Kabanata 22

Ramdam ni Rhianne ang hapdi ng tuhod niya, pero hindi niya pinansin. Naalala niya na mas maraming sugat at pasa si Keith kesa sa kanya. Kumpara sa mga sugat niya, wala lang ang mga sugat niya. Pagdating nila sa klinika ng eskwelahan, tiningnan silang dalawa ng doktor na in-charge bago lumapit kay Rhianne para sabihing umupo muna siya sa sofa. Sinabi ni Rhianne na kaya niyang gamutin ang sarili niyang sugat at pinilit na kay Keith na lang mag-focus ang doktor. Tiningnan ng doktor si Keith sa unang pagkakataon bago niya sinimulang gamutin ang mga sugat nito. May mga pulang pasa si Keith sa braso at likod niya. Dugo ang labi niya at maraming galos sa braso niya. Ang dating malinis at puting uniporme niya ay punit-punit at madumi na ngayon. Sinabi sa kanila ng guro na nagdala kay Rhianne at Keith na tatawagan nila ang mga magulang nila para sunduin sila bago umalis ng klinika. Namilipit si Keith sa sakit at nagreklamo tuwing nilalagyan ng doktor ng gamot ang mga sugat niya. Hindi humingi ng paumanhin ang doktor. Sa halip, pinagalitan pa niya ito at sinabihan na tumigil sa paggalaw para magamot niya ng maayos ang mga sugat nito. Pagkalipas ng ilang minuto, sinabi ng doktor na tapos na niyang gamutin ang mga sugat nito at sinabihan itong umupo sa bakanteng upuan malapit sa pinto. Nang tanungin ng doktor si Rhianne kung kailangan niya ng tulong sa paggamot ng kanyang mga sugat, may ngiting nagmamalasakit ang doktor sa mukha niya na para bang kinakausap niya ang kanyang apo. Sa nakita ni Keith, hindi niya maiwasang magreklamo sa kanyang puso. Sobrang laki ng pagkakaiba ng trato niya sa kanilang dalawa. Sobrang bait ng trato ng doktor kay Rhianne samantalang siya naman ay parang pabayang bata. Pinili ni Keith na huwag nang ipahayag ang kanyang mga reklamo at masunuring umupo sa upuan sa tabi ni Rhianne. Napansin din ni Rhianne ang ugali ng doktor nila sa eskwelahan. Tinitingnan ni doktor si Keith na parang may malaking utang ito sa kanya. Naka-offend ba siya kay doktor? Sinigurado ni Rhianne sa doktor na ayos lang siya. Kahit medyo namamaga ang mga tuhod niya dahil sa kanyang mga sugat, hindi nagreklamo si Rhianne. Ang sugat na 'to ay malayo sa pagkasira ng kanyang mga organs, kaya bakit pa siya mag-iingay? Biglang pumasok sa klinika ang gwardya na tumulong kay Rhianne na pigilan ang away. Inutusan siyang dalhin ang doktor at gamutin ang mga sugat ng mga batang lalaki sa detention room. Bumuntong-hininga ng malakas ang doktor at sinimulang kolektahin ang kanyang mga gamit at inilagay sa isang bag. "Ang mga batang 'to ngayon puro away! Kung gusto lang nilang lumaban na parang mga manok, gawin na lang nila 'yon sa labas ng eskwelahan. Dinadamay pa nila ang mga inosenteng nakakakita sa kanilang away. Walanghiya!" Narinig nilang bulong ng doktor habang patuloy niyang inilalagay ang mga kahon ng pamahid at alkohol sa kanyang bag. Kaya pala. Nagkamali ng intindi ang doktor kay Keith dahil sa kanyang mga sugat. Tinapik ni Rhianne ang balikat ni Keith para ipakita ang kanyang pakikiramay. Hindi niya ito pinansin at hinayaan na lang niyang gawin ni Rhianne ang gusto nito. Umalis ang doktor sa klinika kasama ang gwardya. Inilagay ni Rhianne ang bulak na binasa sa gamot sa kanyang mga tuhod ng maingat. Nang makita ito ni Keith, dahan-dahan siyang lumuhod sa harap niya, at walang imik na kinuha ang bulak mula sa kanyang mga kamay. Si Keith na mismo ang naglagay nito sa kanyang mga sugat. Napapikit si Rhianne sa tuwing nilalagyan ni Keith ng gamot ang mga sugat niya, pero hindi siya nagreklamo. Dahil mabuti naman ang intensyon niya, hinayaan na lang niya itong gawin. "Rhia." "Hmm?" "Maging tapat ka nga sa akin?" "Sige. Ano ba 'yon?" "Natatakot ka rin ba sa akin?" "Ah?" Saan galing ang tanong na 'to? "Narinig mo, 'di ba? Tawag nila sa akin, freak. Sa paningin nila, isa akong halimaw na kailangang itago sa lahat." Natapos ni Keith ang paglalagay ng gamot sa kanyang mga sugat. Itinapon niya ang bulak na hawak niya sa basurahan at kumuha ng band-aid at inilagay sa kanyang mga sugat. Hindi niya makita ng maayos ang ekspresyon ni Keith. Tapos nagbuntong-hininga siya. "Sa tingin ko, mas okay na sana kung hindi na lang ako nabuhay, 'no. Siguro mas mabuti kung mawawala na lang ako sa mundong 'to." Walang sumagot sa kanya. Kinuyom ni Keith ang kanyang mga labi at itinaas ang kanyang ulo para makita ang kanyang mukha. Pero sa sandaling itinaas niya ang kanyang ulo, nakaramdam si Keith ng panibagong hapdi sa kanyang pisngi. Wala na siyang sapat na oras para mag-isip nang marinig niya ang paghikbi. "Rhia, sinampal mo ba ako—" "Sinampal kita!" pag-amin ni Rhianne ng agresibo. "So ano? Hindi pa ba sapat?!" "Bakit mo naman—" "Kasi ang tanga-tanga mo! Anong ngayon? Dahil lang sa mga nakakasakit na salitang 'yon, nalungkot ka at nag-iisip nang mawala? Paano ka naging ganyan ka-sensitibo?!" Tapos huminga nang malalim si Rhianne. Tulala pa rin si Keith habang nakatingin kay Rhianne na sumisigaw sa kanya ng agresibo. Hindi niya naisip na magagalit si Rhianne sa kanya hanggang sa punto na kaya siyang sampalin sa kanyang mukha. "Bakit ka gustong mawala? Dahil lang sa sinabi nila sa 'yo ang mga nakakasakit na salita? Dahil kinamumuhian ka nila dahil mas magaling ka sa kanila? Dahil nagseselos sila sa 'yo? Hindi ko inasahan na ganyan ka pala kahina!" Huminga nang malalim si Rhianne bago siya nagpatuloy. "Sa tingin mo, sapat na ang mga dahilan na 'yon? Mali ka! Sobrang lupit ng mundong 'to. Hindi mo basta-basta makukuha kung ano ang gusto mo. Hindi mo kayang pasayahin ang lahat. Hindi maiiwasan na may mga taong mapopoot sa 'yo. Pero hindi mo na dapat isipin 'yon. Dapat magpatuloy ka para mabuhay sa mundong 'to." Biglang naalala ni Rhianne ang kanyang hirap sa kanyang nakaraang buhay. Nawala ang kanyang mga magulang sa murang edad. Kailangang magtrabaho nang mabuti ni Rhianne para magkaroon siya ng makakain at matirahan. Kailangan niyang mag-aral nang mabuti para hindi mawala ang kanyang scholarship. "Alam mo ba na maraming tao ang naghihirap para lang mabuhay? Minsan naiisip na nilang sumuko, pero hindi nila ginagawa. Alam mo kung bakit? Dahil gusto pa rin nilang mabuhay at gustong maranasan ang buhay. Pero ikaw, nag-iisip na mamatay dahil nasaktan ka lang. Dapat mong ikahiya ang sarili mo!" Sa kanyang nakaraang buhay, ang pagpapakamatay minsan ay nangyayari sa kanyang isipan. Pagod na siya sa buhay kahit bata pa siya. Pero hindi niya ginawa at mabilis niyang binura ang isiping 'yon sa kanyang ulo. Kung magpapakamatay siya, nasayang lang ni Rhianne ang kanyang pagsisikap na mabuhay hanggang ngayon. "Sa katunayan, sobrang swerte mo. Ipinanganak ka na may gintong kutsara sa iyong bibig. Makakakain ka ng pagkain na gusto mong kainin, makakabili ka ng kahit anong gusto mo, at makakapunta ka sa mga lugar na gusto mong puntahan. Bukod pa diyan, may mga tao ka ring susuporta sa 'yo. Mayroon ka pa ring mga magulang at kapatid. Nandito rin ako bilang kaibigan mo! Hindi pa ba sapat sa 'yo?! Akala mo ba ang sinabi ng isang taong hindi ka naman kilala ay sobrang importante na nag-iisip ka ng masasamang bagay para saktan ang sarili mo?!" May mga tao pa rin sa kanyang tabi at naglalakas-loob pa ring magkaroon ng ideya na mawala dahil nasaktan ang kanyang damdamin?! Hindi pa ba niya naranasan ang matulog sa gabi habang kumukulo ang kanyang tiyan dahil sa gutom? Hindi pa ba niya naranasan ang suot-suot ang parehong lumang damit araw-araw dahil sinusubukan niyang makatipid ng pera hangga't makakaya niya? Hindi pa ba niya naranasan na tanggihan nang maraming beses dahil minamaliit ng mga tao ang kanyang kalagayan sa buhay? Talagang pinagalit siya ng kanyang mga salita! "H-Hoy... Sorry—" "Huwag na huwag kang mag-sorry sa akin! Hindi mo dapat gawin 'yon." "P-Pero umiiyak ka..." Hindi napansin ni Rhianne na umiiyak na siya habang galit na pinapagalitan ang binata. Ang pait na naramdaman niya sa kanyang nakaraang buhay ay biglang namukadkad sa kanyang dibdib. Nadala sa damdaming ito, umiyak nang malakas si Rhianne sa klinika. "Kung gusto mong mag-isip ng ganyan, ayoko nang ikaw ang maging bida! Ayoko na ikaw ang maging bida. Ang Mr. Protagonist ko sa istorya ay dapat malakas na kayang harapin ang anumang problema na ibabato ng mundo sa kanya. Gusto ko talaga kitang kamuhian." Nag-panic si Keith nang biglang umiyak si Rhianne. Hindi pinansin ang kanyang mga sugat, sinubukan niyang pigilan si Rhianne sa pag-iyak. Patuloy na tumutulo ang kanyang mga luha. Ito ang eksena na nasaksihan ni Francis at ng ina ni Keith pagkatapos nilang buksan ang pinto. May batang babaeng umiiyak nang sobra at isang batang lalaki na namamaga ang pisngi pero sinubukan pa ring pigilan ang batang babae sa pag-iyak. Sa pagkakita sa eksenang ito, hindi alam ng dalawa kung ano ang susunod na gagawin.