Bab 39 Bunga yang Malang
Tapak tangan ramping tu ambil plat nombor tu, terus keluar, "Enam juta."
Bila cakap macam tu, semua orang terus senyap. Abang besar mana ni? Nak jadi hero sangat, terus gandakan tiga kali ganda untuk buah macam ni...
Aku tak boleh lawan. Aku tak boleh lawan.
Akhirnya, Song Mu dengan Gu Jingxiu berjaya dapat buah nilam tu. Song Mu pegang buah nilam tu, dia belek lama-lama.
Gu Jingxiu macam kelakar sikit. "Kenapa tak makan?"
Song Mu pandang je. "Satu gigit, sejuta... Uncle, kaya ke?"
Gu Jingxiu sandar ke belakang, macam mulia macam Tuhan, dia buat bunyi perlahan.
"Lebih daripada cukup untuk bela kau."
Song Mu, "…", kau memang hebat.
"Kalau kau tak makan, kau kena berundur," Gu Jingxiu pusing-pusing jari dia, pandang Song Mu yang macam tak nak makan tu, dia cakap.
Belum habis cakap, Song Mu terus habis makan beberapa suap, terus sendawa.
Hiccup-
Gu Jingxiu, "..."
Dia ambil napkin atas meja, terus tolong Song Mu lap tepi mulut dia, ada kesan makanan yang dia sendiri pun tak tahu.
Song Mu terkejut tengok mata Gu Jingxiu.
Siapa je boleh tahan ni? Orang kecil macam dia pun tak boleh tahan, mula nak jadi anthomaniac lagi. Last-last, Gu Jingxiu dapat pelempang besar kat kepala dia.
Song Mu, "..."
Lepas lama, lelongan tu nak habis, Song Mu tak jumpa apa yang dia nak, jadi dia dengan Gu Jingxiu balik ke rumah lama Keluarga Aaron.
Guna peluang ni, aku boleh temankan Gu, yang tersenyum setiap hari sebab Song Mu, badut.
Rumah lama Keluarga Aaron.
Gu Jingxiu dengan Song Mu balik ke rumah lama Keluarga Aaron. Tak ada orang kat dewan. Song Mu rasa pelik lagi. Adakah keluarga Gu dah tidur awal sangat?
Gu Jingxiu terangkan kat satu sisi, "Abang Sulung dah umum yang dia dah keluar."
"Abang Kedua mungkin tengah fikir pasal pisau bedah dia," Song Mu menggigil lepas dengar. Lelaki yang ada pisau tu memang menakutkan!
Bayang je, lepas dia demam, atau Gu Jingbo bagi suntikan, masa ni je dah buat Song Mu mimpi buruk lama.
"Senior empat..." Gu Jingxiu belum habis cakap, dengar suara jerit kat dalam bilik, "Makcik dia, boleh tak kau main game! Bodoh."
Song Mu terus faham, budak ni mesti tengah main game!
Song Mu ikut Gu Jingxiu naik tingkat tiga. "Ini bilik kau. Apa yang aku boleh buat untuk kau... kau boleh terus masuk dari pintu tengah?" Gu Jingxiu tunjuk satu arah.
Song Mu tengok ikut pandangan mata dia.
Siapa boleh bagi tahu dia kenapa ada lagi pintu kecil kat dinding antara dua bilik, tapi Song Mu rasa macam dia takkan jumpa Gu Jingxiu, jadi dia tak ambil kisah.
Lagipun, dia boleh jumpa Gu Jingxiu melalui pintu lain!
Bayang je, lama-lama, pintu ni jadi tempat best untuk Gu Jingxiu dengan Song Mu curi-curi.
Song Mu balik bilik, baru dia perasan yang susun atur kat sini sama macam kat Heping South Pavilion. Hati dia rasa hangat, dalam hati dia macam cair perlahan-lahan...
Gu Jingxiu kat bilik sebelah, lepas mandi, nampak otot perut dia yang seksi, macam keanggunan tuhan, bersandar kat kepala katil, baca buku kat tangan dia.
Tengok betul-betul, rupa-rupanya kamus lengkap perbendaharaan kata Inggeris.
Buku tu dia ambil dari bilik Gu Jingliang. Walaupun Gu Jingliang suka membazir, tapi dia memang salah seorang yang terbaik dari segi kelayakan akademik, tapi cita-cita dia bukan kat sini.
Mata hitam Gu Jingxiu memang dalam sangat. Sejak benda kecil tu dah besar, mereka memang perlu kuasai beberapa pengetahuan asas. Lebih baik mula dengan bahasa Inggeris.
Song Mu tengah tidur nyenyak, langsung tak tahu yang dia memang dah diatur oleh Gu Jingxiu.
**
Hari kedua.
Song Mu regangkan diri dia lama-lama, bersandar kat pintu dengan baju tidur dia, terus menguap malas. Masa ni, cuma Gu Ayah, Gu Jingxiu dengan Gu Jingliang je yang tinggal kat rumah lama Keluarga Aaron.
Gu Jingxiu, pakai sut, tengok je dah tahu dia nak pergi rumah Gu. Badan dia ramping, kening dengan mata dia tinggi dan dingin. Dia terus pergi kat Song Mu.
"Aku balik malam nanti. Kau baik-baik kat sini, eh?"
Song Mu angguk, rambut hitam dia jatuh tegak, nampak telinga dia yang halus, jari putih dia hulur ke tapak tangan Gu Jingxiu, ada nota kecil.
Gu Jingxiu buka, nota tu tulis:
"Ingat beli KFC"
Gu Jingxiu, "..."
Suara Song Mu lembut. "Uncle, jangan lupa, bawa nota ni sekali."
Gu Jingxiu hulur tangan dia, cubit muka Song Mu, memang tak baik betul. Song Mu sakit, terus terjaga sepenuhnya.
"Dah bangun dari mimpi?"
"Dah bangun..."
Song Mu tahu yang KFC dia dah tak jadi, terus mengeluh, hidup memang susah betul!
Lepas Gu Jingxiu pergi, Song Mu, Gu Jingliang dengan Gu Ayah ada sesi kongsi cerita kat halaman rumah. Song Mu dengan Gu Jingliang macam dua orang badut.
Buat Gu Orang Tua gembira.
"Muer kecil, umur kau berapa tahun tahun ni?" , Gu tanya perlahan.
Suara Song Mu terang. "Lapan belas tahun."
Gu angguk. Tak lama lepas tu, dia nampak Song Mu ambil gunting, terus jalan ke arah bunga terkenal dia yang dia jaga betul-betul.
Gu Ayah tersedak, nak tanya, terus tersekat kat tekak dia.
Detik seterusnya.
Song Mu senyum, berdiri depan timbunan bunga. Merah dengan putih semua jenis terang dan berwarna-warni. Song Mu pusing dua kali dengan gunting. Bunga macam tak pernah dipangkas lama.
"Atuk Gu, biar saya tolong baiki bunga atuk. Saya memang mahir," Song Mu janji.
Mata Gu Jingliang bersinar kat satu sisi, budak perempuan ni tak tahu datang dari mana, dari abang ketiga. Memang comel dan rapat.
Jari Gu berhenti, tahan, terus terketar dan cakap, "Baiki... bunga ni tak mahal, baiki je lah."
Gu Jingliang dekat dengan Gu, tanya perlahan, "Ayah, bukan ke bunga ni nyawa ayah?"
Gu Orang Tua tenung Gu Jingliang, terus menggerutu. Tak ada seorang pun dari empat orang budak busuk kat rumah dia yang risau. Susah payah dapat budak perempuan kecil yang lembut dalam Jiao Jiao, tak payah cakap pasal pangkas bunga, dia sanggup buang mereka.
Song Mu dapat jawapan, terus dengan berani dan selamat memangkas.
Sebab Atuk Gu cakap bunga tu tak mahal, dia lega.
Benda besar nak beli lagi banyak pasu untuk Atuk Gu.
Seseorang tak tahu yang semua bunga dalam pasu kat sini diimport dari luar negara, malah ada yang rare, dan susah nak jumpa kat seluruh dunia.
Bila sampai kat Song Mu, rupa-rupanya bunga murah yang dipangkas sesuka hati.
Kalau orang yang tanam bunga tahu, mereka akan menangis.
Setengah pusingan.
Song Mu pandang balik Gu Laozi dengan Gu Jingliang yang tengah berjemur. "Macam mana saya potong?" , muka dia macam bangga.
Gu Ayah, Gu Jingliang, "..."
Ini masih bunga lagi ke??
Bawah pangkasan Song Mu, bunga depan mata kita dah jadi kepala botak kecil, dengan ranting botak dan ada yang padat.
Gu Ayah cuma tarik senyum, "tak teruk... tak teruk."
"Muer kecil, lapar tak? Atuk Gu nak bawak kau makan sedap-sedap." Gu tengok dua pasu bunga yang tak terusik kat satu sisi mata dia, terus tarik nafas lega. Jom tukar topik dulu.
"OK," Song Mu rasa perut dia, memang lapar betul.