Bab 130 Pengebumian Sederhana

Jururawat tu keluar macam nak selesaikan keadaan, bagi tahu diorang yang diorang boleh keluar dari bilik mayat sekarang. Nampak kain putih tu tutup lagi, Huo Sijie menangis macam nak gugur jantung. Inilah kali terakhir dia jumpa Datuk. Pintu bilik mayat tu tutup perlahan-lahan. Masa tu, Huo Sijie muntah darah lepas tu pengsan. Nasib baik kat hospital, jururawat tu terus bawa dia pergi selamatkan diri. Huo Changze dengan Ye Anran tunggu kat depan bilik kecemasan lagi. Benda-benda macam ni memang pukul diorang teruk sangat. Kat sini, Huo Changze lagi teruk daripada orang lain. Dia tak boleh jatuh lagi. Dia aje tiang Keluarga Hawn sekarang, dengan Ye Enran pula macam kayu sokong dia. Ye Anran tepuk belakang Huo Changze. Diorang tak payah cakap apa-apa pun. Diorang boleh faham apa yang orang sebelah nak cakap, tengok aje. Huo Sijie cepat-cepat ditolak keluar. Dia pukul diri sendiri teruk sangat. Doktor letak ubat kat muka dia. Doktor cakap: 'Ini la budak yang saya pernah tengok kipas diri sendiri. Betapa dia benci diri dia?' Huo Changze tak jawab, dia suruh jururawat tolak adik dia pergi wad mak bapak dia. Satu keluarga enam orang tambah dua orang pembantu rumah, sorang cedera ringan kat kepala, sorang terbakar kat betis, dengan tiga orang koma, memang teruk. Masa matahari naik macam biasa, Huo Changze dengan Ye Enran tunggu adik diorang, tengok Datuk kali terakhir, lepas tu pastikan keluarga diorang tak ada bahaya. Diorang tak boleh tahan lagi, akhirnya tidur sekejap. Selain Ye Bo dengan Zhang Yi kat wad sebelah, semua orang dalam Keluarga Hawn ada kat wad yang sama. Dalam wad ni, Liu Hua orang pertama bangun. Jururawat tu macam gembira sikit tengok dia bangun, takut kejutkan orang lain, bisik kat dia apa yang Huo Changze dengan bini dia dah buat dua hari ni. Dia kan mak, mestilah dia tahu anak dia, lepas tu dia kesian sangat kat anak dia dengan menantu dia, dah menderita teruk sangat. Lama-lama, Huo Qingqi pun bangun jugak. Dua orang lelaki tu tengok Huo Sijie, rasa macam lega sikit. Diorang tak berani gerak, takut kejutkan Huo Changze. Diorang penat sangat. Diorang patut diberi rehat. Satu jam lepas tu, Huo Sijie bangun. Dia tak baik hati sangat, suara dia tak kurang sikit pun. Dia terus tanya Liu Hua: 'Korang semua tahu Datuk tak boleh hidup. Kenapa tak bagi tahu aku, sampai aku tak jumpa dia kali terakhir sebelum dia meninggal!' Suara dia kejutkan Huo Changze. Takde sorang pun daripada dua orang dewasa tu berani marah dia. Ye Enran tunduk aje, lepas dengar soalan dia jelas-jelas, tak cakap apa-apa. Macam aku cakap dulu, pergi macam tu sebulan lepas tu, keputusan paling salah dia buat dalam hidup dia. Sejak daripada tu, bila aje dia teringat Datuk, dia akan salahkan diri dia teruk sangat. Bangun dalam keadaan koma maksudnya diorang tak payah masuk hospital lagi. Huo Qingqi dengan Huo Changze bincang pasal pengebumian orang tua tu dulu, jadi lima orang tu pergi bilik sebelah tengok Zhang Yi dulu, lepas tu bawa Datuk pergi kremasi. Diorang dah takde Datuk lagi. Huo Qingqi suruh Huo Changze dengan Ye Enran balik rumah mandi, tukar baju. Diorang masih ada banyak benda nak kena urus, takde benda nak risau. Sebelum buang senarai parti hari jadi Datuk, aku telefon beberapa orang rapat, suruh diorang datang pengebumian orang tua tu. Masa Huo Changze umumkan bapa dia meninggal kat Weibo, telefon dia terus kena serbu dengan saudara mara, terus lumpuh. Orang tua tu berjimat cermat sepanjang hidup dia, diorang tak buat pengebumian awam. Cuma beberapa orang kawan rapat orang tua tu atau orang yang memang rapat dengan Keluarga Hawn aje yang datang. Ye Bo pun datang dari hospital. Semua orang dalam Keluarga Hawn biarkan Ye Bo rehat cukup-cukup. Ye Bo masih cakap dia nak datang bagi penghormatan terakhir. Huo Sijie pegang abu mayat tu aje. Tak kira siapa suruh dia bagi kat diri sendiri, dia tolak, jadi mata dia kosong. Hari pengkebumian, cuaca baik sangat. Tiba-tiba, awan gelap berkumpul, lepas tu hujan lebat turun. Dia berlindung dari hujan, cari payung. Cuma Huo Sijie berdiri aje, sujud tiga kali depan kubur orang tua tu. Pengebumian Howard pun habis dalam ribut, semua tetamu datang. Huo Qingqi dengan Huo Changze bagi salam kat tetamu, hantar diorang pergi perlahan-lahan. Masa dia balik, Liu Hua bagi Ye Enran payung hitam, tunjuk kat dia arah Huo Sijie. Ye Enran faham, dia lari tiga langkah dua langkah. Dia pun tak buka payung. Dia melutut kat sebelah Huo Sijie, sujud kat orang tua tu tiga kali jugak. 'Datuk, Sijie aku serah kat aku lepas ni. Datuk tak payah risau.' Dia angkat payung dia. Bila Huo Sijie nak melutut, dia melutut sekali dengan dia. Dia faham beratnya orang tua tu dalam hati Huo Sijie. Dua orang melutut dalam ribut hujan selama dua jam, Huo Sijie akhirnya cakap: 'Aku salahkan diri aku, kau tak payah buat macam ni.' 'Aku menantu kau, aku jugak orang Keluarga Huo, memang patut buat.' Huo Sijie berhenti cakap, tapi dia masih tak boleh maafkan Ye Enran, sama ada dia tak bagi tahu Datuk ada sakit jantung atau tak bagi dia tinggal dengan Luo Chengyi. Angin bertiup. Dua orang lelaki tu tak tidur nyenyak dalam beberapa hari ni. Badan diorang dah tahan. Sekarang, akhirnya diorang tak boleh tahan. Diorang berdua jatuh depan kubur orang tua tu. Huo Qingqi cepat-cepat angkat anak dia, Huo Changze pun angkat Ye Anran. Bapa dengan anak lelaki tu lari pergi kereta, Liu Hua pandu kereta pergi hospital. Macam diorang tak boleh lari dari hospital baru-baru ni. Baju Ye Anran dalam dukungan dia basah sampai kulit. Huo Changze buka baju dia, letak kat dia. Dia lap muka dia jugak. Nak cakap Ye Bo macam orang khayal umur 20 tahun, Huo Changze macam umur 10 tahun. Ye Anran pun tak jauh beza. Seluruh orang tu penat. Sepanjang masa ni, Ye Enran lari sana sini lebih baik daripada menantu mana pun. Huo Changze nampak benda-benda ni dalam mata dia. Berbanding Ye Anyao yang hantar dia sepatah perkataan 'takziah' yang tak menyakitkan lepas tengok Weibo, Ye Enran memang takde cacat cela, hati dia jelas sangat. Dua orang perempuan tu dihantar ke wad yang diorang duduk beberapa hari lepas. Huo Changze hantar mak bapak dia balik rumah tidur. Dia jaga adik dia dengan bini dia kat hospital. Lin Yufeng dengan Chen Dongxin pun datang. Sebagai kawan Huo Changze, diorang tak buat masalah kat dia masa pengebumian. Diorang tahu orang tua tu tak cari dia sejak dia meninggal. Sebaliknya, diorang tolong dia urus syarikat, urus pelanggan, tolong Huo Changze selesaikan banyak masalah. Sebab diorang kenal antara satu sama lain, percaya antara satu sama lain, diorang jadi kawan baik antara satu sama lain. Lepas lap muka bini dengan adik dia, Huo Changze serah diorang kat jururawat, pergi luar hospital dengan dua orang kawan dia. Masa ni, dia lega. Chen Dongxin bagi dia sebotol bir tanpa cakap apa-apa. Tiga orang tu ketuk gelas, teguk sekali. 'Keras kerja.' Lin Yufeng cakap kat Huo Changze. 'Terima kasih.' Dua ayat tu macam tak berkaitan, tapi diorang bertiga tahu sangat. Masa Keluarga Hawn ada masalah, orang yang tamak dengan Kumpulan Hawn hidu bau daging macam anjing, berniat nak buat jahat dengan Kumpulan Hawn masa ni.