Kabanata 14: MATATAMIS NA SANDALI

"Adam! Bumalik ka na." Niyakap ni Hannah si Adam ng sobrang higpit at pinunasan niya ang pawis ni Adam sa mukha nito. "Salamat naman at okay ka na." Ngumiti ang matandang lalaki at ang kanyang anak; naramdaman nila ang pagmamahal nila sa isa't isa sa pamamagitan ng pagtingin sa mga mata ng isa't isa. Ang pagmamahal sa isa't isa ay tunay na tunay. Hinawakan ni Adam ang kamay ni Hannah habang pinupunasan niya ang pawis nito. "Kahit anong mangyari, okay lang ako kasi alam kong lagi kang nasa tabi ko," ginulo niya ang buhok nito at kinurot ang ilong niya. Natigilan ang lahat, huminto ang oras. Yes! Yung moment na yun, parang mararamdaman mo kung gaano nila kamahal ang isa't isa. Ang babae na nagpakita ng pag-aalala sa lalaki na palaging nagtatanggol sa kanya. Ang lalaki na nagnakaw ng puso niya, si Adam. "Hoy!" Itinulak silang dalawa sa isa't isa na naging dahilan para magdikit ang kanilang mga labi. Pareho silang nagulat at itinulak nila ang isa't isa palayo sa sarili. Tumawa ang ama at anak sa kanila, ang tawa na may kakaibang saya nang makita nila ang reaksyon sa mukha nina Adam at Hannah, nasaksihan nila kung gaano sila kasaya kapag magkasama sila ulit. "May pag-ibig sa ere! Wooohoooohhhh!" sabi ng dalawang humahabol sa kanila, mga ibon ng pag-ibig. "Hmmm! Tara na! Kailangan nating buksan ang kwartong ito bago tayo atakihin ng mga zombie. Sorry, puputulin ko ang moment na 'to, pwede mong ituloy yung romantic excitement na naramdaman mo tungkol sa nakita mong nangyayari sa amin," lumingon siya at umikot ang kanyang mga mata at palihim na hinawakan ang kanyang labi gamit ang kanyang daliri. "Adam, please, hindi muna ngayon," bumulong siya habang nakikita kung gaano siya kasaya nang sinabi niya iyon. Yinakap siya ni Adam mula sa likod at bumulong, "Mahal kita, Hannah" Itinulak siya ni Hannah at sinabi, "Hoy! Anong akala mo ginagawa mo, ha? Tara na!" isang ngiti ang nagpakita sa kanyang mukha sa oras na iyon. "Hanapin natin ang clue. Sa tingin ko, ang clue ay may kinalaman sa sirang bote na may maliit na rolyo ng papel sa loob. Kailangan nating hanapin at kunin iyon," dagdag niya. "Tama si Hannah, nauubusan na tayo ng oras. Kailangan nating hanapin ang mga clue sa paligid para makuha natin ang tamang password ng kwarto," sumang-ayon si Andre. "Please kayong dalawa, bigyan niyo ako ng 15 minuto para makausap siya. Labinlimang (15) minuto lang at pagkatapos noon, ipinapangako ko, magpapatuloy tayo sa paghahanap ng mga clue," pakiusap ni Adam. "Gusto ko siyang makasama ng ilang minuto. Bukod pa doon, hayaan mong sabihin ko sa iyo ang naranasan ko sa paggawa sa sarili ko bilang pain para ligtas ka," dagdag niya. "At sa palagay ko, mas mabuti kung sasabihin din namin sa inyo kung ano ang nangyari sa amin. Talagang nahirapan kami ng dalawang (2) oras dahil sa malagkit na bagay na aksidente niyang nahawakan," sabi ni Andre sa mahinang tono. "Pinagana ni Hannah ang nervous system ko nang naaayon sa mataas na panganib. Nag-alala ako at ang anak ko sa kanya noong kagatin siya ng mga zombie. Marami siyang sugat, akala ko magiging zombie siya noong nakaranas siya ng seizure," paliwanag ng matandang lalaki. "Kung nasa kalagayan namin kayo noong sandaling iyon, mag-aalala rin kayo sigurado. Mas nag-aalala dahil nakikita mo siyang nawawalan ng lakas habang lumilipas ang oras," patuloy ng matandang lalaki. "Sorry Adam, hindi namin siya nailigtas mula sa mga zombie kanina," humingi ng paumanhin si Andre at yumuko. "Okay na ako ngayon," sambit ni Hannah. "Hindi mo kailangang mag-alala tungkol sa kalagayan ko. Malakas ang pakiramdam ko ngayon. Hindi ko alam Adam pero katulad mo, unti-unti ring nawala at nawala ang mga sugat ko," sabi ni Hannah. "Babe, please mag-ingat ka sa susunod, ha? Natutuwa ako na mayroon kang antibodies na maaaring lumaban sa virus. Pero paano kung wala ka nito? Baka mamatay ako kung mawawala ko ang babaeng mahal ko talaga. Ipinapangako mo sa akin, magiging ligtas ka at aalagaan mo ang iyong sarili, ipagtatanggol mo ang iyong sarili lalo na sa mga oras na wala ako sa tabi mo para protektahan ka," sambit ni Adam sa nag-aalalang tono. Hinawakan niya ang ulo ni Hannah at sinandal ito sa kanyang balikat, "Mahal kita, Hannah, gagawin ko ang lahat para protektahan ka, ibibigay ko pa nga ang buhay ko para lang protektahan ka", bumulong si Adam. Yinakap siya ni Hannah at bumulong, "Nang iniwan mo ako para ilayo ang mga zombie, nag-alala ako para sa iyo, natakot ako hindi para sa aking sarili kundi para sa iyong buhay." Maraming bagay ang maaaring mangyari sa loob ng dalawang (2) oras. Alam ng Diyos kung gaano ako nag-aalala. May ilang mga tanong sa aking isipan tulad ng "Okay ka lang ba?" "Ligtas ka ba?" Natatakot ako! Natatakot na natatakot ako kung sakali man na iyon na ang huling pagkakataon na nakita kita. Sa sandaling iyon, natanto ko na mahal kita," bumulong si Adam malapit sa kanyang tainga. Naramdaman ni Andre at ng kanyang tatay kung gaano kamahal ni Adam si Hannah. Narinig nila ang ibinulong ni Adam kaya ganoon. "Matapang talaga ang lalaking iyon, kahit ang sarili niyang buhay ay ibibigay niya para lang protektahan ang babaeng mahal niya talaga. Gusto kong maging katulad niya, tatay," sinabi ni Andre sa kanyang tatay. "Hindi lang siya matapang anak, lalaki siya na kayang magmahal sa isang babae dahil alam niya kung paano magsakripisyo, magprotekta at mag-alaga kay Hannah," dagdag ng matandang lalaki. Mula sa kanilang posisyon, nakita ng matandang lalaki at ng kanyang anak na hawak ni Adam ang ulo ni Hannah at hinalikan niya ang babae sa kanyang noo. "Iyan ang tanda ng paggalang, hinalikan niya siya sa noo para ipakita sa babae kung gaano siya nirerespeto," sabi ng matandang lalaki nang nakita niya ang mukha ng kanyang anak na nakakunot. "Alam ko kung ano ang iniisip mo, bakit niya siya hinalikan sa noo sa halip na sa mga labi, di ba? Well, sinabi ko na sa iyo ang sagot dito," dagdag ng matandang lalaki.