Kabanata 22

Tinignan ni Julian yung bahay sa harap niya. Yung mismong bahay na kinalakihan niya. Yung mismong bahay na maraming alaala. May maganda, pero karamihan pangit. Hindi naman nagbago masyado. Ang daming dahon na nakatambak sa may harap ng porch. Yung bintana sa taas na kaliwa may maliliit na bitak. Natuklap na yung pintura at yung pintong kahoy may mga butas. Habang naglalakad siya papunta sa pinto, umaasa siya na gumagana pa rin kahit yung doorbell. Pagkapindot niya at narinig yung tunog ng doorbell sa loob ng bahay, napabuntong hininga siya ng maluwag. Pagkalipas ng limang minuto, hindi pa rin binubuksan yung pinto. Umungol si Julian sa inis at pinindot ulit yung doorbell. Narinig ulit yung tunog sa loob ng bahay. "Teka, darating na." Isang garagal na boses ang narinig sa loob. Ilang segundo pa, narinig ni Julian yung mga yabag at pagkatapos binuksan ng isang lalaki yung pinto na mukhang masungit. Sumimangot si Julian. Mas mababa ng ilang pulgada yung lalaki sa kanya. Maitim yung buhok niya na may mga grey sa gilid. May maitim na balbas at yung mapurol niyang berdeng mata ay kabaliktaran sa matatalim na mata ni Julian. Yung tank top niya ay nagpapakita ng maskuladong braso na maraming buhok at nakayakap sa konting laki ng tiyan niya. Sa pagkakita kay Julian, nagpakita ng gulat yung mukha ng lalaki. "Julian?" Sabi niya. "Hello, Ama." Bulong ni Julian. Walang sinabi pa, pumasok siya sa bahay at nilampasan yung ama niya na nagulat pa rin. Tumaas ang kilay ni Julian sa itsura ng sala. Magulo. May mga boteng nakakalat. Ang daming papel na nakakalat sa buong sala. Sinara ng ama niya yung pinto at hinarap siya. "Anong ginagawa mo dito?" Tanong niya. Tinignan siya ni Julian ng may matigas na ekspresyon. Ang makita ulit yung ama niya ay hindi yung pinakamagandang nangyari sa buhay niya. "Pumunta ako para sa espada," Sagot niya. "Nasa basement pa ba?" Si Sergio Fernandez ay nakatitig sa anak niya na hindi makapaniwala. "Baliw ka na ba?!" Umungal siya. "Pagkatapos ng sampung taon na walang komunikasyon, ito yung itatanong mo? Ang kapal ng mukha mo!" Napailing si Julian. Kinumpirma nun yung sagot. Nasa basement pa rin yung espada. Umiling siya at nagsimulang umalis. "Wala akong oras para dito." Bulong niya sa sarili. "Wag na wag kang aalis sa harapan ko, binata!" Sigaw ng ama niya sa likod niya. "Kukunin ko yung espada." Sagot ni Julian nang hindi lumingon. "Wag na wag mo akong suwayin," Babala ni Sergio. "Pinagbawal kita-" "Pinagbawalan mo ako sa napakaraming bagay!" Sigaw ni Julian, lumingon. Nagulat si Sergio sa itsura ng galit sa mukha ng anak niya. Sandali, yung binatang nakatayo sa harap niya ay ganap na estranghero. "Pinagbawalan mo ako na magkaroon ng buhay," Ungol ni Julian. Dahan-dahan siyang naglakad papunta sa ama niya. Humakbang paatras si Sergio. Huminto si Julian ng ilang pulgada mula sa kanya "Ginawa mo akong sosyal na walang silbi. Pinagbawalan mo akong magsaya," Patuloy ni Julian. "Pinagbawalan mo akong maging masaya. Pinagbawalan mo akong magkaroon ng isang taong matatawag kong ama!" Naging malungkot si Sergio habang yung mga salita ng anak niya ay tumagos sa puso niya. Masakit sa kanya. Tumingin siya sa sahig, iniiwasan yung mga mata ng anak niya. "At lahat dahil sinisi mo ako sa pagkamatay ng nanay ko," Sabi ni Julian. "Isang nanay na hindi ko man lang nakilala. Laging pinipilit mo sa memorya ko. Sinasabi na yung kapanganakan ko ang dahilan ng pagkamatay niya. Tapos ano nangyari? Dadalhin mo ako sa puntod niya tuwing anibersaryo ng kamatayan niya at papahirapan mo ako. Pinilit mo akong tumitig sa lapida niya. Dahil dun, nagkaroon ako ng bangungot. Bangungot na humabol sa akin ng labing limang taon. At ngayon nawala sa akin yung dalawang tao na nagmamalasakit sa akin. Ang isa ay patay na at yung isa ay nasa panganib. Pwede kong ilista yung ibang pinsala na ginawa mo sa buhay ko. Pwede akong tumambay dito buong araw at makipag-away sa iyo. Pero hindi na. Hindi na muli. Hindi na ako yung Julian na iyon. May mas mahahalagang bagay na nakasalalay." Binuka ni Sergio ang bibig niya para sumagot pero walang lumabas na salita. "Siyempre," Sagot ni Julian. "Ano pa nga ba ang aasahan ko?" Umismid si Julian sa pagkadismaya at naglakad palabas ng sala, pababa sa basement. Yung malaking kahon na kahoy ay nakatayo sa sulok. Namangha si Julian sa pagkakita nun. Ganyan na yun nang umalis siya ng bahay ilang taon na ang nakalipas. At ngayon, nakita niya pa rin sa parehong lugar. Marami ng alikabok na naipon sa paglipas ng panahon. Binuksan ni Julian yun. Nasa loob yung espada. Kinuha niya ito sa kahon, sinuri niya. Bukod sa ilang alikabok, mukhang bago pa. Pagkarating sa sala, nakita ni Julian yung ama niya na nakaupo na may malungkot na ekspresyon sa mukha. Lumingon sa kanya si Sergio at nagtagpo yung mga mata nila. Ang isa ay nagpapakita ng pagsisisi at yung isa ay nagpapakita ng galit. Binuka ni Sergio ang bibig niya para magsalita pero wala pa ring lumabas na salita. Umiling si Julian. "Paalam, Ama." Bulong niya habang naglalakad ng mabilis palabas ng bahay. Sa labas ng bahay, mahigpit na hinawakan ni Julian yung espada sa hawakan at isang galit na galit na itsura ang lumabas sa mukha niya. Oras na para sa labanan. Labanang kamatayan.