Apat
“Leib, ihatid mo na lang ako sa kanto, maglalakad na lang ako mula doon.” Sabi ko sa kanya, naghihilik.
“Naku, bunso. Sabi talaga ni Mama ihahatid kita sa parking lot tapos ihahatid pa kita sa mga klase mo, kasama kita sa mga break at lunch.” Sagot niya na sobrang saya.
Dalawang araw na ang nakalipas mula nung nahanap nila ako at sinusubukan kong huwag ng isipin yung nangyari sa akin sa park.
Aaaand, pinayagan na akong pumasok sa school, isang downside nga lang, may kapatid akong nakabuntot sa akin kada segundo.
Ang pagpunta sa ospital ay walang kwenta, walang nakitang mali sa akin ang mga doktor, parehong panloob at panlabas, pero hindi ko maipaliwanag yung pagkabog ng puso ko nung unang beses na tumapak ako sa puting building.
Sunod ay sa psychologist, sinabi niya sa amin na malamang hinaharangan ng isip ko yung mga alaala dahil sa trauma o kaya naman ay walang kwenta, pero kahit ano pa lalaki, mababawi ko daw sila paglipas ng panahon.
“Kaya ko naman sarili ko, pare, at may mga klase ka, at practice, at date! Paano mo pa ako mababantayan, ha?” Pinipilit kong sumaya, para mabura yung mga alaala ng mga taong nakaputi sa isip ko nitong nakalipas na dalawang araw.
Sinubukan ko ang lahat ng alam kong paraan para mawala sa isip ko yung malaking parte ng memorya na nawawala sa utak ko na gustong-gusto kong maalala, pero naku! Bigo ako, dahil kahit ngayon na nakatitig ako sa windshield ng kotse ng kapatid ko, mga imahe ng mga kasing-laki ng tao na mga tangke at puting tiles ang patuloy na nagpapakita.
“Anong date?” Bumalik sa kanya ang mga isip ko sa boses ni Leib.
Umabot pa ako ng isang segundo bago ko nakuha yung sinabi niya. “Kay April Mabry, duh!”
Sumimangot ang kapatid ko, mukhang naiinis, pero nakikita ko yung nag-uumpisang pamumula sa pisngi niya habang pinatay niya yung makina at hinila yung handbrake.
Ngumiti ako, binuksan ko yung pinto ko at bumaba.
Lumapit sa akin si Leib at binigay sa akin yung bag ko. Mahabang araw 'to kasama siya na nakadikit sa akin kaya mabuti pang sulitin ko na lang. “Kayo na talaga.”
Pinigilan ko yung pagngiti ko nung narinig ko yung tunog na parang nasasakal tapos inubo siya ng ilang beses pagkatapos.
Tulad ng sinabi niya, talagang hinatid niya ako sa klase ko kahit tinatawagan siya ng mga kaibigan niya sa football.
“Maghintay ka dito pagkatapos ng klase mo.”
Hindi ko alam kung narinig ko siya ng tama, kaya huminto ako sa kalagitnaan ng paglalakad papasok sa kwarto. “Hindi,” Alam ko parang bata akong nagmamaktol.
“Hindi,” nang-aasar niya. “Wala kang magagawa, wala akong magagawa. Utos ni Mama.” Mukha siyang nasaktan sa pagsabi niya sa akin niyan. “Kailangan din mag-report sa kanya pagkatapos ng klase mo—kung okay ka naman.” Tiniklop niya yung mga braso niya sa dibdib niya.
Umungol ako. Okay naman ako, maliban sa mga bula na sumasabog at mga hindi nakikitang bulong na nagbubulungan sa mga tenga ko.
“Pasok ka na sa klase mo, bata.” Marahan niya akong tinulak papasok sa kwarto—parang nag-steer ng isang maliit na bata.
“Pakiss mo na lang ako kay April, pwede ba?” Walang katapusang panunukso ni Leib.
“Tumahimik ka.” Narinig ko siyang bumulong at lumayo.
Tumawa ako. Ngayon, mag-aral na tayo.
● ● ● ●
Pagpasok ko sa kwarto, naghanap yung mga mata ko kay Les, ang buong pangalan ay Celeste Vaani, ayaw na ayaw niya tawagin siya ng ganun.
Nakaupo siya sa huling row mula sa pinto na pinasukan ko, unang column.
Lumakad ako papunta sa kinaroroonan niya at umupo sa bakanteng upuan sa tabi niya.
Hindi siya tumitingin sa notebook niya na sinusulatan niya ng sobrang bilis gamit yung pink na mechanical pencil na may takip na ulo ng pusa.
“Magandang umaga, estranghero.” Bati ko.
Tumigil sa pagsusulat si Les at umayos ng upo. Nakatitig sa akin yung mga mata niyang kayumanggi, tapos kumurap sila at kumurap ulit.
Nang hindi niya inalis yung tingin niya sa akin, inabot niya sa akin yung papel na puno ng sulat. “Magkakaroon tayo ng quiz mamaya kay Ginoong Romero tungkol sa bacteria. Sinulat ko lahat ng kailangan mong malaman. Magandang umaga.” Halos monotone yung tono niya, pero sanay na ako.
Tiningnan ko yung papel at nagpasalamat ako sa kanya. Si Les, siya ay… cool at mahinahon, pero hindi nito pinigilan yung pagkakaibigan na nabuo sa amin nung nasa middle school pa kami.
Siya, masasabi kong perpektong deskripsyon ng matatag. Oo, kaya niyang ngumiti pero nangyayari lang yun tatlong beses sa isang buwan.
Ganun siya at hindi naman ako nagrereklamo. Bawat isa ay kakaiba sa sarili nilang paraan.
“So anong nangyari sa'yo? Ayaw sabihin sa akin ng kapatid mo ang kahit ano. Hindi ka lalaki lang niya pinapabisita sa'yo.” Nakita kong bumalik siya sa pagsusulat habang ako ay nasa gitna ng aking mga iniisip.
Uh, paano ko sasabihin sa kanya? Les, kinidnap ako ng apat na araw at malamang pinahirapan at ineksperimentuhan.
Sinabi kong malamang, dahil hindi ko matandaan ang kahit ano na nangyari, ang alam ko lang binigyan nila ako ng malaking pera nung ibinalik nila ako sa park kung saan nila ako kinuha.
“Nagkaroon ako ng sobrang lakas na trangkaso at nahawaan ko lahat ng tao sa bahay maliban kay Leib.” Sinungaling, sinungaling, nagliliyab.
Nang hindi tumitingin sa akin, bumulong lang siya ng, “Hah,” bilang sagot.
Pakiramdam ko na-dismiss, binuksan ko yung notebook na binigay niya sa akin at nagsimulang basahin—slash—tiningnan yung mga salita.
Strain 121.
Huminto ako sa pagbabasa, narinig ko na ba ang mga salitang ito dati? Mukhang pamilyar talaga sila.
Hindi ko napigilan ang utak ko na mag-isip para makahanap ng sagot, pero ang nakuha ko lang ay mga imahe ng mga puti at bula at hindi malinaw na mga bulong ng malalalim na boses.
Marahang pinisil ng malamig na mga daliri yung tulay ng ilong ko. “Okay ka lang ba? Namumutla ka.” Napabalik ako sa katinuan sa nag-aalalang boses ni Les.
“Oo, okay lang ako.” Bakit niya iisipin na hindi ako okay?
Inalis niya yung mga daliri niya sa mukha ko. “Binubulong mo yung tungkol sa Strain 121.”
Yup, sa tingin ko nawalan ng kontrol yung utak ko nung nakuryente ako.
Bumubulong ako at hindi ko alam? Siguro normal lang sa isang nakaligtas sa pagkidnap na maging ganito, di ba? Ngayon sinasabi ko sa wala yung mga iniisip ko.
Gah.
“Itong Strain 121 na ‘to parang pamilyar. Parang narinig ko na dati, pero hindi ko pa talaga narinig.” Kinamot ko yung batok ko. Yung kati na maalala yung isang bagay ay gumagapang sa anit ko papunta sa isip ko.
Itinukod ni Les yung baba niya sa mga buko ng kanang kamay niya na nakapatong sa mesa niya. “Siguro nabasa mo na sa isang lugar pero hindi mo naaalala ng sadya. Nangyayari yun sa lahat.”
Nagkibit balikat ako, “Siguro.”
Mukhang normal yung araw… sapat. Paulit-ulit na bumabalik sa akin yung dalawang salita na nabasa ko sa mga tala ng best friend ko.
Hinintay ako ni Leib sa labas ng kwarto tulad ng ipinangako niya at hinatid ako sa isa pa.
Sa oras na natapos yung araw, parang napakaimportante kong tao na may sarili kong bodyguard (Leib, haha) na kinukuha ako ng pagkain at inumin, tinatanong ako kung okay lang ako, at binibigyan ako ng malinaw na daan sa mataong hallway tuwing end-period.
“So, kamusta date mo?” Tanong ko nung naglalakad kami papuntang parking lot. Si Les at Leib sa magkabilang gilid ko.
Dahan-dahan, sumakay sa kanilang mga sasakyan ang mga estudyante at umalis na sabik na makarating sa isang lugar.
“Anong date?” Parehas ng tanong niya kaninang umaga.
Kung ganoon, parehas ng sagot ang ibibigay ko, “Kay April Mabry, duh.”
Ang kapatid ko, isang masamang artista, sinubukan niyang magmukhang inis, hindi maitatanggi yung kulay rosas sa pisngi niya, pero.
Ah, hindi ako magsasawa na asarin siya.
“Kat,” Sinundot ako ni Les at nag-wave, sinabing “bye,” kay Leib at nagpunta sa Civic ng boyfriend niya.
Ang epitome ng isang babae na may kaunting salita.
Si Scott, isang disente na lalaki na may swimmer-shoulder, ay nakasandal sa pintuan ng pasahero ng kotse niya nung nag-wave siya sa amin. Hindi ako sigurado tungkol doon, dahil nakatingin siya kay Les ng dalisay na pagmamahal habang kinakawayan niya yung kamay niya sa direksyon namin. Kaya, siguro kumakaway siya sa amin.
Nang makarating kami sa sarili naming apat na gulong na halimaw (hindi naman talaga, Sentra 2016 lang), pinanood ko yung best friend ko na sumakay sa pulang kotse at kumaway ng huling beses bago siya dinala ni Scotty.
“Tungkol sa date,” Panimula ko, habang isinisiksik ng kapatid ko yung mga bag namin sa likuran ng upuan.
“Talagang pinipilit mo akong bigyan ka ng noogie,” Nagtayo siya at isinara yung pinto. “Sumakay ka na sa kotse, hipon.”
Pumasok si Leib pagkaraan ng ilang segundo, pero hindi niya pinaandar yung kotse.
Sa halip, nakatuon siya sa telepono niya.
“Bakit hindi mo pinaandar yung kotse, hindi pa ba tayo aalis?”
Walang sagot. Nakatitig pa rin yung mga mata niya sa telepono na hawak niya.
Oookay, kakausapin ko na lang yung windshield.
Ilang minuto pa, nakuha ko na yung sagot ko. Si April Mabry ay naglalakad papunta sa kotse habang nakangiti sa telepono niya.
Napunta yung mga mata ko kay Leib at ginagawa niya rin ang parehas.
Natanggap na yung mensahe, oras na para umalis. Ginawa ko yung katawan ko papunta sa likuran ng upuan sa kabila ng mga protesta ng kapatid ko at nag settle na may hininga.
“Baliw ka na ba?”
Hindi.
“Binibigyan ko lang yung pagkain na matagal nang nakabitin sa harap mo, kapatid.” Ngumiti ako sa kung gaano katalino ang tunog niyon.
Nung pumasok si April sa passenger side, agad ko siyang binati.
Sumilip siya sa likod ng upuan sa harap. “Hi, Kat. Okay ka lang ba? Sabi sa akin ni Leib nawala ka ng apat na araw.”
Sinabi niya kay April pero hinayaan niya na hindi makasama si Les, yung best friend ko sa buong mundo?
Pinanliitan ko yung mga mata ko sa kapatid ko sa rearview mirror.
Alam kong nakuha mo yung titig ko, Oleiber.
“Okay naman ako,” Ngumiti ako habang pinaandar na rin ni Leib yung kotse.
Sumimangot si April, kaya naman medyo nag sink yung mukha ko sa kanya. “May schedule ba yung school natin sa fogging?”
Nagkibit balikat ako. Wag mo akong tanungin, ngayon lang ako pumasok.
“Siguro, ibig kong sabihin Sabado bukas.” Sagot ni Leib na nagma-maneuver palabas ng gate ng paaralan.
“Hmm, sila ay… hindi ko alam, medyo kakaiba, at may kakaibang logo sila na nakalagay sa bulsa ng dibdib ng kanilang shirt.”
Kay April na nakaharap, halos nakikita ko na siya na kinakagat yung kuko niya.
“Siguro ginawa nila yun ng ganun na may ganung layunin sa isip?” Sagot ni Leib na nakatingin sa harapan.
Huminto ako sa pagsasalita, at hinayaan ko silang ituloy yung hindi romantikong usapan nila.
“Isa itong bilog na may pulang kulay sa ibabang bahagi at puti sa itaas. Medyo hinati nila yung bilog na bagay ng pahilis.”
Tumayo yung bawat buhok sa aking mga braso at batok nung inilalarawan ni April yung isang larawan sa loob ng aking ulo.
Parang pamilyar, parang nakita ko na ng maraming beses noon.