Kabanata 49: DI-KAPANI-PANIWALANG KWENTO

"Hannah, si Adam, binibisita ka araw-araw. Kasama niya 'yung tatay mo sa umaga, at ako naman sa gabi. Palagi siyang nandito para alagaan ka. Pero 'yung ibang kaibigan mo? Hindi na sila masyadong pumupunta rito," paliwanag ng nanay niya. "Bakit kaya, hindi na sila madalas bumisita sa 'yo? Baka dapat tanungin mo si Adam," dagdag naman ng tatay niya. Hanggang, may kumatok sa pinto... "Baka si Adam 'yung kumakatok. Mabuti pang tanungin mo siya, honey, tungkol sa gusto mong malaman tungkol sa mga kaibigan mo. Sandali lang," iniwan siya ng nanay niya saglit para buksan ang pinto. "Adam, natutuwa ako at nandito ka," sabi ng nanay niya. "Kumusta ka?" tanong ng nanay niya. "Okay lang ako! Pumunta ako rito nung tinawagan mo ako na gising na si Hannah. Binili ko siya ng bulaklak at prutas din;" pinakita niya ang mga bulaklak at prutas na ibibigay niya kay Hannah. Dahan-dahan siyang naglakad papunta sa kanyang mahal. Nakita niyang magulo ang kwarto, nag-alala siya pero nung nakarating siya sa kama ni Hannah, nginitian niya ito. Inilapag niya ang mga prutas sa mesa at sinabi, "Natutuwa ako at gising ka na. Bulaklak para sa 'yo. Kumusta pakiramdam mo ngayon?" Tanong niya at hinawakan ang kamay ni Hannah. Sinabi nina Harold at Innah na aalis sila para bumili ng pagkain para sa almusal. Hiniling nila kay Adam na alagaan si Hannah at babalik sila agad pagkatapos nilang mabili ang pagkain na gusto ni Hannah. Umupo si Adam sa tabi ni Hannah. Sinimulan niyang ikwento kung ano ang nangyari. "Alam mo, limang taon ka nang nakahiga sa kama mo, na-miss mo 'yung graduation natin! Hindi ka nakasama sa amin nung 4th year high school tayo. Naaksidente ka." "Anong aksidente ang sinasabi mo? Magkasama tayo. Bumalik tayo dito pagkatapos ng mahabang paglalakbay. Kumusta ka? Nasaan ang mga kaibigan natin? Ligtas ba sila?" Naguguluhang tanong niya. "Hannah, anong pinagsasabi mo? Magkasama tayo at bumalik tayong magkasama?" naguguluhan si Adam sa narinig niya kay Hannah. "Nakahiga ka sa kama mo ng limang taon at kagigising mo lang. Wala tayong naging mga sandali na magkasama simula nung naaksidente ka sa 'hit and run'. Pauwi ka na nung oras na 'yun, tatawid ka na sana pero may isang nagmamaneho ng kotse ang aksidenteng nakabangga sa 'yo, suot mo pa ang uniporme mo sa cheerleading nung oras na 'yun. May nagdala sa 'yo sa ospital at tinawagan niya ang mga magulang mo at tinawagan naman nila ako. Pumunta kami sa ospital pero huli na. Sabi ng doktor, kritikal ang kondisyon mo, komatosa ka. Tinanong namin ang doktor kung hanggang kailan, sumagot siya na hindi niya alam kung mabubuhay ka. Nag-alala kami ng mga magulang mo habang lumilipas ang mga buwan, wala kang kahit anong reaksyon kahit kislap ng mata at hindi mo man lang maigalaw ang daliri mo. Sinasabi ng mga kamag-anak mo sa mga magulang mo na palayain ka na pero hindi sila pumayag. Naniniwala sila na balang araw, gigising ka. Naghintay kami ng maraming taon at hindi ka pa rin sumasagot. Palagi ako rito para alagaan ka hanggang ngayon," paliwanag niya sa bawat detalye. "Pumupunta ako rito para tignan ka bago ako pumasok sa school at babalik ako rito pagkatapos ng klase," dagdag niya. "Magkasama tayong nagbubukas ng mga pinto para makabalik sa bahay. Naresolba natin ang iba't ibang tag. Pumunta tayo sa War Field, Island of Nowhere, Abandoned Train of Zombies Town, Court of Justice at Garden of Fragrant Flowers. Tapos nakita natin ang dalawang pinto, ang maganda at ang pangit. Ikaw at ako ang pumili sa pangit na pinto, ang mga kaibigan nating sina Vhiann, Kesiah, Kiarra, Dave at Terrence ay pinili ang magandang pinto. Ang huling natatandaan ko, humihingi ng tulong ang mga kaibigan natin pero hindi natin sila nailigtas, kinain sila ng magandang pinto at nung napansin natin na papalapit na 'yung pangit na pinto para umalis, tumakbo tayo ng mabilis at pumasok tayo sa pangit na pinto. Ngayon, nandito ako sa ospital. Anong nangyari sa atin pagkatapos nun?" Pinapaalala niya kay Adam ang lahat ng nangyari sa kanila. "Hannah, hindi nangyari 'yun. Hindi ka na binisita ng mga kaibigan natin dito simula nung naghiwalay tayo pagkatapos ng Graduation sa High School. Ang huling beses na pumunta sila rito ay, nung araw ng graduation. Pumunta tayo rito at nasaksihan 'yun ng mga magulang mo. 'Yun na ang huling beses na binisita ka nila. Sinabi nila sa mga magulang mo na aalis na sila at humingi ng paumanhin na hindi ka nila kayang bisitahin," seryosong paliwanag ni Adam. Bumalik ang mga magulang niya. Humingi sila ng paumanhin kay Adam dahil natagalan sila sa pagbili ng paboritong pagkain ni Hannah. "Sorry Adam, ohhh! 9 o'clock na ng umaga. Diba may klase ka ng 9am?" tanong ng tatay ni Adam. "Hindi po ako papasok sa school ngayon tito, tita. Sa tingin ko hindi pa okay si Hannah. May sinasabi siya na nangyari sa kanya kasama tayo, mga kaibigan niya. Paulit-ulit ko nang sinabi sa kanya na pagkatapos ng High School Graduation, naghiwalay tayo at pinili nating maglakad sa iba't ibang landas ng buhay," paliwanag ni Adam. "Hannah, tama si Adam. Ginagawa natin 'to ng 5 years. Hindi sila nakakasama sa 'yo kasi nandito ka sa ospital," malinaw na sabi ng nanay niya. "Sinabi sa amin ng mga kaibigan mo na hindi ka nila kayang bisitahin. Si Adam lang ang nanatili sa tabi mo. Mahal ka talaga ng lalaking nasa harapan mo," sabi ng nanay niya, si Innah, habang tinitignan ang lalaki sa tabi niya, si Adam. "14-anyos kang estudyante sa high school nung naaksidente ka sa 'hit and run'. 19-anyos ka na ngayon, na-miss mo 'yung debut mo. Pero palagi nating sine-celebrate ang birthday mo kasama si Adam. Tinanong niya kami kung papayag kami na manligaw siya sa 'yo kapag nagising ka na. May gusto na siya sa 'yo noon pa man. Kaya nga siya nandito. Hindi siya nagkulang sa amin kapag tinatawagan namin siya para tulungan kami na alagaan ka. Pumupunta siya rito sa umaga bago siya pumasok sa school, at bumabalik pagkatapos ng klase niya," paliwanag ng tatay niya, si Harold. "Totoo ba ang sinasabi niyo? Pero naranasan ko lahat ng sinabi ko kay Adam kanina. Ang mga kaibigan ko at ako ay nagkaroon ng mahiwagang pakikipagsapalaran kung saan kailangan nating buksan ang pinto para makabalik sa bahay. Maniwala kayo sa akin. Hindi ako baliw. Talagang naranasan ko ang sinasabi ko," sabi ni Hannah na nagpapakumbinsi sa kanyang mga magulang at kay Adam na maniwala sa kanya. Nagkatinginan si Adam at ang kanyang mga magulang. Alam nila na kakaiba ang sinasabi ni Hannah pero posible kayang naglalakbay ang kaluluwa niya? O baka naman dahil 'yun sa subconscious mind niya habang nasa koma siya?