Bab 84 Kata-kata Harimau dan Serigala
Ada pintu pagar kat kedua-dua hujung garaj bawah tanah tu, memang berangin dan tak boleh nak cakaplah, tapi Song Mu rasa angin yang masuk kereta tu panas, buat dia gelisah.
"Gu Jingxiu, tak nak tukar kain kasa... jomlah cepat," Song Mu hulur tangan kat Gu Jingxiu, bagi isyarat.
Gu Jingxiu buat tak tahu, senyum macam bos. "Nak kalut apa, awal lagi."
Muka Song Mu merah. Apa maksud 'kata-kata harimau dan serigala'? Kenapa 'awal lagi'? Tak elok ke tukar kain kasa awal-awal?
"Tak awal... ergh."
Dahi panas, bibir nipis dan hangat lembut menyentuh, Song Mu cuba tenangkan fikiran, tapi masih lagi, lembut semacam.
Dia tak pernah tahu betapa indahnya bila seseorang tu ambil berat.
Tapi, aura dingin dan macam bos Gu Jingxiu menyelubungi Song Mu, mata dia bersinar, mencerminkan pipi Gu Jingxiu yang elegan, ada garis yang tajam, membentuk lekuk yang cantik.
Sekejap, Song Mu tak tahu nak cakap apa. Nasib baik Gu Jingxiu buka pintu terus, pandang Song Mu yang malu. "Keluar, buka kain kasa. Abang Kedua dah lama tunggu."
Song Mu, "..."
Sekarang baru tahu Abang Kedua dah lama tunggu? Habis, kenapa tak gerak tadi?
Tapi, Gu Jingxiu tak bagi Song Mu peluang nak bersuara, dia jalan ke hospital sambil pegang tangan. Pejabat Gu Jingbo besar, ada tiga orang kat dalam, nampak macam kosong sikit.
"Abang Kedua." Song Mu ikut Gu Jingxiu, memanggil. Macam ada maksud suami isteri. Gu Jingbo angkat kening. Mereka berdua... memang padan.
Dulu, mereka ingat anak ketiga suka makan rumput muda, tapi tak sangka rumput muda ni suka lembu tua.
Kalau media luar tahu Gu Jingbo fikir macam tu, mesti terkejut. Kat Kyoto, siapa yang tak tahu mereka berempat bujang terlajak, tak ada langsung lembu tua?
"Hulur tangan, saya nak tengok macam mana luka tu."
Gu Jingbo tengok luka Song Mu, terkejut jugak. Cepat betul baiknya?
"Kamu lebih berkesan dari ubat apa pun," Song Mu tahu bila dia dengar benda ni, maksudnya lain, tapi dia memang tak tahu nak jelaskan macam mana, jadi dia tunduk, pura-pura tak cakap apa.
Gu Jingxiu berkerut, ini... "Abang Kedua."
"Okay, okay, kamu boleh lindungi gadis ni. Kami tahu bagus. Kalau orang lain tahu, saya takut susah nak cakap."
Song Mu berkerut bila dengar benda ni. Betul jugak. Dulu sebelum jumpa Zhou Yong, dia tak pernah tahu ada orang yang ada kebolehan khas kat dunia ni. Dia cuai.
Gu Jingxiu belum tahu pasal ni lagi, tapi dia pun takut kebolehan Song Mu akan ditemui oleh organisasi khas.
Song Mu fikir beberapa minit, cakap perlahan, tapi apa yang dia cakap mengejutkan orang.
"Gu Jingxiu, macam mana Zhou Yong sekarang?"
"Takkan keluar penjara seumur hidup." Bila sebut pasal Zhou Yong, semangat Gu Jingxiu tiba-tiba naik, memang mengagumkan.
"Sebenarnya, Zhou Yong bukan orang biasa, dia jugak orang yang ada kebolehan khas," Song Mu nak fikir, atau cerita rahsia dalam hati dia, tak besar, kecik pun tak kecik.
Sekurang-kurangnya membuktikan dia bukan satu-satunya kat dunia ni.
"Gelombang otak dia macam pelik sangat, bukan setakat mengelirukan, tapi jugak agresif."
Gu Jingxiu dan Gu Jingbo saling pandang, agak terkejut ada benda macam tu.
Tapi, Zhou Yong hari ni dah jadi orang kurang upaya, tak boleh buat apa-apa.
Song Mu pandang muka dua orang tu tanpa sebarang perubahan, "..."
Bukan kui tu abang! Tenang betul, nak tahu dia tahu pasal benda ni, tapi terkejut sangat!
Pasai kain kasa dah tukar, Song Mu dan Gu Jingxiu balik ke rumah lama mereka, Keluarga Aaron. Gu dah sibuk masak makanan sepanjang hari, siap jemput Makcik dari syarikat pengurusan rumah untuk masak.
Song Mu pandang perut dia yang buncit, senyum manis kat Ayah. "Atuk Gu, Atuk dah bagi saya gemuk dua hari ni. Tengok perut saya."
Song Mu mengadu, jari putih dia sentuh perut dia, dia nekad nak mula kurus.
Ayah tak kisah, senyum, "Cakap apa yang mengarut, makan banyak, macam mana kamu boleh kurus macam ni?" Selalunya, orang tua rasa generasi muda tak makan cukup atau pakai baju panas dan tak setuju dengan kata-kata Song Mu.
Pun begitu Song Mu nak kurus, bila dia tengok hidangan atas meja terlalu banyak, Rao Gu Jingxiu pun angkat kening. Meja ni bagi makan babi...
Siap ada KFC. Tengok sekali imbas, baru balik dari kedai. Kesian betul.
"Xiao Muer, Atuk Gu baru keluarkan KFC kat sini, mesti dengan selera kamu."
Song Mu tak tahan nak telan air liur. Lupakan. Kita kurus lepas makan hari ni.
Meja tu gembira, siap Gu Jingliang balik jugak, khas bawa Song Mu baju lumba yang super cun.
"Cun ke tak", Gu Jingliang buang rambut dia, masih pakai baju motor hitam yang cun. Dia jahat dan semula jadi dan bebas.
Song Mu pandang baju motor merah tu. Warna apa ni? Sebelum dia sempat bersuara, Gu He tendang Gu Jingliang. Baju apa yang dia bagi kat Xiao Mu Er untuk cari?
Gu Jingliang tersedak, tengok baju kat mata dia. Tak hodoh pun. Cantik betul!
Gu Jingxiu kat satu sisi ambil baju tu. "Saya simpan."
Gu Jingliang, "..."
"Gu Jingxiu, Xiao Muer belum cakap apa-apa lagi." Gu Jingliang tak puas hati. Kenapa mereka jaga dia seorang? Dia ni warga negara yang baik ke?
"Nak bawak dia naik kereta ke?"
"Hantar baju tak semestinya bawak Xiao Muer drive."
"Habis, kenapa hantar?"
"..."
Gu Jingxiu ambil masa ingatkan dia pasal masa lalu yang tak best. Gu Jingliang pandang Song Mu, yang senyum, sesak nafas.
Gadis busuk ni, terang-terang dia bagi sesuatu kat dia, masih tak tolong diri sendiri dua patah, kejam sangat.
Gu Jingliang dipanggil Little Fourth Master. Dia nak mula buat perangai kat luar. Hasilnya, bila sampai Keluarga Aaron, dia tak boleh cakap apa-apa.
Gu Jingliang tahu dia tak boleh cakap lebih dari beberapa orang, jadi dia duduk dan bersedia untuk makan besar dan berhenti bercakap.
Hidup ni susah sangat...
Jarang tak balik lama. Hasilnya, saya dibunuh sebaik sahaja saya balik. Seorang ayah, seorang lagi Gu Jingxiu, dan seorang lagi kakak yang menawan. Apa yang dia boleh buat?
Terima je.
Lepas makan, belum terlalu lewat. Song Mu balik ke tingkat tiga, buat panggilan suara dengan Yan Xin dan Si Rouwan dalam bilik.
Mereka bertiga berkumpul, macam tak ada habisnya bercakap, dari seluruh dunia, bercakap pasal Tahun Baru yang akan datang.
"Xiao Muer, kamu nak sambut Tahun Baru kat mana tahun ni?"
"Er, dengan Gu Jingxiu."
Song Mu fikir Tahun Baru Cina lebih kurang sama dengan kat Gunung Tianxuan, masa paling sibuk dalam setahun.
Kat sebelah, hati teruja dan bersemangat.
"Seronoknya, Xiao Muer, jangan dimakan sepenuhnya."
Si Rouwan tambah kat belakang.
"Jaga diri baik-baik."
Muka Song Mu merah, dua gadis tu cakap apa benda yang bercampur aduk, perkataan harimau macam ni pun boleh cakap keluar.