Bab 128 Hubungi Huo Sijie

Seorang **jururawat** putih menepuk bahunya dan berkata, 'Jangan berdiri macam tunggul, cepat pakai baju dan pergi hospital.' **Ye Enran** baru sedar, pandang sekeliling, berlari ke bilik **datuk** dan ambil tablet, satu-satunya benda yang boleh hubungi **Huo Sijie**. Dia diiring ke kereta oleh **jururawat** dan nampak **Huo Qingqi** dan **Howard** terbaring tenang atas pengusung. Satu-satunya perbezaan antara mereka adalah **Huo Qingqi** ada naik turun di dada. **Doktor** tidak putus asa dan cuba tekan jantung **Howard**. Tak guna. Tak guna langsung. **Doktor** geleng kepala dan selimutkan dia dengan kain putih di muka. Ada juga orang yang perlu bantuan kecemasan. **Doktor** dan **jururawat** tumpu semua perhatian pada **Huo Qingqi**. Mata **Huo Changze** kosong, dan dia menghela nafas lega panjang bila ambulans berjalan lancar. **Ye Enran** menepuk belakangnya. Dia nak pujuk **Huo Changze**, tapi tak tahu macam mana nak pujuk. Dia sendiri pun belum okay lagi. **Huo Changze** bersandar di bahunya dan suaranya amat serak: 'Saya nak... tengok... **datuk** lagi.' Bila **jururawat** nampak ini, dia tuangkan air untuknya. **Ye Enran** ambil dan nak bagi dia minum. Dia tolak. **Ye Enran** cuma mampu pandang **jururawat** dengan muka minta maaf dan hulurkan air pada dia. **Jururawat** geleng kepala tanda dia faham. **Datuk** masih pakai piyama. **Ye Enran** yang beli piyama ni. Piyama ni sangat hangat. **Datuk** suka sangat. Ini hari kedua dia pakai. Kenapa... tiba-tiba... **Huo Changze** nak jumpa **datuk**. **Ye Enran** tarik kain putih tu dengan tangan menggeletar. Dia tak sengaja terpandang muka **datuk**. **Datuk** sejuk seluruh badan, dan tak guna piyama hangat. Nampak muka **datuk**, **Huo Changze** dah tak boleh kawal diri. Air mata jatuh macam hujan. Beberapa **jururawat** lap air mata bila nampak. Ambulans pandu laju dan stabil, dan tak lama sampai hospital. Dah ada orang di luar hospital sambut. **Huo Qingqi** dan **datuk** masih diusung turun dengan teratur. **Huo Qingqi** dihantar ke bilik kecemasan, dan **datuk** pun dihantar ke bilik kecemasan. **Doktor** nak buat usaha terakhir. Yang mati tak boleh dihidupkan semula, dan **datuk** tak boleh diselamatkan. Dia ditolak ke bilik mayat oleh **jururawat**. Mereka juga nampak **Ye Bo** di hospital. **Ye Bo** terhantuk kepala tadi, dan **jururawat** cuma balut dia. **Ye Bo** nampak macam tua dua puluh tahun dalam sehari, dan susah payah nak angkat tangan. Tiga orang duduk di pintu bilik kecemasan, dengan **Liu Hua**, **Huo Qingqi** dan **Zhang Yi** di dalam. Kejadian tu terlalu mengejutkan dan tak masuk akal, macam mimpi. Dalam hospital, ubat disinfektan penuh dengan ubat cecair, bau dia sangat teruk. **Ye Enran** nak termuntah beberapa kali dan cuba jangan bagi diri sendiri muntah. **Ye Bo** tiba-tiba pandang **Ye Enran** dan berkata dengan kekuatan terakhir, 'Telefon **Sijie**.' Telefon **Sijie** dan bagi dia balik untuk tengok **datuk** kali terakhir. **Ye Enran** angguk, jalan sikit lagi, dan buka tablet. **Huo Sijie** ada di atas sekali WeChat **datuk**. Mesej terakhir **Huo Sijie** hantar pada dia adalah 'Selamat malam, **Datuk**, nanti saya balik jumpa'. Sebelum ini, **Ye Enran** tahan diri daripada menangis. Nampak berita tu, dia dah tak tahan. Dia mencangkung atas lantai dengan belakangnya rapat dinding. Semua air mata menitik pada tablet. **Ye Enran** buat panggilan telefon yang susah pada **Huo Sijie**. 'Hai, **Datuk**, ada apa, nak bersih?' Suara **Huo Sijie** masih bertenaga. **Ye Enran** buka mulut dan tak boleh cakap. **Huo Sijie** di seberang telefon sikit hairan dan tanya, '**Datuk**, kenapa tak cakap?' Saya cuma dengar suara **Huo Sijie** lebih rendah dan cakap pada diri sendiri, 'Saya tak sengaja tekan.' **Ye Enran** tutup mulut dia dan tak nak **Huo Sijie** dengar dia menangis. Dia jerit namanya dengan susah payah: '**Sijie**...' Suara tu menggeletar dan serak, yang buat **Huo Sijie** tak pasti **Ye Enran** sedang bercakap. '**Sijie**, **Datuk** dah meninggal.' **Huo Sijie** di negara M dengar ayat ni lama sikit dan tanya dia, 'Apa awak cakap?' Dia tak percaya telinganya. '**Sijie**, betul, **datuk** dah pergi, awak balik sekarang...' **Ye Enran** cakap sampai sini dah tak boleh cakap apa-apa lagi, orang yang paling **datuk** sayang adalah dia, langsung tak berani fikir tahap terkejut **Huo Sijie** sekarang. **Huo Sijie** tak balas pada dia, cuma dengar bunyi kasar dari tablet, bukan jeritan **Huo Sijie**, tapi dari mesin. Detik berikutnya, panggilan tiba-tiba terputus. Di negara M, **Huo Sijie** berdesir dan biarkan telefon bimbitnya jatuh ke lantai. Dia tak kisah. Cuma perkataan **Ye Enran** berlegar dalam mindanya. **Datuk** dah meninggal? **Datuk** yang bercakap di telefon selama dua jam meninggal? Dua jam lepas, saya bagi tahu dia yang **datuk** saya yang tunggu dia balik dah meninggal? Tak mungkin. **Datuk** cakap kesihatannya makin baik. Macam mana dia boleh meninggal tiba-tiba? Mesti helah **Ye Enran** nak bagi dia balik. Untuk bagi dia balik, tak elok tipu pasal kematian **Datuk**. Tak boleh permainkan kematian **Datuk**. **Huo Sijie** ambil satu lagi telefon bimbit dalam panik, pasang kad telefon dan telefon **Liu Hua**. Telefon tu tak dijawab **Liu Hua**, tapi dijawab **Huo Changze**. Suara **Huo Changze** lebih serak dari sebelum ini: '**Sijie**, **Datuk** dah meninggal, mak bapa saya pengsan, dan sekarang sedang dirawat. Baliklah.' Mentaliti **Huo Sijie** dah runtuh dan dia maki **Huo Changze**: '**Huo Changze**, kau bodoh. Saya dah tak ada satu bulan. Kau bagi tahu saya **Datuk** dah meninggal. Kau tak jaga **Datuk** elok-elok ke? Ini ke **datuk** yang kau jaga elok-elok!' 'Saya minta maaf, saya minta maaf, saya minta maaf **Sijie**.' **Huo Changze** meluncur ke lantai dan tanam muka dia dalam lutut. Dia tak boleh cakap apa-apa cuma 'Saya minta maaf'. Dia minta maaf bukan sahaja pada **Huo Sijie**, tapi juga pada **Datuk** yang terbaring di bilik mayat. '**Huo Changze**, kau pulangkan **datuk** saya, kau bodoh pulangkan **datuk** saya!' **Huo Sijie** maki sampai penat, cuma dengar dia hirup nafas, **Ye Bo** ambil telefon, nak cakap dua perkataan untuk **Huo Changze**, tapi betul-betul tak boleh buka mulut, dan letak telefon. Bila **datuk** meninggal, **Huo Changze** rasa tak selesa, dan **Huo Sijie** rasa lebih tak selesa. Tambahan pula, **Huo Sijie** balik sekolah sebab **Huo Changze**. Nampak macam normal dia maki dua ayat, iaitu, **Huo Changze** yang menderita. Akhirnya, lima minit kemudian, **Huo Sijie** tutup telefon. Bila telefon tutup, dia runtuh ke lantai tanpa sokongan. Dia nak balik rumah, dan skrin telefon bimbitnya salah. Pada masa ini, kawan band dia telefon dia dan tanya hati-hati, '**Sijie**, akan ada persembahan di sekolah esok. Awak nak hadir?' Selepas **Huo Sijie** balik ke sekolah, dia hilang hubungan dengan semua kawan dia dan selalu ponteng sekolah. Sekolah tak kawal dengan ketat. Markah dia bagus. Tiada cikgu kisah sama ada dia ponteng sekolah atau tak. Pada hari dia tiba di sekolah, dia panggil semua kawan band dia, minum dan bagi tahu mereka apa yang jadi pada dia. Ini kali pertama **Huo Sijie** mabuk dengan mereka dalam lima tahun.