Kabanata 6

“Narinig ko kasama mo ‘yung iba nung Lunes. Sorry hindi ako nakapunta. May inasikaso lang talaga ako,” sabi ni Kate habang nakaupo sa tabi ko nung English. “Okay lang. Hindi mo na kailangan mag-sorry.” Napansin ko na apat na araw na siyang hindi pumapasok. Gusto ko sana siyang tanungin kung anong nangyari pero hindi ko na tinuloy. Ayokong magmukhang tsismosa. “So…” Tumingin ako sa kanya, “May try out tayo sa swimming sa susunod na Biyernes. Dapat sumali ka.” “Hindi ko alam…” “Hindi ka marunong lumangoy?” “Marunong naman… pero matagal na rin e, hindi ko sigurado kung magandang ideya. Hindi naman ako pro.” “Try mo lang. Malay mo, may mangyari. Isa pa, isa na lang ‘yung slot na natitira.” “Pag-iisipan ko.” ********** Paglabas ko ng huling klase, nakita ko si Kate na nakasandal sa pader. Ngumiti agad siya nung nakita niya akong lumabas ng klase. “Ready ka na?” Kinilig siya. “Sa ano?” “Sasama ka sa akin pauwi.” “Uh… bakit…?” Hindi ako sigurado kung ano’ng pakana niya. “Biyernes ngayon. May party ‘yung kaibigan ko.” “Nalilito pa rin ako.” Umiling ako, sinusubukang ayusin ‘yung strap ng bag ko sa balikat. “Pupunta tayo sa party.” In-enunciate niya kada salita, nakahawak sa balikat ko, medyo niyuyugyog ako. “Hindi ko maalala na pumayag akong pumunta sa kahit anong party.” “Masaya ‘yun.” Yugyog niya ako, pero this time, medyo malakas na. “Tara na. Kailangan na nating umalis, wala tayong oras na sayangin,” binaba niya ‘yung kamay niya sa balikat ko at hinawakan ang kamay ko, kumumpas na umalis na kami. “Pero kailangan ko munang sabihin kay Nanay.” Tinutulan ko ‘yung paghila niya, itinapak ko ang mga paa ko sa sahig. Tumingin siya sa akin, parang nag-iisip kung ano’ng gagawin. Bumuntong-hininga siya, “Sige na nga. Pupunta tayo sa inyo tapos mag-aayos tayo sa bahay ko.” ********** May mental check list ako ng lahat ng nangyayari sa mga party. Alkohol. Check. Mga tao na gumagawa ng kalokohan dahil sa alkohol. Check. Mga teenagers na naglalandian sa kung saan-saan. Check. Malakas na musika. Check. Pagyoyosi. Check. Maigsing listahan lang, pero sinasabi nito kung ano’ng ineexpect ko sa party. Minsan iniisip ko kung paano itinago ng mga teenager na galing sa party na lasing ‘yung pagkalasing nila sa mga magulang nila. “Huwag ka nang tumayo diyan! Uminom ka na ng alkohol. Lumuwag ka!” Sigaw ni Kate sa lakas ng musika. “Tara na.” Hinila niya ako sa kamay papunta sa walang taong kusina at huminto sa tabi ng island. “Anong gusto mong inumin?” “Uh… hindi ako umiinom ng alkohol.” “Boo! Ang boring mo.” Sabi niya, nakaturo ang kaliwang hinlalaki niya pababa. “Hindi naman.” Sinubukan kong hindi matawa sa mga kalokohan niya. “Oo nga, kasi namimiss mo ‘yung magagandang bagay.” “Paano naman ‘yun?” Hinamon ko siya, nakapamewang. “Kapag may alkohol, halos kaya mong gawin ang lahat. Maliban na lang sa pagmamaneho o paglipad ng eroplano - ang punto ko, nakakatulong ang alkohol na makalimutan mo. Pinapamanhid nito ‘yung takot at alalahanin mo, pinapataas ‘yung kaligayahan.” “Hindi mo naman kailangang maglasing para makalimot. May iba pang mas malusog na bagay diyan na pwedeng gawin ‘yun, at saka, pinapamanhid lang ng alkohol ‘yung nararamdaman mo sa isang gabi lang, gigising ka na may panibagong problema. Hang over.” “Okay… bahala ka. Bawat isa, kanya-kanya.” Kumuha siya ng bote sa ref at uminom ng tatlong malalaking lagok. “Grabe! Mapait ‘to,” sabi niya, nakakunot ‘yung mukha. “Isa pang dahilan kung bakit hindi ako fan.” “Bahala ka,” sabi niya, parang nagkakanta, “Tara na, sumayaw na tayo.” “Sayaw saan?” “‘Yung negatibiti mo. ‘Yun. Tigilan mo na ang pagiging loser at sumama ka sa akin.” Hinila niya ako sa makeshift dance floor na nasa malawak na sala. ‘Yung halong amoy ng katawan, usok, at alkohol sa hangin, halos nasusuka ako. Nagpaalam ako para magpahinga sa labas. Paglabas ko ng bahay, umupo ako sa porch at sinubukang huminga ng sariwang hangin na kailangan ko. Pumasok sa isip ko ‘yung tungkol kay Tatay, at alam kong kailangan ko nang bumalik bago pa ako lunurin ng kalungkutan. Hindi ako natagalan na mahanap si Kate pagbalik ko. Sumasayaw pa rin siya, pero sunod-sunod na uminom ng bote, at bago ko pa man napansin, lasing na siya hanggang sa hindi na siya makatayo ng maayos. “Alam mo ba?” Nagsasalita siya nang paos. “Ano?” “Maganda na hindi ka umiinom.” “Ah?” Ngumiti ako sa kanya. “Oo,” sabi niya, “Kaya, ikaw magdadala sa akin pauwi.” “Mhm.” “Oo. Kakakilala pa lang natin pero sigurado ako na hindi mo ako gugustuhing mamatay. Halos hindi ako makatayo, sa dalawang paa ko,” sabi niya, itinuro niya ang mga paa niya. “Nung huli akong nalasing ng ganito, muntik na akong mamatay.” “Ikaw nagmaneho pauwi?” “Ano? Hindi. Hindi ako ganun kabaliw.” Tumingin siya sa akin, parang tinatanong ako kung ako ba ‘yung baliw. “Sinabi ko sa taong mas malala pa sa akin ang kalagayan na magmaneho pauwi, at naaresto kami.” Tumawa siya dito. “Parang si Speedy Gonzales ako.” “Ano?” “Oo. Kung gusto mo, pwede kang kumuha ng taong lasing para maranasan mo. Ang downside lang, hindi gusto ng mga pulis si Speedy Gonzales.” Kinunot niya ‘yung ilong niya, “Pero, si Tatay ‘yung nagpiyansa sa akin.” “Bakit mo tinawagan si Tatay mo? Hindi mo ba pwede tawagan ‘yung kaibigan mo o kaya ‘yung kamag-anak mo?” “‘Yun ‘yung ginawa ko. Hindi ko alam kung paano nalaman ni Tatay.” Dagdag niya, nagkibit-balikat. “Siguro pinahirapan ka niya.” “Understatement of the year. Kinuha niya ‘yung phone ko, laptop, at susi ng kotse ko ng isang buong buwan.” “Pero nandito ka,” sabi ko nang walang emosyon. “Pero nandito ako,” tumawa siya ulit. “Sige na nga. Umalis na tayo dito.” ********** Pinark ko ‘yung kotse sa driveway ni Kate at naglakad papunta sa pinto ng pasahero para tulungan ‘yung halos walang malay na si Kate. Binuksan ko ‘yung pinto ng pasahero at inilagay ko ‘yung kamay ni Kate sa balikat ko habang binabalot ko ‘yung kanang kamay ko sa bewang niya para ma-stabilize siya habang naglalakad. Nakarating kami sa pinto at awtomatikong bumukas. Huminto ako sa paglalakad at hinarap ko ‘yung taong nagbukas ng pinto. “Abel?” “Ako nga,” sabi niya, nakangiti sa mukha niya at saka ko lang napansin na may dimples siya. Sana may dimples din ako. Umiling ako para linisin ang iniisip ko, “Anong ginagawa mo dito?” “Dito ako nakatira. Anong ginagawa mo dito?” “Kate,” sabi ko habang nagsisimula nang humina ang timbang niya sa akin. “Ah.” Sabi niya, parang napansin lang si Kate. “Sorry. Hindi ko man lang siya nakita,” sabi niya, kinumpirma ‘yung hinala ko. Binuhat niya siya at dinala sa loob at sinabi niya sa akin na pumasok din. Hindi ko alam ang gagawin kaya tumingin lang ako sa ilang litrato sa dingding. Isa ‘yung bata na nakangiti sa camera, halos walang ngipin ‘yung ngiti, may teddy bear sa mga kamay niya, at katabi niya ‘yung batang lalaki na mas matanda ng konti sa kanya na nakangiti rin sa camera. “Nakatayo ka pa rin,” tumingin ako kay Abel, nakatayo lang siya ng ilang piye ang layo at ngumiti ng kaunti. “Oo. Kailangan ko nang umalis.” “Ihahatid na kita.” Binuksan ko ang bibig ko para magsabi ng isang bagay pero naunahan niya ako, “Okay lang sa akin.” Tumango ako, ngumiti siya bilang ganti. “Tara na.” Sinundan ko siya sa labas papunta sa SUV niya. “Paano ka related kay Kate?” Tanong ko pagkatapos niyang umandar. “Kapatid niya ako.” Tumango ako, hindi alam kung ano pang sasabihin. “At sa tingin ko kaibigan mo si Kate?” “Well, magkaibigan kami… sa tingin ko.” Tumingin siya sa akin, nakataas ang kilay, “Kaka isang linggo pa lang tayong magkakilala.” Paglilinaw ko. Nakarating na kami sa lugar namin nang napagtanto kong hindi ko pa nasasabi sa kanya ang address ko. “Naalala mo ‘yung kung saan ako nakatira?” “Oo. Bakit naman hindi?” “Hindi ko alam,” nagkibit-balikat ako. “Dapat ba akong ma-creepy-han?” “Siguro.” Tumingin siya sa akin at kumindat. Pumunta si Abel sa drive ko at nagpasalamat ako sa kanya sa pagsakay at sinabi ko sa kanya na sabihin kay Kate na tawagan ako paggising niya. “Teka.” Sabi niya, pagkalabas ko na sana sa kotse. Lumabas siya ng kotse para buksan ang pinto para sa akin. “Talaga?” Tanong ko, nakataas ang kilay. “Ano? Hindi naman masama ang pagiging gentleman.” Inabot niya ang kamay ko, nagtataka ako. “‘Yung kamay mo. Dapat ilagay mo ‘yung kamay mo sa akin.” “Alam ko ‘yun,” bumulong ako at inilagay ko ‘yung kamay ko sa kanya na ikinatawa niya. Nalakad niya ako sa pinto, hawak pa rin ‘yung kamay ko. Lumingon ako nung nakarating kami sa hagdanan at tiningnan ko ang mga kamay namin. Kinuha niya ang kamay ko sa labi niya at nilagyan ng parang balahibong halik dito. “Goodnight Milady.” “Kakaiba ka,” sabi ko, ngumiti at umikot ang mga mata ko. “‘Yun ba ang makukuha ko sa pagiging gentleman?” Umiling ako, ngiti pa rin sa mukha ko, “Goodnight Abel.” Binigyan niya ng konting pisil ‘yung kamay ko at umalis na sa kotse niya.