Bab 47

Saya Minta Maaf 'AWAK TAK TAHU apa yang awak cakap. Saya boleh besarkan anak saya seorang diri, walaupun tanpa ayah dia.' Saya putuskan untuk letak telefon bimbit yang saya pegang dalam beg dan lipat tangan saya di sebelah dia. 'Mestilah awak boleh. Tapi awak tak boleh nafikan kebenaran yang saya ayah dia. Macam awak, saya pun boleh jaga masa depan dia dengan awak. Kita boleh jadi keluarga bahagia kalau awak nak.' Saya cuma geleng kepala. Saya pun boleh buat macam tu. Saya boleh jadi ayah untuk dia. Saya bukan satu-satunya dalam perjuangan ni. Ada ramai ibu tunggal, dan saya tahu mereka boleh handle. Tapi saya tak tutup hati saya untuk dia. Saya cuma nak lindungi anak saya daripada semua benda sial ni. 'Saya tak halang awak daripada jaga dia. Tapi itu aje yang saya boleh bagi,' akhir sekali saya cakap. 'Saya nak pastikan tempat saya untuk anak saya. Saya takkan benarkan dia kenal ayah lain selain saya. Saya nak awak bawa Clarence jauh daripada lelaki tu secepat mungkin,' dia cakap dengan nada kasar. Saya geleng kepala dan tergelak kecil. 'Awak tak tahu pun siapa yang saya nak anak saya dekat. Saya masih ada hak penjagaan dia. Dan saya nampak hubungan yang baik antara Peter dengan anak saya!' 'Apa ni? Awak berlayar di dua sungai ke?!' Saya rasa sakit dengan apa yang dia cakap. Tapi lagi sakit bila dengar perkataan tu daripada dia. Saya balas balik dengan kasar. Muka saya naik merah, rahang ketat, dan kening berkerut tanda tak suka. 'Tarik balik apa yang awak cakap! Sebab saya takkan buat apa yang awak suruh! Saya terhutang budi pada dia. Dia satu-satunya lelaki yang ambil berat pasal saya, dan saya tahu dia takkan sakiti saya!' Saya cakap dengan suara tinggi. 'Cuma sebab awak terhutang budi pada dia, awak akan buat semua ni demi kebahagiaan awak? Awak ni memang tak boleh diharap!' dia cakap dengan nada marah. Dia pandang saya dengan lebih gelap. Perlahan-lahan dia keluarkan api antara kami yang buat lutut saya terketar-ketar teruk. 'Jangan tipu diri awak sendiri, Margaux. Jangan berkeras dengan apa yang awak tak patut! Dia ada hak untuk tahu apa dia dalam hidup awak! Saya tahu awak tahu yang awak tak boleh cintakan dia!' Saya gigit bibir bawah saya dan perlahan-lahan mengalirkan air mata di tepi mata saya kerana apa yang dia cakap. Saya sakit hati untuk Peter. Daripada semua orang yang saya akan sakiti, kenapa Peter? Dia dah banyak menderita, bukan saja sepanjang masa dia tapi juga hatinya. Kalau saya boleh pilih dia, saya akan pilih. Tapi tak. Saya tak boleh. 'Margaux?' Saya terus berpaling ke suara Peter memanggil saya. Dia pandang saya dengan senyuman lebar di muka dia, dan hati saya serta-merta cair bila saya tengok dia berjalan ke arah saya. Saya cuma tutup muka saya untuk keringkan air mata saya dan senyum pada dia dengan ikhlas. Saya jumpa dia dengan cepat seolah-olah tiada apa yang berlaku antara Lawrence dengan saya. 'Apa khabar? Macam seronok je tengok show,' saya cakap dengan suara yang serak. Dia tak cakap apa-apa pada mulanya dan pandang Lawrence, yang ada di belakang saya. Mereka berdua pandang antara satu sama lain seketika sebelum Peter pandang saya. 'Yup! Clarence memang seronok dengan apa yang dia tengok, terutama zirafah.' Peter senyum sikit. 'Hmm, dia nampak penat tapi gembira.' Saya senyum balik dan cubit hidung dia perlahan. 'Saya rasa dia lapar. Jom makan tengah hari dulu,' Peter cakap pada saya. Kami menuju ke restoran yang paling dekat dan memilih untuk makan tengah hari dengan Lawrence, yang diam sejak kami keluar dari zoo. Kami pun cuma diam semasa makan. Memandangkan Peter masih dukung Clarence, saya pasti akan bagi dia makan kadang-kadang. Tak apa bagi saya sebab saya tak nampak apa yang salah dengan tu. Tapi sebab kami betul-betul depan Lawrence, saya tak boleh nak enjoy makanan tu, lebih-lebih lagi sebab saya hampir tak boleh lukis muka dia semasa tengok kami. Tapi tali kesabarannya tak panjang mana. Bila saya perasan ciri-ciri gelap dia semasa dia letak sudu dan sandar belakang dia pada kerusi, hati saya betul-betul berhenti. 'Pemandangan yang cantik. Kalau orang lain tengok awak, awak akan disalah sangka sebagai pasangan,' dia cakap dengan nada sinis. 'Alah, saya pun perasan benda yang sama. Lagipun, kami akan membentuk sebuah keluarga, tak teruk mana pun,' Peter cakap dengan yakin. Lawrence tergelak sinis sambil geleng kepala. 'Betul ke? Baiklah, kalau dia kahwin dengan awak. Saya tak membantah,' dia cakap dengan nada mencabar. Saya berdehem, cepat-cepat tundukkan pandangan saya pada apa yang saya makan. 'Sebab tu saya beritahu awak sekarang, Saavedra. Saya nak Margaux. Kalau dia bagi saya peluang, saya nak kahwin dengan dia secepat mungkin,' Peter nyatakan. Pada saat ini, saya cuma nak bumi ni terbelah dan telan saya. Dahi saya terus berpeluh kerana ketegangan yang menyelubungi kami. 'Itu idea yang bagus. Jadi kenapa awak tak tanya dia?' Dia silangkan tangan dan tunggu langkah Peter seterusnya. Muka dia nampak begitu berseri-seri. Dia yakin sangat dengan diri sendiri sebab dia nampak macam saya akan baca benda tu. Saya cepat-cepat pandang Peter, yang senyum lebar pada Lawrence. Pengecut nampaknya tak terpantul. 'Peter, awak tak perlu buat macam ni!' Saya melawan apa saja yang dia berniat untuk beritahu saya. 'Saya cuma nak pastikan tempat saya dalam hati awak, Margaux,' dia cakap dengan lembut dan perlahan-lahan belai pipi saya. 'Awak memang ada tempat dalam hati saya, Peter. Jangan susah payah nak tanya, tolong,' saya sebut dengan terketar-ketar. Saya pun geleng kepala ke bawah sebab saya tahu ia takkan ganggu saya lagi. 'Saya dah beri awak hidup saya, dan saya takkan ambil balik apa-apa pulangan. Cinta yang saya beri pada awak adalah ikatan saya, bukan sebab saya rasa terikat tapi sebab saya hormati awak lebih daripada segala-galanya. Tolong, kahwinlah dengan saya, Margaux,' dia cakap tanpa syarat. Saya rasa hati saya macam nak melompat keluar dari badan saya. Saya tak boleh jawab serta-merta. Mulut saya kering dan tak boleh bertahan lagi. Saya tak nampak sama ada dia terluka, tapi saya tak boleh buat apa-apa. 'S-saya minta maaf, tapi saya nak fokus pada anak saya dulu.' Kesejukan berlarutan untuk seketika yang panjang. Kesejukan itu memekakkan seolah-olah saya tak mahu bernafas lagi. Perlahan-lahan saya pandang dia, dan saya menyesal dengan setiap perkataan yang saya katakan nampaknya seolah-olah ini adalah penghujung jalan untuk dia. 'Saya betul-betul minta maaf . . .' Saya cepat-cepat bangun dan ambil Clarence daripada dia. Saya tak fikir pun nak tinggalkan restoran dan terus tahan teksi. Saya dengar mereka panggil saya pun, tapi saya abaikan. *** SEPANJANG JALAN, air mata mengalir di mata saya. Saya tak pernah sangka yang saya akan menolak Peter betul-betul depan Lawrence. Ia merupakan tamparan hebat di mukanya. Saya sangat menyesal dengan apa yang saya buat dan palingkan belakang pada dia walaupun kerja keras yang dia buat untuk Clarence dan saya. Saya tak terus pergi ke rumah agam. Saya lebih suka luangkan masa di kondominium saya dulu. Lebih baik untuk saya mengelak daripada dia. Saya tak tahu macam mana saya akan berdepan dengannya walaupun dengan segala-galanya.