Kabanata 19: Ang Pagkukumpisal

| Ang Pag-amin | NAGPASYA kami na mag-usap sa park malapit sa library. Sikat si Linus kaya ayaw kong masira ang imahe ko o reputasyon ko dahil sa mga fans niya. Ito lang ang park na alam ko na malayo sa dorms at mga establisimyento. Minsan pumupunta kami dito kapag may free time kami. Si Nena ang nakatuklas ng lugar na 'to. Umupo ako sa bench, at umupo naman siya sa kabilang side. Rinig ko ang malalim niyang buntong-hininga na parang kinakabahan siya o ewan, pero hindi ako tumingin. Tumingala ako sa langit. Madilim at may lilim. Lumalalim na ang gabi habang kumikinang nang husto ang buwan. Kalahati lang pero maliwanag at maganda. Kumikislap ang mga bituin na nakapalibot dito, mukha silang kristal noong una silang nagkaroon ng liwanag. Para bang binibigyan nila ako ng pag-asa araw-araw. Kung nakikita ko silang kumikislap, palaging may pag-asa para sa lahat. Balik sa iniisip ko, hindi ko na hahayaan ang sarili ko na itanggi pa ang nararamdaman ko. Sa mga nakaraang araw, habang mas itinanggi ko 'yon, mas nararamdaman ko ang sakit. Aaminin ko, gusto ko siya. Ngayon lang ako nakaranas nito, at hindi ko alam kung ano talaga ang gagawin ko. Pero dahil sa payo ng kaibigan ko, sa tingin ko kaya ko nang harapin ito ngayon. Sino pa ba ang tutulong sa akin na malampasan ito kung hindi ako mismo? Wala nang iba, kundi ang sarili ko. Mula nang magsimula akong ma-attach sa kanya, mas naging self-conscious ako na nagkaroon pa ako ng dietary plan. Oo, nag-diet ako ang una kong ginawa, pero parte na rin doon si Reyna na patuloy akong pinaggagawa noon. Alam kong ang lalaking katulad niya ay gusto ng babaeng may slim, perfect figure, pero alam kong hindi ko makakamit ang body goal na 'yon dahil ganito talaga ako ipinanganak. Mahilig akong kumain. Well, hindi naman ako katabaan—may curves naman ako. Hindi naman ako masyadong mataba sa tiyan, sakto lang naman sa paningin ko. Minsan kapag nasusulyapan ko siya, nagba-blush ako o umiiwas ng tingin. Parang sobrang sensitibo ng mga nerbiyos ko. Napapaisip din ako sa kanya nang madalas. At noong absent siya ngayon, nawala ang sigla ko. Alam kong attracted ako na kahit simpleng sulyap lang ay may malaking kahulugan sa akin. Minsan, binabasa ko rin ulit ang mga bagay-bagay—nagbabakasakaling may signs ng nararamdaman niya. "Sorry," panimula niya. Tumingin ako sa kanya at nakita kong nakatitig siya sa akin. Agad akong umiwas ng tingin sa harapan. "Para saan?" Pinikit ko ang mata ko nang mapagtanto ko kung ano ang tinanong ko. Ang tanga ng tanong ko. "Sorry sa paghalik ko sa 'yo. Alam kong nagulat ka—" "Sino ba namang hindi, diba?" putol ko at nagpakawala ng sarkastikong tawa. "Ni-respeto mo pa ako sa loob ng bahay mo, tinakot mo pa ako na hindi ako makakapasa sa reaction paper. Inirapan mo pa ako noong una tayong nagkita, lumalayo ka sa akin pagkatapos ng insidente na tinawag kitang kamahalan, at isang saglit, hinatak mo ako at hinalikan?" Tumawa ulit ako, pinipigilan ang sarili na hindi maglabas ng kahit isang luha dahil sa galit, pagkalito, at pagkawala. "Sino ang hindi magugulat doon, ha?" tanong ko at hinarap siya. "Ngayon, ano ang problema mo?" Himik lang siya. "Ano? Bakit? Anong ginagawa natin dito? Bakit kailangan nating mag-usap? Ano ang kailangan nating pag-usapan, Linus?" Hindi ako iiyak. Hindi ka iiyak, Beka, bulong ng isip ko. "Sorry—" "Tanggap na. 'Yun lang ba 'yon? Nagso-sorry ka? Sige, tinatanggap ko. Tapos ano pa?" tanong ko, nang buong tapang. Bumuntong-hininga ulit siya. "Gusto kita." Naging bingi ako dahil sa malakas na kalabog ng dibdib ko, hindi ko narinig ang sinabi niya. "Ano?" "Hindi ko alam, pero gusto kita, Beka. Isang araw nagising na lang ako na ikaw ang nasa isip ko. Rinig kita sa loob ng isip ko. Na pumasok pa ako sa trabaho para lang makita ka araw-araw." "P-Paano? Kailan pa?" "Simula noong nag-usap tayo sa Underground. Sorry na hinalikan kita nang wala kang pahintulot, pero hindi ko na napigilan. Hindi ko na kayang pigilan ito—" "Alam mo naman na hindi tayo pwede. Hindi tayo para sa isa't isa. Siguro… siguro wala lang 'yon. Baka sinasabi mo lang 'yon, pero hindi mo naman sineseryoso. Naguguluhan ka lang." Gusto kong idagdag, katulad ko. "Hindi. Sigurado ako dito. Gusto kita. At kung hindi ka maniniwala sa akin, patutunayan ko sa 'yo. Liligawan kita—" "Hindi!" pinigil ko siya. "Gusto ko ng tahimik na buhay, Linus. Sikat ka at ano sa tingin mo ang mangyayari kapag nalaman ito ng mga fans mo, na nililigawan mo ang isang karaniwang tao?" "Hindi sila ang gusto mo, ako. Wala silang pakialam, walang masasabi, kung sino ang gusto ko, at kung ano ang gusto kong gawin." Sa pagkarinig doon, may tumulong luha mula sa aking mga mata. Hindi makapaniwalang nangyayari ito. "Kung gusto kitang ligawan, liligawan kita. Huwag mong pansinin ang sasabihin ng ibang tao. Hindi sila ang gusto kong makasama. Ikaw, Beka. Ikaw lang," sabi niya nang may sinseridad sa kanyang mga salita. "Linus, hindi pa ako nakaranas nito. Itong pag-amin, itong panliligaw. Kahit kailan hindi pa ako napunta sa isang sitwasyon na isusugal ko ang puso ko sa isang bagay. Alam mong gusto rin kita. Nakikita mo naman sa mga ginagawa ko, e. Sa unang pagkakataon, nagiging vulnerable ka. Magiging mahina ka. Napakaraming what-ifs sa iyong isipan. Ang pag-ibig o pagkakaroon ng boyfriend sa panahon ng kolehiyo ay hindi kasama sa aking layunin. Sana maintindihan mo," sabi ko at tumayo. Kailangan kong lumayo bago ko makita ang sarili kong pumapayag sa gusto niya. Minsan, gumawa ako ng desisyon na mahirap tanggapin, at laban ito sa tunay kong nararamdaman, at sa gusto ko talaga. "Liligawan pa rin kita. At hindi ako susuko," sabi niya na nagpatigil sa akin. "Labanero ako. Ang isang labanero ay hindi sumusuko. Kung natatakot ka na may makaalam tungkol dito, itatago ko ito at sisiguraduhin kong walang makakaalam at makakakita. Tayo lang, Beka. Ikaw at ako lang. Hayaan mo lang ako." Hindi ako sumagot at umaasa akong maiintindihan niya na ang katahimikan ay nangangahulugang oo. Hindi ako palasalita. Mas gusto kong itago ang mga ito sa sarili ko. Pinapanood ko lang ito sa mga pelikula, binabasa sa mga libro, at narito ako, nararanasan ang lahat ng ito. Hindi ko alam na ang pagkakaroon ng ganitong pakiramdam ay magpapahibang sa 'yo. Hindi ako makapag-isip nang maayos ngayon, nababalot ng aking mga iniisip at damdamin. Masaya ako at the same time hindi. Kasi natatakot ka lang, bulong ng sulok ng isip ko. Natatakot nga ba ako? Ang takot ay maaaring magpabagsak sa 'yo kung hahayaan mo itong sakupin ang iyong kaluluwa. Takot ako sa kung paano magbabago ang buhay ng hindi alam, ng kabiguan, at kung ano ang iisipin ng iba. At takot ako sa pagkuha ng mga panganib. Kapag pumayag ako sa panliligaw, alam kong magtatake ako ng risk. Alam kong nararamdaman niya na gusto ko rin siya, na hindi ako palasalita tungkol dito. Sana matanggap niya ang ibig kong sabihin. Unang beses ko pa lang nagkakagusto sa isang tao at kung magtatagal pa ito ay maaaring maging pag-ibig. Yung mga pawis na palad, mga paru-parong nagliliparan sa tiyan nang napakabilis na ayaw mong kumain, at tumitinding tibok ng puso, at oo, kahit ang pagkabalisa—'yun lang ang nararamdaman ko.