Bab 94 Kucing Liar Kecil

Ye Anran bergegas nak siap, rambut dia sikat ala kadar je. Bila dia bukak pintu, suara kat bawah makin jelas. Dia pun nampak semua orang tengah makan sarapan, orang tua tu dah bangun. Ye Enran kata 'habis' dalam hati dia. Liu Hua nampak dia terus lambai, 'Enran, bangun, cepatlah, datang sarapan, panas lagi ni.' 'Uh, oh, datang dah.' Ye Anran cuak gosok-gosok kain dia, terus turun. Beberapa orang ibu bapa tengok dia tak masam muka, Liu Hua pun beria ceduk nasi untuk dia. Ye Anran tiba-tiba rasa hangat sikit. Liu Hua tu jenis orang macam mana? Kalau dia kena pilih antara anak lelaki dengan menantu, dia akan pilih anak lelaki dia tanpa ragu-ragu. Tak kisah anak lelaki dia buat apa kat menantu dia, dia akan pilih anak dia, tak percaya atau percaya. Ni lah gambaran paling betul setiap ibu. Memang tak adil untuk Ye Enran, tapi memang macam tu. Asalkan keluarga harmoni, dia masih baik dengan Ye Enran, sekurang-kurangnya lebih baik daripada kebanyakan mak mertua yang lain. Tengok kakak ipar datang, Huo Sijie duduk sebelah dia, bisik kat dia, 'Kakak ipar, baguslah akak ada kat sini. Tadi diorang semua cakap pasal bisnes, bosan gila. Sekarang ada orang boleh borak dengan saya.' 'Saya pun tak faham, rasa macam bosan je.' Lelaki ada sembang lelaki, makcik ada bisik-bisik makcik, memang harmoni habis. Telefon bimbit Ye Enran berdering. Rupa-rupanya telefon Lin Dad. Ye Enran jawab. 'Enran, awak cakap kat mak ayah mertua awak yang parti hari jadi minggu ni boleh buat macam biasa. Kereta kita tarik bahan dah on the way balik, sampai esok malam, tak ganggu parti hari jadi.' 'Wah, nanti saya bagitau diorang.' Ye Anran letak telefon, cakap dengan teruja atas meja. Lepas telefon semalam, diorang semua ingat parti hari jadi akan ditunda. Keluarga Lin ni memang keluarga Lin. Hebat betul boleh buat dalam masa yang singkat, so tak payah nak bagitau saudara-mara dan kawan-kawan. Secara am, situasi macam ni berlaku, sikit je yang boleh handle. Memang tak hairanlah Lin boleh jadi ketua dalam industri. Hanya Howard je tak faham semua orang yang ada kat situ. Diorang bagitau orang tua tu pasal kejadian tu. Orang tua tu sekali lagi tahu yang ribut semalam memang teruk gila. Lepas sarapan, Huo Sijie dengan Ye Enran pergi ambil gaun custom-made. Keluarga Hawn, sebagai pemilik, semua baju yang dia pakai kat parti hari jadi memang custom-made. Pakaian Howard, Huo Qingqi, dengan Liu Hua dah siap kat England sebulan lepas, diorang bawak balik bila diorang datang. Takde apa pun dalam beg, tapi beberapa set baju dah siap. Ye Enran, diorang ni orang muda, so tak payah nak fokus sangat, tapi setiap set lebih daripada 50,000. Masa kereta lalu, tepi jalan penuh dengan serpihan daripada ribut semalam. Pokok yang kena panah petir at least 20 tahun jatuh, kena dua kereta kat tepi jalan. Nasib baik takde orang dalam kereta, takde yang cedera. Diorang cuma tengok berita kat TV, tengok dengan mata sendiri memang lain macam terkejutnya. Ada aktiviti derma kat Internet. Diorang berdua senyap-senyap derma sejumlah wang untuk buat yang termampu. Shopping mall tempat diorang ambil gaun tu shopping mall paling mahal kat bandar ni. Semua barang jenama terkenal. Orang yang takde duit banyak memang tak berani masuk. Takde masalah dengan shopping mall tu, masih buka hari ni, tapi memang jelas orang tak ramai. Jalan ke kedai, Huo Sijie tunjuk invois, pelayan cepat-cepat keluarkan baju. Sekali pandang, dia rasa memang mahal. Sebagai isteri Huo Changze, gaun Ye Anran gaun sapphire paras lutut dengan tali pinggang jenama terkenal kat pinggang dia, simple tapi luar biasa. Punya Huo Sijie lagi muda dan cantik. Gaun tengah labuh warna pink bertompok-tompok dengan kain kasa putih dan busur besar kat belakang pinggang. Hati-hati mesin kat details. Mungkin bencana untuk orang lain pakai set ni, tapi Huo Sijie berkulit cerah, badan elok, comel, memang sesuai. Diorang bukan watak utama, so dah cukup. Dua orang memang puas hati dengan baju diorang, terus pergi shopping dengan baju diorang. Diorang tak kekurangan apa-apa, last-last cuma beli dua pasang cermin mata. Sejak beberapa hari lepas, langit memang sangat cerah. Air kat rumput kat pintu rumah Huo dah hilang. Rumput dah lalui seksa daripada hujan lebat, dah tumbuh gila-gila. Nampak macam baru. Masa cepat sampai ke hari sebelum parti hari jadi. Pukul 3 petang, Liu Hua dengan isteri dia bawak orang tua tu keluar jalan-jalan. Diorang takut orang tua tu tertekan. Huo Sijie kat rumah, berhubung dengan rakan sepasukan dia dari Kumpulan Kebangsaan M. Huo Changze masih kat syarikat. Dia kata dia akan balik awal hari ni, anggaran pukul enam atau tujuh malam. Ye Enran bosan buai-buai, rasa masa makin perlahan. Tiba-tiba, dia dengar kucing mengiau. Dia turun daripada buaian, jalan ke arah kucing mengiau. Dia pun buat bunyi 'meow meow'. Xiao Mao dengar orang jawab, suara dia makin kuat. Ye Anran jumpa dia bawah bangku. Xiao Mao macam kucing kampung Cina lebih daripada dua bulan. Dia jugak 'kucing oren'. Dia sangat kurus, memang nampak tulang. Ye Anran hulur tangan nak sentuh dia. Xiao Mao takut orang, lari dua langkah. Nak bawak sesuatu untuk Xiao Mao, Ye Anran lari balik rumah, jumpa Ye Bo. Dia tanya Ye Bo, 'Kita ada makanan kucing tak kat rumah? Saya jumpa Xiao Mao.' 'Awak lupa Grandma, macam mana ada makanan kucing kat rumah kita?' Orang Tua Huo alah pada bulu binatang. Keluarga Hawn tak pernah ada anak kucing Xiao Mao. Masa Huo Sijie kecik, dia tak faham. Dia tangkap kucing liar kat luar, bawak balik. Sekarang dia kena marah dengan Huo Qingqi, bawak Xiao Mao keluar jumpa kawan dia. Huo Sijie pun faham kenapa dia tak boleh ada kucing kat rumah masa tu. Dia masih merana lama pasal hal ni. Orang tua rasa bersalah, beli dia banyak patung, termasuk patung semua jenis kucing. Minat kanak-kanak datang dan pergi cepat. Huo Sijie kemudian suka main kereta api kecil. Sekarang dia mesti dah lupa pasal minta dia pasal tu. Hobi ni dah kekal sampai sekarang. Walaupun orang tua tu meninggal, takde orang cakap nak bawak balik haiwan peliharaan kecil untuk bela. Memang tak mungkin ada makanan kucing dan makanan anjing kat rumah. Ye Enran tahu Liu Hua bagitau dia pasal tu. Liu Hua bagitau dia kebanyakan benda dalam Keluarga Hawn. Masa tu, Ye Enran dengar betul-betul, buat nota, lagi serius daripada dalam kelas. Tanpa makanan kucing, Ye Enran keluarkan sedikit nasi. Xiao Mao tak tahu bila dia akan balik ke bawah bangku. Ye Anran letak nasi sepuluh langkah jauh, duduk atas buaian belakang. Xiao Mao macam dah lalui perjuangan psikologi yang lama. Lepas bau selama dua minit, dia lari keluar makan nasi. Ye Enran senyum gembira, tak berani gelak kuat takut Xiao Mao lari. Dia tutup mulut, senyum. Haiwan kecil selalu boleh ubat mood orang. Ye Anran mencangkung, jalan perlahan-lahan ke dia. Dia bisik, 'Kucing, saya orang baik. Saya cuma nak sentuh awak. Jangan lari.'