Kabanata 42

Nag-park 'yung kotse sa parking spot at ramdam ni Gemini ang galit ni Leyton, nagulat siya na kaya niyang maramdaman ang presensya nito mula sa malayo pero maiintindihan din naman. Pumunta siya sa mga pinto at kung nasaan ang asawa niya. "Bakit ayaw mong makinig sa akin?! Hindi mo ba nakikita na para sa proteksyon mo 'to?!" Sobrang inis si Leyton sa inasta niya. Pumasok si Strayder. "Walang gaanong nangyari, sir." "Anong nangyari?" Tinignan ni Antony si Gemini tapos bumalik sa lider niya. "Mukhang target tayo. Naghihinala at sinisisi tayo ng mga tao, sabi nila tayo ang may kasalanan sa pagkamatay ng babae." Alam ni Leyton na mangyayari ang mga bagay na ganun. "Nagtratrabaho pa rin ako dito. Wala nang iba?" Umiling si Antony. "Maliban sa pag-atake nila kay Gemini, wala nang nangyari." Nakakuyom ang mga kamao ni Leyton, ayaw niya na iniinsulto si Gemini. "At anong ginawa mo?" Sa pagkakataong ito, tinanong niya si Gemini at ang ginawa lang niya ay yumuko. "Wala akong ginawa." Nararamdaman niya ang matinding galit na nanggagaling sa kanya at natatakot siya. "Kaya hahayaan mong insultuhin at takutin ka ng mga simpleng tao?! Isang alpha na iniinsulto?!" Nakita rin ni Strayder na katawa-tawa pero sa pagkakataong ito, naramdaman niya ang pagnanais na ipagtanggol siya. "Kahit kaya niyang lumaban, marami pa ring tao." Humarap si Leyton kay Antony. "Wala akong binigay na permiso sa'yo na magsalita!! Tumahimik ka!!" Nagkunot ang noo ni Strayder, hindi pa siya nasabihan ng ganung mga salita ni Leyton kaya yumuko siya at umalis. "Maraming nangyayari Gem at hindi kita kailangan na magdulot ng mas maraming problema!" Matigas pa rin ang tono niya. "Sorry na, wala nang nangyari." "Hindi ibig sabihin na walang mangyayari, sinasabi ko ang mga bagay na 'to sa isang dahilan." Naiwang walang imik si Gemini. Pumunta siya sa kanyang kwarto kung saan siya nagpahinga. Pumunta si Leyton sa malaking bakanteng lugar at nag-ensayo. Nagbato siya ng ilang mabibigat na suntok sa puno sa harap niya. "Humihingi ako ng tawad sa lahat ng nagawa ko." Sinuntok pa ito ni Leyton na nagdudugo ang mga daliri niya. Alam ni Antony na mahilig sa sakit si Leyton kaya hindi siya nagulat sa nakita niya. "Hindi kita kailangan na bastusin ako!! Kung kinakampihan mo siya, hindi niya mare-realize ang mga pagkakamali niya!!" "Humihingi ako ng tawad para dito, alam mo naman ang totoo." Hindi pa rin tinanggap ni Leyton ang paghingi ng tawad ni Strayder, sa katunayan, tiningnan niya ito bilang isang insulto. Nakuha niya ang sarkasmo ni Strayder. "Ayaw kong sirain mo ang umaga ko kaya iniuutos ko sa'yo na umalis!" Bumuntong hininga si Strayder at umalis. Pagkatapos ng ilang sandali ng pag-eensayo, tumakbo si Hazel. "Sir alam ko hindi 'to ang tamang oras pero may nakitang bangkay." Nag-alinlangan si Leyton at pagkatapos umungol. Sigurado na siya na hindi sila ligtas. "Saan?" "Hindi naman kalayuan dito. Anong gagawin natin ngayon." Hindi rin sigurado si Leyton. May mga police tape sa paligid ng lugar at pinilit ng mga tao na umalis sa lugar. Walang imbitang naglakad si Patrick Collins papunta sa crime scene at sinuri ang bangkay. Napansin niya na pareho ang mga paraan ng pagpatay sa huling bangkay. Lumapit sa kanya si Eugene. "Sa tingin mo, pareho ang mga tao?" Tumango si Francis at sumulat ng ilang maiikling tala sa kanyang maliit na kuwaderno. "Tignan mong maigi ang mga marka, hindi ba sila pareho?" Tinitigan ni Eugene ang mga peklat at napagtanto ang pagkakahawig. "Tama ka, magkakapareho sila." Sa sandaling iyon, isang pulis ang dumaan. "Maaari ko bang itanong kung sino ang nagpadala sa inyo?" Hindi pinansin ni Francis ang opisyal at lumakad pa lalo sa bangkay habang nakikipagtalo si Eugene sa mga pulis. Lumuhod si Francis at hinawakan ang bangkay gamit ang kanyang guwantes. "Sir, sabi ng iba kailangan na nating umalis." Kumuha si Francis ng isang piraso ng laman mula sa natakot na laman at inilagay ito sa isang maliit na plastic bag. "Kung ganon aalis na tayo. Kumuha ng litrato." Tumango si Eugene at ginawa ang sinabi sa kanya. Nagtungo sila sa kanilang personal na laboratoryo kung saan ginawa ang kanilang mga eksperimento. Inihagis ni Eugene ang kanyang katawan sa sopa. "Kaya ano na ang gagawin natin? Ito na ang pangalawang beses." Tiningnan ni Francis sa teleskopyo na sinusubukang makahanap ng kahit na ano o isang palatandaan. "Kahit na totoo sila, paano natin sila mapapatay?" Hindi pinansin ni Francis ang mga tanong ng kanyang kasosyo. Umupo si Leyton sa kanyang mesa habang pinag-aaralan ang mga papel sa mesa nang pumasok si Gemini. Gusto man lang niyang humingi ng tawad sa kanyang mga maling ginawa. "Sorry talaga Lay, wag ka sanang magalit sa akin." Bumuntong hininga si Leyton tapos umiling. "Okay lang, nagkakamali naman talaga at sana balang araw matuto ka sa kanila." Umupo siya sa kama niya. "Anong ginagawa mo ba?" "Nag-iisip ng paraan para baguhin ang kanilang mga iniisip at mga akusasyon." "Bakit ka natatakot sa kanila o kami? Ibig kong sabihin, mas malakas tayo sa kanila." Inikot ni Leyton ang kanyang upuan sa kanya at ngumiti. "Mas malakas tayo pero hindi tayo immune. Nakikita mo, ang mga tao ang pinakamapanganib at pinakamabangis na nilalang sa mundo, makasarili sila at naghahangad ng kapangyarihan sa ibang species." Umupo siya sa tabi niya at inabot sa kanya ang isa sa mga papel. "Sabi nila hindi tayo mahilig magtago at kapag nalaman ng mga tao ang tungkol sa ating pag-iral, inatake nila tayo pero nagawa nating kontrolin sila at nirerespeto nila tayo." Nagpahinga si Leyton. "Nakikita mo, hindi tayo diyos, lahat tayo ay may kahinaan at natagpuan nila ito, isang sandata na pumupunit sa iyong mga kalamnan at pinapatay ang buong sistema mo kahit ang paggaling ay lalong magpapalala. Ang sandata ay gumaganap bilang isang sakit sa sarili nito na nakakahawa sa buong katawan." Napahinga si Gemini at naisip niya na wala siyang kahinaan.