Kabanata 8

Sa Puso ni Amah Kumuha ako ng konting pera galing sa binayad sa'kin, binigyan din kami ng maraming pasalubong. Sobrang saya ko nang umuwi ako nung gabing 'yon. Nagsara kami mga bandang 8pm at nakauwi ako halos 10pm. Hindi natuwa si Luis. Paulit-ulit akong nag-sorry at nag-explain sa kanya kung bakit late kami nakauwi pero ayaw niyang makinig sa mga paliwanag ko. "Anong matinong dahilan mo at gabi ka na kung umuwi bukod sa alam na natin...?" Sa totoo lang, hindi ko naintindihan yung tanong. Akala ko sinasabi niyang wala akong isip dahil late na ako umuwi kaya sumagot ako ng ganun. "Kung matino ka naman, bakit hindi ka nag-abala na tumawag at mag-check? Ang sabihan mo akong wala akong isip, hindi ko inasahan..." Tumigil siya at tinitigan ako na parang galing ako sa impyerno. Huminga siya nang malalim at sinabi, "Unti-unti kang nagbabago Abril, nagiging ibang tao ka na. Hindi mo na ako nirerespeto. Sumasagot ka na sa'kin. Hinahamon mo ako at wala kang pakialam sa nararamdaman ko..." "Jez, hindi totoo 'yan. Sobrang nirerespeto kita at pinapahalagahan kita araw-araw Luis. Sorry ulit kung ganyan ang pakiramdam mo. Dami akong dalang pasalubong pauwi. Pwede ko bang ipakita sa'yo..." Mabilis siyang sumagot ng "Hindi". Tinanong ko siya kung ano talaga ang gusto niya dahil siya 'yung nag-iiba. Sinabi niya na alam ko naman daw kung ano ang gusto niya pero nagpapanggap lang akong hindi alam. Hindi ko talaga alam kung ano 'yon maliban sa ilang beses na tinry niyang yayain akong makipagtalik pero hindi ako pumayag sa tuwing itataas niya 'yung topic. Sinabi niya na sana daw bigyan ko siya ng chance na mapasa-kanya ako bago ko pa ibigay sa ibang lalaki. Sinabi ko sa kanya na hindi pa ako ready at hindi ko pa ibibigay ang pagkabirhen ko kahit kanino. 'Yon ay bago ang birthday ko. Nung gabi ng birthday ko nagtanong ulit siya. Parang nagmamakaawa, muntik na akong pumayag pero ang pagtakas sa pamilya ko ay para patunayan na may silbi ako sa lahat ng nagpapanggap na hindi ako nag-e-exist. Hindi ko gustong bumalik sa bahay sa mas malalang sitwasyon. Lahat ng problema ko ay mapupunta lang sa wala. Hindi, ayaw ng Diyos 'yon. Inisip ko lahat ng bagay at mabilis ko siyang pinahinto. Galit siya pero wala akong magawa. Nag-sorry ako sa kanya kinabukasan at sinabi niyang hindi na daw ako kailangang mag-sorry, naiintindihan niya. Itinaas niya ulit yung topic dalawa o tatlong beses pagkatapos ng birthday ko pero hindi na ako pumayag. Sinabi niya na hindi na siya magtatanong ulit hanggang hindi ako ready. Naniwala ako sa kanya at nagpasalamat ulit sa kanya sa pag-intindi. Hindi ko naisip 'yon hanggang ngayon. Pwede bang 'yon ang dahilan ng kakaibang ugali niya? Patuloy siyang nagbibigay ng dahilan para sa kakaibang ugali niya sa'kin at minsan nagbibigay din ako ng dahilan para sa kanya. Ngayon mas nagiging malinaw na. "On the page pa ba tayo na makipagtalik? Akala ko nangako ka na na hindi mo na pag-uusapan o magtatanong hanggang sa handa na ako?" Bumuntong hininga siya at sinabi habang nakatingin sa malayo, "Ang tagal mo naman mag-isip at maging handa. Ikaw lang ang nagiging makasarili Abril. Palagi akong nandiyan para sa'yo, inalagaan kita, inaruga kita, pinakain at binihisan kita. Wala akong hiningi kapalit. Binigay ko pa nga yung kwarto ko para lang makaramdam ka ng seguridad. Ginawa ko lahat ng 'yon na hindi humihingi ng kahit ano. Ang tanging pagkakataon na humiling ako.. tinanggihan mo ako. Sa tuwing itataas ko yung topic, nakakahanap ka ng paraan para baguhin 'yon. Pero nanatili akong gentleman at hindi ka ginugulo. Walang lalaki ang magtitiis at magpapakumbaba tulad ng ginawa ko, siguro kakaunting lalaki lang ang makakagawa 'non. Ako ay ginto at malamang hindi mo alam kung ano ang meron ka hanggang sa mawala mo..." Hindi ko 'yon inasahan ngayong gabi. Sa tuwing magsisimula siya sa partikular na diskusyon na 'to, sobrang down ko. May paraan siya para ako ay gapiin ng guilt. Pinararamdam niya sa'kin na guilty ako bigla. "Gusto mo bang bayaran kita sa lahat ng ginawa mo para sa'kin? 'Yon ba ang hindi mo direktang tinatanong...?" Tinanong ko siya at pinatahimik niya ako sa pamamagitan ng pagputol sa'kin. "Ano bang tingin mo sa'kin? Hindi ako masamang tao Abril. Hindi ko hinihingi na bayaran mo ako. Hindi 'yon bagay na kaya mo pang bayaran dahil hindi mo kaya. Ang gusto ko lang naman ay kaunting bagay, na dapat ginagawa namin bilang magkasintahan pero hindi ko gustong magmukhang pinagsasamantalahan kita. Teenager ka pa rin kahit gaano ka kalaki tignan. Matalino ka at matalino. At alam na alam mo kung ano ang ginagawa mo. Kung ano yung sa tingin mong tama, ayos lang sa'kin. Hindi na ako magtatanong ulit..." "Sinabi mo rin 'yon nung huli Luis. Sabi mo hindi mo na ako guguluhin ulit pero nagkakaroon tayo ng ganitong pag-uusap ulit..." sagot ko sa kanya "Sa pagkakataong ito, seryoso ako. Hindi na ako magtatanong ulit. Kung ano sa tingin mong tama, ayos na rin sa'kin..." Umalis siya at simula noon, nagbago na ang ugali niya sa'kin. Nagtry pa nga akong mag-sorry. Hindi ko alam kung bakit ako nagso-sorry pero patuloy ko 'yong ginagawa. Pero walang nagbago. Namumuhay kami na parang magka-strangers. Bihira na niya akong kausapin o makinig sa'kin kapag nagsasalita ako. Parang nasa sarili niyang mundo siya. Ayaw ko 'tong biglaang pagbabago. Si Luis dati ay napakasayahin, mapagmahal at nakakatawa rin. Isa siyang perpektong gentleman at mas lalo ko pa siyang minahal dahil doon. Ngayon, parang hindi ko na siya kilala. Handa akong gawin ang lahat para lang maibalik yung nawalang vibe na dati naming pinagsasaluhan. Natatakot ako dahil yung eksaktong bagay na gusto niya...hindi ko alam kung kaya kong ibigay. Pero, handa pa rin akong gawin ang lahat para maibalik ang ningas sa relasyon namin.