Bab 3

'Telefon saya bila awak dah sampai sana,' saya peluk Ibu saya erat-erat. Tak sampai seminggu, mereka dah pergi ke perjalanan lain. Saya lepaskan dia dan tersenyum, bergerak untuk memeluk Bapa saya pula. 'Jaga diri, Puteri. Kami bangga dengan awak,' dia berbisik, mencium dahi saya. Saya tersenyum bila dengar kata-katanya, memeluknya lebih erat dan cuba tak hilang imbangan sambil berdiri di atas jari kaki saya. Saya cium pipinya sebelum saya lepaskan dan tengok mereka berpusing untuk masuk ke lapangan terbang. Mereka berpusing untuk pandang saya buat kali terakhir dan melambai. Bila mereka hilang di sebalik pintu kaca lapangan terbang, saya balik ke kereta, tutup but belakang dalam perjalanan ke tempat duduk pemandu. Saya ada pemanduan yang jauh di hadapan. Satu jam berdengung dan menyanyi tak henti, tekak saya rasa kering dan saya berhenti di kedai serbaneka untuk dapatkan sesuatu untuk minum. Kunci kereta, saya berlari ke dalam kedai di bawah gerimis yang mula turun tak lama dulu dan terus pergi ke belakang kedai di mana pintu peti sejuk berkabus. Saya buka peti sejuk yang ada botol air mineral, ambil beberapa sebelum berjalan ke kaunter untuk bayar dan ambil pek oreo selepas berfikir sejenak. 'Whistle' oleh Flo-Rida ada dan saya mula berdengung rendah mengikutinya. Saya letak benda-benda atas kaunter dan tunggu lelaki di sebalik kaunter untuk periksa mereka. Dengungan saya terhenti oleh seorang Wartawan Berita wanita yang muncul di TV. 'Berita Tergempar; lima belas minit lebih awal, seorang wanita yang berjalan melalui dataran bandaraya melaporkan dengar bunyi tembakan dilepaskan. Polis terpaksa terlibat dan kami jumpa apa yang nampak macam perang terhadap dua geng.' Rakaman keselamatan dan audio berkualiti rendah dimainkan dan bunyi tembakan berdering dari TV. Saya tengok skrin tanpa apa-apa dalam fikiran sehingga saya akhirnya nampak sesuatu yang mengganggu saya; Lelaki itu dengan rambut perang yang sangat biasa dan parut yang jelas, ditonjolkan oleh tiang lampu berdekatan, pada Lelaki itu yang dia aim. Kecuali mata saya mula menipu saya, saya 90% pasti apa yang disiarkan dalam berita ialah Adam dan parut-muka menembak antara satu sama lain. Kamera zum masuk pada kedua mereka dan saya rasa hempedu naik dalam tekak saya dan saya paksa turun sebelum saya muntah di khalayak ramai. 'Cik? Awak okay?' Perhatian saya teralih pada Lelaki di sebalik kaunter. Saya telan kuat-kuat, cuba sembunyikan rasa tak selesa saya dan buat senyuman yang dimuncungkan bibir. Ia bukan senyuman terbaik yang saya boleh buat tetapi ia yang terbaik yang saya mampu urus pada masa itu. Saya bayar untuk benda-benda itu dan bergegas ke kereta saya dengan tergesa-gesa. Saya tak sedar pun saya tutup pintu kereta dengan terlalu banyak kekuatan sehingga ia terhempas pada sisi kereta. Bahkan ketika itu, saya tak boleh buang getaran di tangan saya bila saya ingat kata-kata Dom malam tu. 'Bryant dan saya sertai geng,' Dia mesti maksud Quentin. Walaupun saya risau kenapa mereka akan sertai skuad atau geng lelaki itu atau apa sahaja mereka panggil, saya lebih berminat kenapa mereka akan sertai geng untuk bermula? Bryant takkan buat apa-apa yang akan membahayakan saya jadi kenapa? Semua yang saya boleh kumpul daripada perbualan kami ialah mereka buatnya untuk melindungi saya. Tapi daripada apa? Saya biarkan kepala saya jatuh atas stereng dan terus biarkan minda saya merayau buat seketika dalam senyap. Kalau sahaja saya boleh tanya seseorang; sesiapa sahaja. Soalan-soalan itu perlahan-lahan membunuh saya dalam dan keperluan untuk tahu dan faham situasi itu tumbuh dengan setiap saat berlalu. Selepas beberapa minit kemudian, saya akhirnya paksa diri saya keluar daripada situasi itu dan terus memandu. Satu jam lagi berlalu sebelum saya akhirnya berhenti di kediaman Jones. Mereka akhirnya berjaya kumpul balik dan stabilkan keadaan kewangan mereka lagi beberapa bulan selepas kemalangan Adam. Saya gembira untuk mereka dan kanak-kanak itu okay. Bercakap tentang... 'Case!' Saya tersenyum pada mereka bila mereka melompat ke dalam pelukan saya dan tumbuk saya ke belakang, paksa hembusan udara keluar daripada paru-paru saya bila saya memantapkan kami untuk pastikan tak ada sesiapa akan berakhir di dalam lumpur. Semua fikiran tentang pergaduhan geng yang saya nampak dalam berita hilang sebaik sahaja saya nampak mereka. 'Hai kanak-kanak, awak dah baik pada Bapa dan abang-abang awak?' Saya serabutkan rambut kedua mereka dan Cali tersenyum pada saya manakala Pio kecil buat sedikit kerutan pada isyarat itu dan mula betulkan rambutnya sebelum akhirnya tersenyum pada saya. 'Case! Gembira awak boleh datang. Masuklah. Saya sedikit risau sejak saya dengar ada ribut akan datang,' Jerry menyambut dan saya tersenyum padanya, mendukung kedua-dua kanak-kanak itu ke dalam pelukan saya dan bawa mereka masuk, mengikut bapa mereka ke dalam dapur. Kami berjalan masuk ke rumah dan jumpa Preston menggeledah peti sejuk untuk sesuatu. Dia nampak tak dengar kami jadi saya putuskan untuk letak kanak-kanak itu ke kaki mereka dan menyelinap di belakangnya. 'Boo!' Saya berbisik ke telinganya dan seluruh badannya terkejut, terhantuk kepalanya pada bumbung peti sejuk dan menyebabkan kandungan di dalam buat bunyi berdentang botol berlanggar antara satu sama lain. Kanak-kanak itu ketawa kuat tapi Preston tak nampak gembira macam mereka. 'Awak memang kena buat,' Katanya, memandang saya manakala saya tersenyum tak bersalah dan tolak dia ke tepi untuk tegakkan semula botol yang jatuh. Mujur, tiada apa yang tumpah. Saya keluarkan kepala saya daripada peti sejuk dan berpusing untuk hadap Jerry yang ada senyuman terhibur senyap terlekat di mukanya. 'Apa?' Saya tanya dia, tahu sepenuhnya bahawa senyumannya ditujukan pada kebudak-budakan saya. Dia gelengkan kepalanya dan isyaratkan ke meja makan yang sudah sedia dan penuh dengan makanan, 'boleh kita?' Saya berseri pada dia, cuba tahan gerutuan yang dibuat oleh perut saya ke minimum. 'Mestilah.'