Kabanata 19

Marco Tahimik ang gabi at naghihintay sa yungib niya ang sirena ng kamatayan na naghihintay ng tawag. Nakaluhod ako, habang nagfi-filter ang mga tauhan ko sa buong Warehouse, naghihintay ng tawag ko. Marami sa kanila ang nalagas nitong nakaraang dalawang taon, nawalan ako ng 23 na lalaki, at ngayong gabi tataas ang bilang na 'yon, pero ito na ang huli pagkatapos ng gabi. Si Leonardo, pinapakita yung pulang tuldok sa lalaking nasa harapan, nagbabantay sa kanyang pwesto. At kasunod ang putok ng baril niya, nagsisimula na ang impyerno naming gabi. Nagpaputok ng baril at nananatili kami sa aming posisyon habang lahat ng sundalo ng Outfit ay lumalabas mula sa loob, nagpapaputok na parang mga walang preno, yung takot nila ay natitikman sa hangin. Dapat silang matakot, dahil mamamatay na sila. Bago ang una kong tour, sinabi sa akin ng tatay ko, natitikman daw ng tao ang kamatayan bago ito dumating, parang paraan daw ito ng lupa para ihanda ang katawan ng tao para sa kanyang puntod. Palagi akong nagdududa sa katotohanan n'on, pero kapag sinenyasan ko ang mga tauhan ko at nagpaputok na sila, at pinapatay ang mga lalaking umatake sa amin, masasabi kong naniniwala ako sa kanya. Tumutok at pumutok ang baril ko, pinapatay ang maraming Outfit hangga't kaya ko. Hindi sana nakipag-giyera sa akin si Lucca. Akala ko magiging matalino siya para hayaan na lang ang pinsan ko na makaganti at hayaan na lang si Mischa pagkatapos nung konting usapan namin pero hindi titigil si Lucca, puno siya ng sama ng loob, at determinado na bawiin ang kanyang iniisip na kanya. Ang anak ko. Tumakbo ako papalapit, muntik nang tamaan ng bala sa balikat ko dahil inalis ni Deno yung lalaki ng isang bala sa ulo niya. Bumagsak yung patay habang isa pang lalaki ang tinamaan ng isa, dalawa, tatlong bala sa dibdib niya. Sa wakas, nailabas na ang tunog ng kamatayan at malakas ang ingay nito, nakakabuo. Ngayong gabi, pinapakain natin ang mga pintuan ng Impiyerno, naglilinis sa katapusan ng aming kalaban para lang hugasan yung mga mantsa kinabukasan at bukas magsisisi tayo sa aming mga kasalanan, alam na hindi ito mapapatawad dahil ang kaluluwa natin ay palaging bababad sa kasalanan at dugo. Ito ang sumpa natin, at alam na hindi tayo gagaling, mas lalo lang tayong magiging manhid. "Linisin ang mga bangkay. At punuin ang trak ng lahat ng sa atin, iwanan ang sa kanila, hayaan si Lucca na ayusin ang sarili niyang tae," dumura si Deno sa lupa habang inuutusan ang mga lalaki, sinipa niya yung isa sa mga patay. Ako mismo tumapak sa ilan sa kanila, ayaw ko silang tingnan ngayon wala na sila. "Mabuti at wala si Lucca dito ngayong gabi. Sa tingin mo alam niyang aatake tayo?" Galing yung tanong kay Xander. "Oo, pero alam na natin 'yon, kaya panahon na para maglagay ng bitag para sa ating munting tsismoso." Ngumiti ako habang tinitingnan ko ang pinakapinagkakatiwalaan kong Sundalo. "Ano ang nasa isip mo?" "Nag-iisip ako ng 'eye-spy'!" Tumawa siya, "Mukhang masaya 'yan." Umalis si Xander at nagsimulang tumulong sa mga bangkay, tiningnan ko ang lahat ng mga lalaki sa aking arsenal at tumayo sa gitna ng karahasan, iniisip kung sino sa kanila ang aalis at kung sino ang magiging bagong kapalit. 2-oras ang lumipas handa na ang lahat ng aking mga tauhan. "Tapos ka na ba ngayong gabi?" Tanong sa akin ni Deno at alam ko na ang sagot doon bago pa ako tumalon sa kotse niya. "May konting lakad ako." "Saan pupunta?" "Sa bahay ni Aliyana." "Sigurado ka? Maaga siyang may birthday party ngayon." Nakadating kami sa bahay ni Aliyana pagkalipas ng 11. Alam kong puno pa rin ang lugar, dahil birthday niya ngayon. Nagkataon na nag-park kami mismo sa kanto at nandun siya, nakatayo kasama sina Gabriel at Michel sa gilid ng bahay, nag-uusap. At hindi kalayuan sa kanila si Salvatore. Ang tapat na sundalo. Ang katapatan, may mataas na presyo, joke lang talaga 'yan, kasi kadalasan ang mga tapat ang pinakamabilis mamatay. Tumalon ako sa kotse at naglakad papunta sa kanila. Nandun pa rin yung kamatayan na nakakapit sa akin. Suot niya yung pinakapangit na damit na nakita ko sa kahit sino. Mukhang plastic na hinugis na parang damit. "Akala ko hindi pwede ang mga lalaki sa Bachelorette parties?" Tanong sa akin ni Deno habang naglalakad siya sa tabi ko. "Marco, Deno." Tawag ni Sartini mula sa pintuan, binabalaan ang tatlo sa kanto tungkol sa aming pagdating. "Putspa." Bulong ni Deno pero lumingon papunta sa pintuan, nag-aalangan ako habang tinitingnan ko ang babaeng nakatingin sa akin na may magkahalong galit, shock at nerbiyos. Oo, dapat na nerbiyos na nerbiyos siya. Gusto ko siyang ngitian, pero galit na galit ako sa ginawa niya. Si Sartini, nakasuot ng kanyang karaniwang suit at kurbata, habang niyakap niya si Deno pagkatapos ako. "Anong nagdala sa inyo dito nang ganitong oras? Dumating para kumustahin si Guilia?" Ngumiti siya, tuwang-tuwa na makita kami, pero alam kong hindi siya ganun katagal. "Pupunta kami para kausapin ang anak mo." "Pupuntahan ko at tatawagan siya, nilagyan ni Ilaria ng pintura yung mukha niya kanina lang." "Actually, si Aliyana ang pinag-uusapan ko." At kagaya ng sinabi ko, nawala ang ngiti niya at nagbago ang kanyang kalmadong mukha mula sa ama ng ikakasal, tungo sa Consigliere ng The Capo Dei Capi. "Ano ba 'yon?" Tanong ni Sartini pero nakita ko siyang sumenyas kay Aliyana, mula sa aking nakikitang paningin.