Kabanata 4: Sa Akin Siya Mapupunta
Orion City School of Art
Amelia
Kinabukasan, pagkatapos ng ating maliit na pakikipagsapalaran, medyo pinagalitan ako ng aking Lola at Lolo dahil sa pag-uwi ko nang sobrang gabi pero, pinadaan na nila ako basta gagawin ko ang mga gawaing bahay sa susunod na 4 na linggo.
Nag-unat ako ng kaunti nang makarating ako sa art room at saka umupo sa tabi ko si Sarah. Ipinatong niya ang kanyang ulo sa kanyang nakatiklop na braso at pagod na pagod siya gaya ko.
'Ugh... pagod na pagod ako... bakit tayo pumayag sa tangang plano ni Ryan kagabi?'
'Wala akong idea... gaano ka ba napahamak sa mga magulang mo kagabi?'
'Grabe, na-ground ako ng tatay ko ng isang buwan at kinuha ng nanay ko ang cellphone ko kaya, hindi ako pwedeng makipag-usap sa boyfriend ko sa ngayon.'
'Alam ba nila ang tungkol kay Trent?'
'Hindi pa. Pero, kung makikita nila ang mga text message, patay ako!'
'Kalma lang, basta may magandang password ka at fingerprint recognition, okay ka lang.'
'Sana nga tama ka...' Mahinhing sinabi ni Sarah.
Dumating si Ryan na may nakangisi sa kanyang mukha at tiningnan ko siya nang masama.
'Andyan na si Mr. Hambog!'
'Hoy mga babae, nakatakas na ba kayo sa inyong mga sermon?'
Tiningnan namin nang masama si Ryan at saka binatukan namin siya.
'Aray! para saan yun?!
'Dahil sa pagpapahamak mo sa amin! dahil sa'yo, na-ground si Sarah ng isang buwan at kinuha sa kanya ang kanyang cellphone at nakatengga ako sa paggawa ng mga gawaing bahay sa susunod na ilang linggo.'
'Naku, pwede naman sanang mas malala pa.'
'Huwag ka nang makipag-usap sa amin sa susunod na linggo, gago!'
Sigaw ni Sarah bago kami tumalikod at hindi siya pinansin.
'Ay mga babae, huwag naman ganyan. Alam niyo namang hindi ko sinasadyang mapahamak kayo.'
'May narinig ka ba, Amelia?'
'Wala.'
Umungol si Ryan sa inis at sinubukan niyang makuha ang aming atensyon pero, wala ring nangyari, hindi namin siya pinansin ni Sarah sa buong araw.
Pagkatapos ng klase, dumiretso na ako pauwi pero, hindi ko maalis ang pakiramdam na may nanonood sa akin. Ilang beses akong tumitingin sa aking balikat, pero walang tao maliban sa ilang tao na pauwi mula sa trabaho. Inisip ko na galing siguro iyon sa kakulangan ng tulog pagkatapos ng pakikipagsapalaran kagabi mula sa kastilyo.
Tumingala si Lola mula sa kanyang magasin at tinanong niya ako.
'Amelia, honey, okay ka lang ba?'
'Hindi naman talaga...' Sabi ko sa kanya pagkatapos ng pagkabigla ko.
'Lola, nakakaramdam ka ba na parang may nakatingin sa'yo?'
'Ibig mo bang sabihin na may mata ako sa likod ng ulo ko?'
'Hindi, ang ibig kong sabihin ay nakakaramdam ka ba na parang may nanonood sa'yo mula sa malayo at baka stalker mo sila? kasi ganyan ang nararamdaman ko ngayon.'
Sinabi ko sa kanya habang tumitingin ako sa bintana para tingnan kung may kahina-hinala sa kalye. Lumapit sa akin si Lola at ginawa niya rin.
'Wala naman akong nakikita, sigurado ka bang may stalker ka?'
'Oo, hindi ko maalis ang pakiramdam mula nang matapos ako sa aking mga klase kanina. Lola, sinasabi ko sa'yo, pagkatapos ng maliit kong pakikipagsapalaran sa kastilyo, may sumusunod sa akin at hindi ko gusto iyon.'
'Baka naman may nagkakagusto sa'yo at hindi ka niya tinatantanan, naalala mo kung paano ko ikinuwento sa'yo ang tungkol sa aking dating crush na si Robert?'
'Lola, hindi ito ang tamang oras para diyan.'
'Sige na nga.'
'AMELIA SAUMOUX!!' Galit na sigaw ni Lolo.
'Uh oh, anong ginawa ko ngayon?' Bulong ko.
Tumakbo ako paakyat ng hagdan at saka lumabas si Lolo sa aking kwarto at sinabi niya sa akin.
'Bakit magulo ang kwarto mo?'
'Ano? anong sinasabi mo? malinis naman kanin-