Bab 129 Pertemuan Terakhir

Bila Huo Sijie tak balik ke band, semua kawan band dia tunjuk faham dan pujuk dia betul-betul sepanjang bulan lepas. Walaupun Huo Sijie sembang gembira dengan Howard hari-hari, sebenarnya, itulah satu-satunya masa dia seronok setiap hari, dan dia macam tak tentu arah pada masa lain. Kalau tak ada kawan hantar makanan, mungkin dia dah mati dalam rumah, takde orang tahu. Dia pun tahu Huo Changze transfer duit kat dia, tapi dia tak ambil sesen pun. Kalau bukan abang dia, memang dia nak delete je. Orang kata masa boleh sembuhkan segala. Sebulan, 30 hari, macam tak banyak, tapi dia dah crush kat Luo Chengyi cuma dua hari. Kalau banding, macam banyak juga. Bulan ni, dia tak boleh lupakan Luo Chengyi. Dia tak ada gambar Luo Chengyi. Dia cuma tengok berulang kali kat confession wall. Dia tak boleh tahan rindu dan nak jumpa dia. Dia tak ada gambar, dan kawan-kawan band dia pun tak pernah jumpa Luo Chengyi. Mereka tak boleh tolong dia cari gambar. Yang mereka boleh buat setiap hari cuma rakam video muzik untuk dia, harap boleh sembuhkan dia. Esok, persembahan band keempat yang sekolah anjurkan bulan ni. Mereka jemput Huo Sijie setiap kali. Huo Sijie tolak tiga kali. Kali ni, mereka tetap tak putus asa, sebab Huo Sijie akan sentiasa jadi ahli band. 'Dali, datuk aku dah meninggal. Aku nak tempah tiket kapal terbang balik, tapi tangan aku menggeletar je. Boleh tak kau tempah untuk aku?' Suara Huo Sijie jauh lebih tua. Orang kat hujung telefon tu hampir ingat nombor tu salah. Lepas baca beberapa mesej telefon, dia yakin tak ada nombor salah. Dia terus jawab: 'OK, aku akan tolong tempah sekarang.' Dali ialah gadis tempatan dari negara M. Dia nampak manis dan comel, tapi perangai dia cepat marah. Tapi, dia baik hati tanpa syarat pada kawan-kawan dia. Kawan-kawan Band Huo Sijie semua orang asing. Semua ada satu persamaan. Sama ada keluarga dipaksa belajar Bahasa Cina atau mereka suka negara Huo Sijie sangat. Macam tu la mereka bersama. Lepas Huo Sijie kenal mereka rapat, dia bagi setiap orang nama, semua nama Cina kampung, dan semua orang dah biasa jerit. Tutup telefon dengan kuat, Huo Sijie nak kemas barang-barang dia, dan kaki dia macam kena paku kat lantai, jadi dia tak boleh bergerak. Tak sampai sepuluh minit, Dali dan beberapa kawan band semua datang rumah Huo Sijie. Dua orang lelaki angkat dia dan terus hantar dia ke lapangan terbang. Dali dah pujuk Huo Sijie supaya dia tak rasa terlalu tak selesa. Mereka dah tempah penerbangan terawal balik ke China. Macam tu la, Huo Sijie kena heret naik kapal terbang dengan mereka. Dia takut kalau dia kemalangan dan naik kapal terbang untuk teman dia. Dia dihantar ke hospital domestik sepanjang masa. Dia tak sempat nak cakap selamat tinggal pada Huo Sijie dan terbang balik ke negara M serta-merta. Huo Sijie tak sempat nak cakap terima kasih pun. Mereka tak perlu cakap terima kasih sebelum ni. Huo Sijie balik dengan tergesa-gesa, dan rambut dia serabai. Masa ni, dia dan Huo Changze, yang rambutnya sama serabai, memang macam keluarga betul. Mereka berdua tak pejam mata sehari semalam. Huo Qingqi dan Liu Hua tak dalam bahaya nyawa, tapi mereka tak sedar. Mereka ditempatkan dalam wad. Ye Bo dah upah jururawat untuk jaga mereka 24 jam sehari. Zhang Yi pun tak teruk terjejas. Kaki dia dibalut dengan kain kasa tebal. Dia tak boleh bangun dari katil atau sentuh air untuk masa yang singkat. Ye Bo pun upah jururawat untuk dia. Huo Changze dan isterinya minta maaf pada dia lepas dia sedar. Masa tu, orang dalam Keluarga Hawn huru-hara, dan Zhang Yi tak boleh salahkan mereka. Dia pun salahkan diri sendiri sebab cedera dan tak boleh jaga Liu Hua. Walaupun dia tak suka Ye Enran, dia ikhlas dan baik hati pada semua orang dalam Keluarga Hawn. Dia tak boleh tolak terus seluruh diri dia sebab dia dah buat sesuatu yang salah. Dalam wad, cuma Huo Changze dan Ye Anran yang sedar. Mereka baru je pujuk Ye Bo tidur. Ye Bo dah tua sangat, tak nak bagi dia terlalu penat. Mata dua lelaki tu merah dan berdarah. Huo Sijie tengok ibu bapa dia baring kat katil hospital, sama macam hari dia pergi, pegang kolar Huo Changze dan tanya dia, 'Ini ke ibu bapa yang kau jaga? Ini ke ibu bapa yang kau jaga!' Huo Changze langsung tak melawan. Cuma Ye Anran datang dan tarik lengan baju Huo Sijie: 'Sijie, jom pergi tengok Datuk dulu.' Lepas dengar kata-kata Ye Enran, Huo Sijie lepaskan Huo Changze. Bawah pimpinan jururawat, mereka bertiga pergi ke bilik mayat. Hari dan malam ni, Huo Changze Ye penat sangat sampai mereka tak sempat pun nak melawat Datuk. Ini kali pertama melawat Datuk lepas dia pergi ke bilik mayat. Bilik mayat. Alangkah menakutkannya tiga perkataan tu, Huo Sijie paling takut hantu dalam hidup dia. Masa ni, dia jalan dengan tenang tanpa rasa apa-apa pun. Mungkin dia tahu dia nak jumpa Datuk, bukan hantu. Bilik mayat sangat sejuk, sejuk sampai mereka menggigil. Mereka tak pakai banyak baju, dan badan mereka tak berhenti menggeletar. Jururawat yang temankan mereka bawa beberapa baju untuk pakai. Orang tua tu dilitupi kain putih dan diletakkan di tengah. Bila Huo Sijie angkat, dia tak boleh tahan nangis atas datuk dia. 'Datuk, Datuk, bangun, aku dah balik, cucu kau dah balik, buka mata kau dan tengok aku.' Dia menjerit sekuat hati, tapi kematian tak boleh diubah, dan Datuk tak boleh dengar suara dia lagi. Ye Anran ingat air matanya dah mengalir hari dan malam ni, tapi bila dia tengok Huo Sijie macam ni, dia tetap tak boleh berhenti dan berhenti untuk buka tangan dia. Suaranya berlegar dalam bilik mayat, yang tak kosong. Malah jururawat yang mati pada masa biasa tak boleh tahan lap mata mereka. Takde orang halang dia masa ni. Lepas nangis hampir sepuluh minit, Huo Sijie tiba-tiba melutut kat tanah, angkat tangan dan tampar diri sendiri dua kali: 'Datuk, aku tak baik, aku tak berbakti, aku pergi masa tu, aku tak fikirkan kau, aku tak berbakti.' Lepas tu, Huo Sijie bagi diri sendiri lagi dua tamparan. Ye Enran terus lari untuk hentikan tamparan yang dia nak buat kat muka dia. Dia pun melutut kat sebelah dia: 'Sijie, aku tak salahkan kau, aku memang tak salahkan kau. Datuk ada sakit jantung. Aku balik awal nak sambut parti hari jadi sebab aku takut tak hidup sampai 80 tahun. Datuk tak pernah salahkan kau.' 'Kau tahu, kau tahu benda-benda ni?' Huo Sijie pusing dan pandang dia terkejut. Huo Changze pun melutut dan ambil Ye Anran dan tanya dia, 'Macam mana kau tahu?' 'Ibu bapa aku bagi tahu aku. Mereka takut kau sedih dan aku tak dibenarkan bagi tahu kau.' Ye Anran pandang Huo Sijie: 'Hari kau pergi, mak aku selalu nak cakap sesuatu. Dia cuma nak kau jangan pergi dan temankan Datuk pada saat terakhir, tapi Datuk keluar dan setuju bagi kau pergi. Datuk tahu betul-betul dalam hati dia, dia sayang kau sangat. Dia memang tak salahkan kau.' Dengar Ye Anran cakap macam ni, Huo Sijie salahkan diri sendiri lebih lagi dan tampar muka sendiri. Kali ni Huo Changze hentikan dia: 'Sijie, jangan pukul, jangan pukul, ini bukan salah kau.'