Kabanata 45

Pananaw ni Faith Naaawa talaga ako kay Hanna. Sino'ng mag-aakala na nasa gang 'yung girlfriend niya? Sino'ng nag-akala na totoo pala 'yung mga gan'ung bagay?! Sumasakit ulo ko kakaisip. "Hoy, pupunta ako sa baba para kumuha ng almusal," sabi ni Bailey. Iniwas ko 'yung mata ko sa natutulog na blonde para harapin 'yung isa ko pang best friend. Napangiti ako nung napansin kong suot niya 'yung gintong singsing na hugis puso na binigay ko sa kanya bilang biro ilang araw na ang nakalipas. Nagkataon na parehas kami nakatanggap ng magkaparehas na singsing mula sa surprise machine sa arcade. 'Yung alam mo na, 'yung katabi ng gumball at candy machine. Dahan-dahan akong tumayo mula sa kama, para hindi ko aksidenteng magising si Hanna, bago lumakad papunta sa brunette. "Okay lang ba kung puntahan ko muna 'yung gamit niya sa kabilang kwarto? Sa tingin ko dapat may isang tao na maiwan sa kwarto kasama siya," tanong ko habang kinakabahan na ginagalaw 'yung mga daliri ko. Ngumiti siya sa kaba ko at hinawakan ng mahinahon 'yung kamay ko, pinagtagpi 'yung mga daliri namin. "Syempre naman, kumatok ka lang sa pinto," sabi niya sa akin. Tumango ako at lumakad palayo, pero hinila niya ako pabalik sa kanya na may pagnguso. "Ano?" tanong ko, nagpapanggap na wala akong ideya kung ano 'yung gusto niya sa akin. Tinuro niya 'yung labi niya na ikinagulong ng mata ko. "Ang weirdo mo talaga," sabi ko ng sarkastiko. Nilagay ko 'yung kamay ko sa pisngi niya at sumandal sa kanya, nilagyan ko ng malambot pero matigas na halik sa buong labi niya. Hmm. Cherry chapstick. "At maganda ka," sabi niya na ikinapula ko. Kinagat ko 'yung labi ko habang kinakabahan na lumakad palayo sa kanya at papunta sa pinto ng kwarto namin sa hotel. Binuksan ko 'yung mabigat na pinto, sinara ko sa likod ko, at naglakad papunta sa kwarto ng hotel na dapat tinutuluyan ni Hanna at Aurelia. Huminga ako ng malalim bago ako mariing kumatok sa pinto. Muntik nang bumukas kaagad 'yung mabigat na pinto. "Hanna?!" tanong ni Aurelia na may excited na ekspresyon sa mukha, pero bumagsak 'yung mukha niya nung tumama 'yung mga mata niya sa akin. Aw, siguro. "Pupunta lang ako para kunin 'yung mga gamit ni Hanna," sabi ko habang itinaas ko 'yung mga kamay ko sa kilos ng pagsuko. Alam ko na dumadaan silang dalawa sa maraming emosyon at kalokohan kaya ayoko na aksidenteng masaktan 'yung isa, o parehas, sa kanila. Nagbigay liwanag 'yung mga mata niya habang nakatitig sa akin na naghihintay. "Alam mo ba kung nasaan siya?" tanong niya na may mahigpit na tono ng boses. Ngayon na iniisip ko, nasa masamang kondisyon siya. 'Yung itim niyang buhok ay nasa pinakamasamang gulo na nakita sa mundo. Suot niya 'yung isa sa mga hoodie ni Hanna, siguro dahil amoy niya. 'Yung mga kulay abong mata niya na dating maliwanag ay napakatamlay at boring, pati na rin 'yung balat niya. Tuyot at basag 'yung labi niya na nagpagalaw sa akin sa loob. Ew. Hindi ba 'yun komportable? "Oo," sagot ko ng hindi tiyak. Kailangan kong ibigay sa kanya, mas maayos siya kaysa kay Hanna. Ang best friend ko ay isang kumpletong at ganap na gulo. 'Yung buhok niya na blonde ay magulo at nasa lahat ng lugar. 'Yung balat niya ay maputla at parang may sakit na nagpaparamdam sa kanya na patay. 'Yung mga hazel na mata niya ay namumula at namamaga dahil sa pag-iyak sa sarili hanggang sa makatulog. Dahil maputla 'yung balat niya, napaka-prominente 'yung eye bags niya. Pula at tuyo 'yung ilong niya dahil sa patuloy na pagbuga at pagpahid nito gamit 'yung matigas na tissue. 'Yung labi niya ay tuyot na binigyan ng karera 'yung Sahara desert. "Maari mo bang sabihin sa akin kung nasaan siya?" tanong niya habang kinukuha niya 'yung keycard niya pero pinigilan ko siya. "Sa tingin ko hindi magandang ideya 'yun, ayaw talaga niyang makipag-usap sa'yo o sa mga magulang niya sa ngayon," ipinaalam ko sa kanya. "Oh," sagot niya na may malungkot, pero nakakaunawa na ekspresyon sa mukha. "Pasensya na," humingi ako ng tawad. "Kung makakapagpasaya sa'yo, ganito 'yung reaksyon niya dahil mahal ka niya," ipinaalam ko sa kanya na may maliit na ngiti. Kinamot niya 'yung kilay niya sa akin, hindi talaga nakukuha. "Isipin mo, kasali rin si Ava pero wala siyang pakialam sa kanya, kaya wala rin siyang pakialam na kasali siya," paliwanag ko. "Pero dahil ikaw 'yung girlfriend niya at 'yung mga magulang niya, well, 'yung mga magulang niya, nararamdaman niya na siya 'yung pinakatinaksil sa inyo dahil mas mahal ka niya," tapos ko. Sana naiintindihan niya 'yung paliwanag ko dahil ayoko na ulitin. - Pananaw ni Hanna Patuloy akong nag-iiyak nang nakakalungkot sa unan ko habang papalapit sa akin si Faith. Literal na nasusunog 'yung dibdib ko. Gulo na gulo ako. Sumakit 'yung puso ko nung bumaha 'yung mga alaala mula kagabi sa ulo ko, pero nagsimula 'yun na masunog nung narealize ko na suot ko pa rin 'yung hoodie ni Aurelia. Pakisabi sa akin na puso lang na nagdurusa 'to at hindi ako mamamatay. "Masakit pa ba?" tanong niya habang nilagay niya 'yung bote ng apple juice sa harap ko. Mahinang tumango ako, humihinga mula sa kakulangan ng oxygen sa ilong ko. 'Yung magulo kong buhok ay nakahiga ng magulo sa mukha ko, ilang hibla na basa mula sa mga luha ko. Hindi ako gumagalaw sa puwesto ko sa kama ng hotel na 'to buong araw. Ayon kay Faith, nalaktawan ko 'yung almusal at tanghalian. "Subukan mong kontrolin 'yung paghinga mo, sabi ni Bailey na papunta na siya pabalik," sabi niya sa akin habang nakaluhod sa tabi ng kama ko. Nanatili akong tahimik habang patuloy akong humihinga na parang aso. Nagboluntaryo si Bailey na kumuha ng pagkain para sa amin. Umalis siya ilang minuto na ang nakalipas kaya nagulat ako na pabalik na siya. Wala akong ideya kung ano 'yung nangyayari sa akin. Pero sa tingin ko may karapatan akong sabihin na ngayon ang pinakamasamang araw sa buhay ko. - Sinusuot ko 'yung itim na hood ko sa buhok ko na ngayon ay nakasuklay at humarap kina Bailey at Faith. Buti na lang mahimbing pa rin silang natutulog, nakahawak ng mahina 'yung braso ni Bailey sa bewang ni Faith. Ngayon ay alas kuwatro ng umaga at masikip 'yung dibdib ko, ulit. Pagdating ni Bailey na may dala na pagkain, kalmado na ako, sa karamihan, at kayang kumain ng hapunan ko. Hindi nagtagal pagkatapos 'nun natulog 'yung dalawa, matutulog din ako kung kailangan kong alagaan 'yung napaka-dramatikong, hormonal na teenager na kakagaling lang sa break up. Mahimbing silang natutulog sa nakalipas na walong oras kaya ayokong maging bastos at gisingin sila. Kailangan nila ng pahinga. Kinuha ko 'yung isa sa mga keycard nila bago ako nagsuot ng isang pares ng converse at lumabas sa kwarto ng hotel nila. Habang lumalabas ako sa kwarto ng hotel, hindi ko mapigilang tumingin sa kwarto ng hotel nina Aurelia at ako. Huwag mong gawin 'yun, Hanna. Nagbuntong-hininga ako at binaba ko 'yung emosyonal kong sarili sa hagdan, na hindi gaanong marami kung isasaalang-alang kung gaano kataas kami. Pagkarating ko sa desyerto na lobby, nagpunta ako palabas sa mainit na hotel para kaagad na masuntok sa mukha 'yung malamig na hangin ng Canada. Kakaiba pero pakiramdam ay nakakapresko. Nagsimula akong dahan-dahang pumunta sa bangketa, nakatungo 'yung ulo ko. May nakakagulat na dami ng tao sa ngayon. 'Yung iba siguro papunta sa trabaho. 'Yung iba siguro nagmamaneho lang ng maaga. "Excuse me, ma'am?" tanong ng isang tao sa tabi ko. Hindi ko siya pinansin, iniisip na may ibang kausap siya. "Excuse me, ikaw na may buhok na blonde," sabi ulit ng misteryosong tao. Humarap ako sa direksyon na narinig ko 'yung boses na nagmumula sa, at kinamot ko 'yung kilay ko. May babae, siguro nasa huli niyang twenties o unang thirties, nakasandal sa pader na ladrilyo. May average length na itim na buhok na tumitigil sa balikat niya. Nakatago 'yung mukha niya sa anino kaya wala akong ideya kung ano 'yung itsura niya, pero alam ko na naglalaro siya ng kutsilyo sa pagitan ng mga daliri niya. Shit. Naiwan ko 'yung telepono ko sa kwarto ko kaya hindi ako makakatawag sa pulis o sa mga magulang ko. Fucked ako. "Sabi sa akin ng mga magulang ko na huwag makipag-usap sa mga estranghero," sabi ko habang nagsisimula akong umatras mula sa misteryosong babae. Tumawa siya rito, pinipiling lumabas mula sa mga anino at ipakita 'yung sarili niya. Banal- Walang paraan- "Oh? Pero hindi ako estranghero, Hanna," sabi niya na may masamang ngiti. Lumaki 'yung mata ko pero hindi ako tumigil sa pag-atras mula sa kanya. "M-Ms. Smith?" tanong ko, hindi naniniwala sa mga mata ko. Nanay ni Ava?! Sa tingin ko tumatakbo 'yung kabaliwan sa pamilya. "Tama," sagot niya habang nagsisimula siyang lumakad patungo sa akin na nagdulot sa akin na pabilisin 'yung paa ko na may converse. Hindi nangyayari 'to. "Alam mo, palagi kong iniisip na magkakatuluyan kayo ni Ava," nagsimula siya habang nagsisimulang maglaro ng walang pakialam sa kutsilyo. Ano bang mali sa pamilyang 'to?! Tumingin ako sa likod ko para mapansin na isa lamang itong inabandunang daanan. Shit. Pakisabi sa akin na hindi ako mamamatay. Hindi pa nga ako nagkakaroon ng 'sweet sixteen'! Heck, hindi pa nga ako nakakakuha ng driver's test! "Pero kailangan mo lang makipag-date sa hayop na 'yun," isinuka niya na may pagkamuhi sa tono niya. Teka lang- Paano niya 'yun nalaman? "P-Paano mo nalaman 'yun?" tanong ko ng maingat. Ngumiti siya rito, maingat na hinihila 'yung daliri niya sa kutsilyo. Ano ba 'yun?!? "Oh sweetheart, hindi mo talaga inisip na sapat ang talino ni Ava para sa buong 'cheating plan' na 'yun mag-isa, 'di ba?" tanong niya ng retorika na may masamang tawa. Ayoko talaga 'yung pupuntahan nito. Tumingin ako sa likod ko ulit para mapansin 'yung dalawang babaeng hugis sa dulo ng daanan. Okay, kung patuloy kong i-lead siya patungo sa kanila, siguro makakatawag ako ng tulong at makakatakbo ako. "Maaari siyang anak ko pero isa siyang kumpletong tanga," sabi niya na may inis na paggulong ng mata. "Anyways, baka nagtataka ka kung bakit ako nandito," sabi niya. Nanatili akong tahimik habang patuloy kong dahan-dahang hinahawakan 'yung babaeng abala patungo sa hindi kilalang bitag. "Ikaw ba 'yun?!" tanong niya ng marahas nung hindi ko siya sinagot. Nagulat ako sa mahigpit niyang tono ng boses. Putangina. Maaaring mamatay ako. "O-Oo," utal ko habang nararamdaman ko 'yung bukung-bukong ko na nadulas sa kung ano man. Suminghap ako ng malakas habang bumaluktot 'yung bukung-bukong ko sa hindi komportableng anggulo pero patuloy akong umatras. Wala akong pakialam kung na-sprain lang 'yung bukung-bukong ko, na malamang na ginawa ko base sa sakit na nararamdaman ko. Ito ay isang do or die na sitwasyon. Ngumiti siya sa sagot ko. "Hindi karapat-dapat 'yung nanay mo sa kanyang tungkulin bilang 'lider', hindi naman talaga," sabi niya. Ganap kong hindi pinansin 'yung sakit sa bukung-bukong ko habang nakatingin ako sa babae. Oo, hindi ko gusto na inilalagay ng nanay ko 'yung sarili niya sa panganib araw-araw sa pamamagitan ng pagiging lider ng gang, pero hindi 'yun nangangahulugan na hindi ko siya sinusuportahan. Halimbawa, maaaring adik si Bailey sa cannabis sa alam ko. Gusto ko ba 'yung katotohanan na adik siya sa droga? Hindi. Suportahan ko ba 'yung desisyon niya kung talagang tinutulungan niya siya? Oo. Sa katunayan, susubukan kong kunin 'yung pananaw niya at backstory sa sitwasyon para mas maintindihan ko kung bakit niya sinimulang gamitin 'yun. Habang oo, alam ko na hindi man lang nasa parehong kategorya 'yung pagiging adik sa cannabis at pagiging 'lider ng gang', alam ko na mahirap tumigil sa alinman sa kanila nang walang malaking bunga. "At mukhang nagmamalasakit sila sa'yo dahil pinili nilang ampunin 'yung gago mo," patuloy niya. Oh diyos ko. Huwag mo akong patayin. "Sa palagay ko, kailangan ko lang dalhin ka sa bahay," tapos niya. Ano?! Napansin niya 'yung takot kong ekspresyon sa mukha at tumawa. "Dahil nahuhumaling ang anak ko sa'yo, o kung ano man, ikukulong lang kita sa basement at hayaan mo siyang magsaya sa'yo," tinaas niya. Napansin ko 'yung pagbabago sa kanyang postura. Aatakihin niya na ako. Wala na akong oras habang bumalik ako at nagsimulang tumakbo sa daanan, walang oras na nasasayang. "Tulong, tulungan mo ako!" sigaw ko sa mga pigura na ilang talampakan sa harap ko. 'Yung adrenaline ko na nagpapamanhid sa kasalukuyang pagtibok sa bukung-bukong ko. 'Yung isa na nakasuot ng itim na hoodie na katulad ng akin ay agad na humarap sa akin na naging sanhi ng pag-urong ng bilis ko. Aurelia? Hindi ko napigilan ang sarili ko habang 'yung, nakapilipit na, 'yung bukung-bukong ko ay nasabit sa di-pangkaraniwang malaking butas na naging sanhi ng pagbagsak ko. "Fuck hell" mura ko habang naririnig ko 'yung mga yapak ng babae sa likod ko. Pumunta ako para tumayo para gisingin ang sarili ko na bumagsak agad nung ilagay ko 'yung bigat sa bukung-bukong ko. Nagbibiro ka ba?!? Sa palagay ko talaga matatapos na ang buhay ko dito. Sinubukan kong gumapang, literal na anumang paggalaw ay makakatulong sa puntong ito. Naramdaman ko 'yung malakas na pagkakahawak na bumalot sa likod ng leeg ko bago ako hinila at naglagay ng matalim na bagay na metal sa base ng leeg ko. Pinikit ko 'yung mata ko habang lumunok ako pabalik ng isang sapa ng mga luha. Kung iiyak ako ngayon, hindi 'yun magbabago ng anuman. Halos umiiyak na ako buong gabi at wala pa ring nagbabago. Sa oras na 'to naramdaman kong tinanggap ng katawan ko ang tadhana ko. Ako, Hanna Anne Wilder, ay mamamatay sa harap ng pag-ibig ng buhay ko. At walang magagawa tungkol dito.