9

Kumatok sa pinto, tapos may dumating na lalaki. Tinanggap siya ni Ester ng masungit na simangot, kasi nga di siya natutuwa, dahil sa lahat ng problemang dulot ng pagdating ko. May kakaibang amoy yung sulat, pero kinausap niya yung kasama niya. Base sa naintindihan ng dalaga, kailangan niyang sumama dun para tuparin yung kasunduan ng mga wizard at lord, bukod pa sa tinatawag nilang duke na naghihintay sa kanya, para sumama sa Nanay ko sa kabilang bahagi ng siyudad. Kaya, nung araw na yun, kinabukasan, may dumating na mensahero. May dala itong babala, kung saan may kahilingan at indikasyon na dapat dalhin yung mabait kong ninang sa kabilang mundo, mensahero at kasama na dapat dumating na halos nakayuko. Nung nagpakita ulit yung ginoong naka-itim at puting kurbata, napansin ng dalaga na tinawag pa siya ni Gng. Natasha para magpaalam. Nung nakatanggap ako ng isa pang kasama, na nagpakilala, na pinamamagitan ng isang lalaking naka-suit, matangkad at mahaba ang damit. – Nagtatrabaho ako para sa tatay mo. – Sabi niya. Nung oras na yun, nung nagpakilala ako, parang nasa parehas na lugar lang kami, na parang hindi siya umalis. – Hello, ganda ko, Lagertha ang pangalan ko — sabi niya —, wag mo kakalimutan ang Lagertha at Frigg, Ludovich Knopfler Inn. Sagot ko, na naaalala ko na nakita ko na siya dati. – Ngayon, sinta, pakisuyo umupo ka dito sa tabi ko. – Wag kang mag-alala, hindi na kailangan. Gng. Natasha, hindi ko na kailangan pang ipaalam sa inyo, dahil alam ko naman ang mga nangyari sa dating tutor mo na ipapadala na ngayon sa ibang mundo, katulad ni Binibining Gunhild. – Sabi niya. Dapat daw isama na rin yung mga gamit niya, at yung ginang na ito, na ngayon ay pupunta na sa ibang kaharian, dapat matuwa ka dahil balang araw magkikita kayo, pero hindi ngayon, kaya, dapat wala kang iniisip. – Alam mo, tita! – Sabi ng dalagita. – Wag kang mag-alala, walang silbi talaga ang sitwasyong ito para magkaroon ng ilusyon kung saan pwede pa silang makinabang dito. – Nung sinabi ni G. Lagertha ng mahina. Ang totoo, tita mo, kahit hindi legal. – Sabi niya. – Ngayon, wag kang mag-alala! – Wag kang umiyak! Wag kang manginig! Gng. Natasha, walang duda narinig na ng kaibigan natin ang tungkol sa... sa... kaso ng... 'Schatten der Dunkelheit und Barrieren der Dunkelheit”. – Hindi ko pa narinig. – Sabi ni Gng. Natasha. – Ngayon pwede na. - Sabi niya. Nung nagpatuloy si G. Lagertha, sinuot niya yung salamin niya. Bakit daw hindi kailangan mag-alala ng kaibigan natin dahil hindi pa niya narinig yung 'Schatten der Dunkelheit und Barrieren der Dunkelheit"? Umiling ako, nagtataka kung ano ba ito. – Oh, alam ko, hindi mo pa narinig yung 'Schatten der Dunkelheit und Barrieren der Dunkelheit"? – Nung si G. Lagertha ay hindi man lang nag-isip tungkol dito, nagtanong siya, habang nakatingin siya sa akin sa salamin niya, dahan-dahang binabaliktad yung kaso, na parang Hinahaplos niya yung isang bagay, pero nung oras na yun, kailan ba kami nagkaroon ng alam tungkol sa isa sa pinakamalalaking kaso sa forum? – Wala akong alam, 'Schatten der Dunkelheit und Barrieren der Dunkelheit" yung... um... itong totoong monumento ng forensic practice, kung saan (sasabihin ko) lahat ng hirap, para sa sinaunang kapangyarihan, dapat mong intindihin na valid pa rin yung mga kasunduan, kahit anong oras pa. – Sabi niya. – Kahit sa lahat ng posibilidad, lahat ng magaling na kathang-isip, lahat ng uri ng proseso na kilala sa korte na iyon sa pagitan ng mga mistikal na pwersa at kapangyarihan. – Paano sila ipinakita, paulit-ulit? Ito ay isang dahilan na hindi pwede umiral sa labas ng malaya at dakilang bansa. – Ngayon, masasabi ko na, Gng. Natasha, na ang halaga ng mga gastos sa 'Schatten der Dunkelheit und Barrieren der Dunkelheit" (natakot ako na kausapin siya, dahil hindi ako nakikinig) sa kasalukuyan ay umaabot sa animnapu hanggang pitumpung libong dolyar! – Nung si G. Lagertha, sumandal sa upuan at sinabi niya habang nakikipag-usap sa kanya. Nung oras na yun, naramdaman ko na ako ang pinaka-ignorante at kaawa-awang nilalang, pero ano pa ba ang pwede kong gawin? Hoy, wala akong alam sa paksa, kahit na nung oras na yun, hindi ko siya naiintindihan, hindi ko pa rin alam kung paano ko malalaman. – So, kahit na sa totoo lang, hindi niya pa narinig yung kaso? – Tanong ng ginoo. May nagbabala dun. -Lagertha. – So, nakakagulat. - Sabi niya. — Binibining Gunhild, ginoo — sagot ni Gng. Natasha — na ngayon ay kasama na sa mga seraphim... — Sana nga, sigurado ako — sabi ni G. Lagertha, magalang. – Kahit gusto kong malaman lang ni Ester kung ano yung makakatulong sa kanya. Hangga't bukod sa konting natutunan mo dito, walang ibang nakakaalam. – So, maganda yan. – Sabi ni G. Lagertha. – Kaya nga, nagsasalita ako sa pangkalahatan, napaka-fair. Ngayon, pumunta na tayo sa importante, “sabi niya, nakikipag-usap sa akin. – Sa pag-alam na si Binibining Gunhild, ay naipadala na sa ibang madilim na dimensyon, kahit na siya lang ang kamag-anak niya (talaga namang ganun, dahil napipilitan akong obserbahan na dapat may pagbabago ang sandaling ito. – Sabi niya. – Sa legal, wala ka nang ibang kamag-anak na pwede pumalit sa iyo, at natural, hindi inaasahan na si Gng. Natasha... – Alam ko, naiintindihan ko, kung ano ang ibig mong sabihin, ano ang ibig mong sabihin, tungkol sa lahat ng problemang ito, - Nung sinabi ni Gng. Natasha, ng mabilis. — Tama — sang-ayon ni G. Lagertha — ... na si Gng. Natasha ang bahala sa pagpapanatili at pagsuporta, hinihiling ko na wag kayong mataranta, wag mag-alala, maghintay lang ng kaunti, binibini. – Naniniwala ako na nasa posisyon ka para tumanggap ng pag-renew ng isang alok, na inatasan akong gawin. – Lahat ng ito para kay Binibining Gunhild ilang taon na ang nakalipas at na, sa kabila ng pagtanggi, ay pagkatapos, ay naintindihan na pwedeng i-renew ngayon, pagkatapos ng nakalulungkot na pangyayari na nangyari. Ngayon, kung sasabihin ko ng prangka na kinakatawan ko. – Sa gitna nito, kung saan ang Schatten der Dunkelheit und Barrieren der Dunkelheit" at iba pa, isang napaka-makataong tao, pero sa parehong oras ay natatangi. – Ngayon, ano ang dapat kong gawin sa anumang pagkaantala sa aking propesyonal na pag-iingat? – Nung tinanong ni G. Lagertha. Nung oras na yun, nung sumandal ulit siya sa upuan at kalmadong tumingin sa aming dalawa. Parang mas nag-enjoy siya sa tunog ng sarili niyang boses kaysa sa anuman. Alam kong kailangan kong humanga sa aking sarili, dahil mayroon siyang malambot at buong boses at binibigyang importansya ang bawat salitang sinabi niya. Nakikinig ang taong iyon sa kanyang sarili nang may malinaw na kasiyahan at madalas, dahan-dahan, minamarka ang ritmo ng kanyang sariling musika gamit ang kanyang ulo, o nag-iisip ng isang parirala gamit ang kanyang kamay. Ang lahat ng ito ay gumawa ng malalim na impresyon sa akin, kahit na nalaman ko na kumuha siya bilang modelo ng isang dakilang panginoon ng kanyang kliyente at na siya ay karaniwang tinatawag na Lagertha Conversa. – Ngayon nakikipagkita siya kay G. Lookahead. – Nagpatuloy ang pag-uulat ng taong iyon. – Ah... well, sasabihin ko ng may matinding kalungkutan, sa posisyon na ito ng kaibigan natin, nag-aalok siya na ilagay siya sa isang first-class na establisimyento, kung saan makukumpleto ang kanyang edukasyon. Ang ating oras, lahat ay ginagarantiyahan ang magandang pagkakataon ng ginhawa, kung saan ang kanyang makatuwirang mga pagnanasa ay mahuhulaan, kung saan magkakaroon siya ng mahusay na kakayahan, ang lahat ng ito ay upang tuparin ang kanyang tungkulin sa estado ng buhay na tinawag niya... Hindi ko alam kung maaari kong sabihin, dahil sa sitwasyon na inaasahan. Umaapaw ang puso ko, dahil sa sinabi niya at dahil sa kanyang apektadong paraan ng pagsasabi nito, at hindi ako makapagsalita, kahit na sinubukan ko. – Alam mo, G. Lookahead. – Pagkatapos ay nagpatuloy ang lalaki sa kanyang mga ulat, samantala, kung saan nagpapataw siya ng isang serye ng mga kondisyon; kung saan ipinapakita lamang nito ang pagnanais na ang ating maliit na kaibigan ay sa anumang oras ay hindi dapat umalis sa establisimyento na tinatalakay. – Tanging sa iyong pag-apruba at kaalaman. – Iniulat ng lalaki, parang bihag siya ng mga kondisyon. – Ang iba pang naisip. – Kahit na matapat siyang nakatuon sa pagkuha ng kaalamang iyon na gagamitin niya sa kalaunan. – Kahit na baguhin at gumawa pa ng mga pagbabago, kung gaano karami ang maaari niyang baguhin at buksan ang mga landas ng kabutihan at karangalan, at... ang... um... atbp... Lalo akong hindi nakapagsalita, ang salita ay isang bilanggo, na pinipilit akong tanggapin ang ilang mga kondisyon, na napilitan akong gawin dahil sa hindi mabilang na mga kasunduan na ginawa ng aking mga magulang. – Well, ano ang sinasabi nito tungkol sa ating maliit na kaibigan? – Nung sinabi ni G. Lagertha. – Wag kang magmadali, wag kang magmadali! – Ngayon ay hihintayin ko ang iyong mga sagot. – Sabi ng isa pa. – Maglaan ka ng oras mo. - Sabi niya. Hindi ko na kailangan pang ulitin kung ano yung sinubukang sabihin ng walang kayang babae, na siya yung nilalang kung kanino ginawa yung alok na iyon. Mas madali kong masasabi kung ano ang sinabi niya, kung sulit sabihin. Ang kanyang naramdaman, at mararamdaman hanggang sa oras ng kanyang kamatayan, hindi niya kailanman maipapakita.