?"
Telefon Nanbai kat seberang sana bunyi lagu yang makcik-makcik suka dengar. "Siapa nyanyi, menghangatkan kesunyian..."
Nanbai dengar suara Song Mu, terus terkejut, tapi Gu Er pulak jadi teruja sebab Song Mu, tak boleh tak dengar.
"Snow, esok datang, ingat bawak aku baldi KFC eh," kata Song Mu.
Nanbai, "...", dia tak nak dah ambik masalah ni. Gu Ye dah cakap, Song Mu tak boleh makan KFC hari-hari. Semalam dah makan, tapi Gu Er pulak desak suruh janji cepat!
Nanbai nampak Gu Er macam teringin sangat nak buat kerja ni, bagi dia telefon.
Gu Er ambik telefon, jerit, "Cik, aku Xiao Er. Esok punya family bucket janji beli yang paling sedap!"
"Snow memang terbaik!" Suara halus Song Mu kedengaran, rambut hitam panjang dia terus bergoyang ikut pergerakan Song Mu.
Letak telefon, Gu Er tunjuk kat Nanbai, tapi dia tak tahu apa yang menunggu dia esok.
Kat tempat lain, Gu Jingxiu duduk kat bilik belajar dia, tengok saham Gu naik kat komputer, tutup komputer pastu terus settlekan urusan lain.
Bawah angin malam, gambar Pingnan Pavilion memang hangat. Song Mu, ditemani lampu malam Xinya, baring atas katil, makan mulut dia dan tidur lena. Gu Jingxiu pakai baju tidur malam gelap, dengan bentuk otot perut yang samar-samar.
Esoknya.
Gu Er beratur kat pintu KFC awal pagi, pastu pergi Pingnan Pavilion tunjuk kat Song Mu yang dia terbaik. Sekarang dia dah tahu. Selagi dia peluk peha Song Mu, dia boleh urus Gu Ye.
Nanbai macam orang bodoh je kat tepi. Kejap lagi kau tahu la macam mana rasa jatuh dari langit ke neraka.
Song Mu dengar ketukan kat pintu. Bukak je pintu, nampak Gu Er senyum, dengan bau KFC.
Song Mu bagi Gu Er pandangan kagum. Xiao Er memang terbaik. Bila dia pusing, dia nampak Gu Jingxiu tenung dia dengan muka muram.
Song Mu, "..."
Sesaat kemudian.
KFC dalam tangan dia lari ke tangan Gu Jingxiu pastu ke tong sampah.
Gu Er pandang Nanbai dengan terkejut. Kau budak busuk, patut la semalam dia suruh aku ambik masalah ni. Rupa-rupanya Gu Ye dah tunggu kat sini.
Salah, salah...
Gu Er senyum paksa, dengan senyuman menyenangkan kat muka. "Gu Ye..." kata-kata tak habis, Gu Jingxiu dengan dingin bagi pandangan tajam, "Kau nak pergi Afrika lagi ke?"
Tak, tak, hati Gu Er remuk.
Gu Jingxiu pandang Song Mu, yang berkelip mata dengan mata yang cantik, pastu bawak orang ke bilik belajar.
Dia rasa perlu sangat nak borak baik-baik dengan Song Mu. Sekarang dah besar, kenapa masih suka sangat makanan tak berkhasiat ni?
Song Mu jalan sampai ke bilik belajar, nampak Gu Jingxiu, yang nampak serius dan macam tak tahu kenapa. Dia tak pernah makan makanan yang sedap macam tu sebelum ni...
Bila sampai sini, dia jumpa makanan yang tak terkira banyaknya, pastu... tak boleh tak makan lagi beberapa kali. Sekarang dah balik ke badan asal, jadi dia memang nak nikmati makanan.
Kat belakang dia, Gu Er tanya Nanbai dengan gelisah, "Ikut perangai Gu Ye yang tak banyak cakap, kau takkan pukul Cik teruk..."
Nanbai bagi orang bodoh ni pandangan sinis. Gu Ye takkan sentuh jari Cik pun kalau dia pukul kau sampai cacat. Hari-hari ni dia dah nampak sendiri macam mana Gu Jingxiu jaga Song Mu.
**
Bilik belajar kat tingkat dua.
Song Mu berdiri kat meja, macam tak tahu kenapa pandang Gu Jingxiu.
Mata Gu Jingxiu gelap dan tenang. Dia tunduk pandang Song Mu dalam dada dia. "Kau suka sangat KFC ke?"
Song Mu angguk.
"Kau tahu ini makanan tak berkhasiat?"
Song Mu masih angguk.
"Kau nak makan lagi tak lepas ni?"
Song Mu angguk kuat.
Gu Jingxiu tersedak. Kau tak tahu ke makanan tak berkhasiat tak sihat? Dia pandang Song Mu atas bawah. Pelik betul, masa kecik dia berisi, macam kuih pau, tapi bila dah besar, dia kurus sangat.
...
Pada akhirnya, Gu Jingxiu kalah, tapi diorang berdua setuju, boleh makan KFC sekali seminggu je. Mula-mula Song Mu tak nak janji. Nampak muka Gu Jingxiu yang muram, dia angguk setuju.
Lagipun.
Bila kau makan bersungguh-sungguh, kau boleh jadi master.
Gu Er nampak dua orang tu turun bawah, pandang Song Mu hati-hati atas bawah. Dia hembus nafas lega. Nasib baik Gu Ye masih bersimpati.
Pastu Nanbai keluarkan banyak sampul surat kecil berwarna-warni dari beg, dengan tiga perkataan yang sama tertulis kat sampul, surat terima kasih.
"Gu Ye, ini diberi kat aku oleh pengurus projek Kampung Yinmen, kata nak ucap terima kasih kat Cik sebab tolong anak-anak diorang dapat keadilan." Bila Song Mu dengar nama dia, dia tak boleh tak senyum lega. Nampaknya penduduk kampung masih lagi baik hati dan sederhana.
Dulu, masalahnya cuma sebab aku tak cukup nafas dan marah.
Song Mu lambaikan tangan, "Oh, sama-sama, sama-sama, memang tanggungjawab aku buat baik untuk kebaikan", tapi nada penuh dengan bangga kecil.
Gu Jingxiu, Nanbai, Gu Er, "..."
Ada kegembiraan yang tak dapat diterangkan macam mana nak pecah, tak boleh tak nak gelak.
Snow.
Ekspresi bangga Song Mu jadi keras. Gu Er yang gelak. Dia berdengus lembut. Walaupun dia tak bagi dia makan KFC yang dia beli, dia siap gelak kat dia!
Gu Er tahu dia dah buat salah, batuk dua kali dan ambik dua langkah ke belakang diam-diam.
Nanbai sambung waktu tu, "Lelaki misteri Berbaju Hitam hilang. Aku check semua kamera yang berkaitan kat Kyoto, macam lelaki ni tak pernah muncul." Nanbai pun pelik sikit. Walaupun lelaki tu kuat, dia tak ada langsung jejak.
Song Mu usap dagu dia dan fikir. Lelaki Berbaju Hitam mesti bukan orang biasa. Mungkin ada petunjuk kat tepi pantai.
Lagipun, dia jatuh dari situ, jadi dia kena tengok bila ada masa.