Kabanata 17 Lasing Siya

Pinili ni Yan Zhen yung isang bote ng red wine na kasing taon niya dun sa wine cabinet tapos kumuha rin siya ng dalawang baso. Nung nakapag-buhos na siya ng wine para sa sarili niya, gusto na sana niyang buhusan si Zhou Juan. Pero nung nag-isip siya, tumigil yung mapuputi at payat niyang daliri. "Bawal uminom ang mga bata," sabi niya na seryosong-seryoso. Napalunok si Zhou Juan. Nakakita na ba siya ng bata na 1.87 metro ang taas? Pero sa paningin ni Yan Zhen ngayon, wala siyang pinagkaiba sa limang taong gulang na bata. "Tapos ano dapat inumin ko?" Sumunod na rin si Zhou Juan, hindi na kumontra. "Nakita ko yung gatas sa ref. Ipagtitimpla kita. Pag maraming gatas, mas tatangkad ka pa," Kinakausap niya talaga ito na parang bata, eh ang tangkad na nga niya, kailangan pa bang humaba? Hindi napansin ni Yan Zhen yung itsura ni Zhou Juan. Kumuha siya ng isang lata ng gatas sa ref, binuksan niya at binuhos sa baso. Parang… espesyal talaga yung pag-inom ng gatas sa baso. Pero kahit ganun, hindi tumanggi si Zhou Juan. "Cheers!" Itinaas ni Yan Zhen yung baso niya ng red wine at dahan-dahang idinikit sa baso ni Zhou Juan. Ininom ni Yan Zhen lahat yung red wine sa baso niya, at pagkatapos uminom, parang kulang pa rin siya. Bihira siyang uminom sa harap ng lalaki, kasi alam niyang mahihirapan siyang kontrolin yung emosyon niya pagkatapos uminom. Pero hindi na niya kailangan pang mag-alala sa harap ni Zhou Juan. Para lang kasi siyang bata at walang alam. Hindi niya kailangang ituring si Zhou Juan na parang normal na lalaki. "Ang sarap ng wine mo, mukhang maayos ang pagkakagawa." Hindi niya namamalayan, nakainom na siya ng dalawang bote ng red wine, at namumula na ang pisngi niya. Tiningnan siya ni Zhou Juan, yung isang kamay nasa isang gilid, medyo malabo at nanlalabo na ang mata niya, at medyo lasing na siya. Parang hindi pa rin niya kaya yung mga nangyari nitong mga nakaraan. Kundi, hindi sana siya iinom ng ganito karami. "Tigil na, malalasing ka na." "Yung wine mo, huwag kang mag-alala, inumin mo lang, bibili ako para sa’yo." Napatawa si Zhou Juan. Ganun ba siya ka-kuripot? Nararamdaman niya lang na habang umiinom siya, lalo siyang nalulungkot. Yung mga pagkain sa mesa, naubos na. Nakita ni Yan Zhen yung ilalim ng bote ng wine, tumayo siya at pumunta sa wine cabinet para kumuha ng isang bote. Hindi na siya nagbuhos pa sa baso kasi nakakapagod. Umupo siya sa sofa at diretsong ininom sa bibig niya yung laman ng bote. "Ang sarap talaga ng wine. Basta uminom ka lang ng konti, gagaan yung pakiramdam mo." Umupo si Zhou Juan sa tabi niya, tumingin sa gatas sa baso niya, at umiling na lang. Pagkatapos uminom ng konting wine, nag-init yung buong katawan ni Yan Zhen. Hinubad niya yung coat niya at natira na lang yung manipis na damit na suot niya. Maganda yung katawan niya, at yung manipis na tela dumikit sa magandang hugis ng katawan niya. Tinignan ni Zhou Juan at nakaramdam siya ng kakaibang init. Tao rin naman siya, paano hindi siya makakaramdam ng kahit ano kapag nakakita siya ng isang magandang babae? Naging singkit yung mata ni Yan Zhen. Sumandal siya sa likod ng sofa, at medyo high na siya. "Ini-isip ko yung kahulugan ng buhay ko, ano ba talaga," humikbi si Yan Zhen at nagpatuloy na malungkot: "Nagtrabaho ako nang husto sa kumpanya nang matagal. Minsan tumira ako sa kumpanya ng mahigit isang buwan para sa isang proyekto. Uminom kasama ang mga customer hanggang sa dumugo yung tiyan ko, pero ngayon may nakuha ba ako, paalisin ako, kailangan ko nang umalis, bakit..."