Kabanata Kwarenta't Isa

Hindi ko pa nakita si Breyndon na ganito magmaneho, sobrang bilis niya kung mag-corner akala ko matutumba na 'yung kotse. Pero hindi na ako nagreklamo, dahil sa mga nakakainis na 'yung mga *rouges* dun sa lugar na 'yon, mga dalawang minuto na kaming late. Alam kong hindi naman ganun karaming minuto 'yun, pero pagdating kay Ritsard, bawat minuto mahalaga. Wala akong ideya kung ano 'yung papasukin namin, pero may konti rin akong hinala, oo alam kong nagko-contradict ako sa sarili ko diyan. Sa paglipas ng mga taon, nasanay na kami sa kung paano kumilos si Ritsard, pero may mga pagkakataon na parang tinira niya 'yung bola sa sobrang layo, wala kaming ideya kung saan nanggaling. Halimbawa na lang 'yung mga pagbabanta kay Lukas, noong nalaman namin na kumikilos siya sa labas ng normal na lokasyon niya sa pagitan ng dalawang pack, sobrang naguluhan kami kung anong nangyayari. Ngayon alam na namin 'yung mga dapat naming malaman, mas luminaw na 'yung larawan sa paglipas ng panahon. Sana tama 'yung mga hinala ko tungkol sa susunod niyang gagawin, kay Ritsard, kakaunti lang 'yung pagkakamali. Hindi ko alam kung bakit pero pakiramdam ko, ako 'yung dapat mag-solve ng lahat, lalo na matapos 'yung sulat na iniwan niya para sa akin sa lawa. Hindi ko alam kung niloloko niya lang ako o seryoso talaga siya, 'yan na naman 'yung hindi mo mahuhulaan kay Ritsard, kung ano man 'yung nasa isip niya, baka hindi natin maintindihan. Magtatakipsilim na noong nagmamadali kaming bumaba sa kalsada, literal na wala kami sa alliance simula 4am! Sa isip-isip ko, ang naiisip ko lang si Tobi, ito na 'yung pinakamatagal na hindi kami magkasama simula noong natagpuan namin ang isa't isa. Na nagpapatunay lang na hindi ko siya kayang hayaan na umalis nang wala ako, mamamatay ako sa pagkalayo sa kanya kahit sandali lang. Sa madilim na kalangitan, nakakita ako ng mga ilaw na kulay kahel, sa loob nun, nagsisimula nang umusok 'yung hangin. “May aliens na aakyat o may sunog,” sabi ko habang binababa 'yung bintana ko, pagpasok ng hangin sa kotse, naamoy mo 'yung usok. Mga alaala nung mansyon ang nagsimulang pumasok sa utak ko, ako 'yung tumatakbo sa nasusunog na gusali para ilabas ang lahat. Tapos kailangan kong tumakbo sa ilalim ng mesa para hindi matamaan ng bubong na bumagsak sa ulo ko, 'yung amoy ng makapal na usok na pumupuno sa hangin habang nahihirapan akong lumabas. Natigil ako sa pag-iisip at tumingin kay Breyndon, na nag-aalala ring nakatingin sa akin. Okay Teylor, magpakatatag ka, ito ang trabaho mo. Pagliko namin sa huling kanto papunta sa pupuntahan namin, doon namin nakita. 'Yung buong gusali ng pabrika ay nagliliyab, mga usok na lumalabas sa bawat bintana at pinto. Itinigil ni Breyndon 'yung kotse sa labas bago ako tumalon palabas, bakit walang nakapansin o nag-report man lang?! “Kailangan nating maging matalino dito, magra-radio ako kay Morgan–” panimula ni Breyndon pero may narinig ako, sinabi ko sa kanya na manahimik saglit para mas marinig ko. Sa malakas na tunog ng apoy at unti-unting pagkasira ng gusali, nakarinig ako ng boses ng isang lalaki na sumisigaw mula sa loob. May tao sa loob! Tumingin ako kay Breyndon na umiling sa akin, alam niya kung ano 'yung gagawin ko. “Kailangan kong gawin 'to, may tao sa loob,” sabi ko habang paatras na naglalakad papalapit sa gusali, ito 'yung huling bagay na gusto kong gawin pero wala talaga akong ibang pagpipilian. “Teylor hindi ka pwedeng pumasok, kukunin ko si Morgan!” sigaw niya pero huli na, nakatalikod na ako at tumakbo papunta sa mga pangunahing pintuan ng gusali. Bukas na 'yung pinto noong tumakbo ako papasok, patuloy na sinisigaw ni Breyndon 'yung pangalan ko pero natabunan na 'yun ng ingay ng apoy. Hindi ko halos makita kung saan ako pupunta dahil sa usok, na hindi rin nakatulong sa ubo na patuloy na lumalabas sa labi ko. Nagsimula akong mag-focus para malaman kung saan nanggagaling 'yung boses, nagpatuloy ako sa pasilyo kung saan mas lumakas 'yung boses. “Tulong! May tumulong sa akin!” pagmamakaawa ng lalaki, na sa totoo lang 'yun 'yung unang beses na narinig ko nang buo kung ano 'yung sinasabi niya, na nagpapatunay na nasa tamang daan ako. Tumakbo ako nang mabilis sa hall hanggang sa makarating ako sa isang metal na pinto, na bukas din. Pagpasok ko sa pinto, kailangan kong huminto, dito siguro nagsimula 'yung apoy dahil 'yung usok sa silid na ito ay triple 'yung dami kaysa sa hall. Umubo ako ulit na pinagsisikapan na matukoy kung ano 'yung nasa silid na ito, ilang segundo pa bago ko nakita 'yung isang lalaki na nakatali sa isang tubo na sumisigaw ng tulong. “Tulungan niyo ako, tinali ako ni Ritsard at sinunog 'yung lugar,” pagmamakaawa ng lalaki habang nakita niya rin ako, sa ilang segundo tumakbo ako pababa sa maliliit na metal na hagdan at nakatayo sa harapan niya. “Okay lang Hared, ilalabas kita,” sabi ko na tumitingin sa likod niya para malaman na nakatali 'yung mga kamay niya, tila nakakabit siya sa tubo ng itim na kawad. “Paano mo nalaman ang pangalan ko?” tanong niya habang sinisimulan kong subukang alisin 'yung kawad, pero sobrang buhol na 'yung buhol at kung hihilahin ko nang masikip, baka tumusok sa balat niya. “Ako ay isang ahente ng alliance, kaya dapat sumama ka na sa amin noong tinawagan ka namin,” sabi ko habang sinusuri 'yung lugar sa paligid ko, kailangan kong makahanap ng matalas na bagay para putulin 'yung kawad na ito. “Simula noong atake, ang ginawa lang niyo ay tawagin ako para sa maraming panayam, sinusubukan kong kalimutan 'yung nangyari sa akin noon at magpatuloy,” umuubo siya habang nakita ko 'yung isang bote ng salamin sa sahig, tumakbo ako at kinuha 'yung bote at binasag sa dingding. Nadurog ito sa mga piraso pero nagawa kong hawakan 'yung pinakamalaking bahagi, tumakbo ako pabalik kay Hared at sinubukang gilitan 'yung kawad gamit ang piraso ng salamin. Agad na nagsimulang tumusok sa kamay ko pero nakita ko rin na pinutol nito 'yung kawad, isinantabi ko 'yung sarili kong sakit at nagsimulang gilitan nang mas mabilis. “Bigla na lang niya akong inatake, sinabi niya na kailangan niyang bumawi sa mga nagawa niya noon at tutulungan ko siya sa paggawa niyon,” nagsimula siyang magpaliwanag, habang sa wakas ay pinutol ko 'yung kawad kung saan ko pwedeng ihulog 'yung piraso ng salamin. Tinulungan ko siyang tanggalin 'yung mga kamay niya habang may nakakuha ng atensyon ko sa dingding, isang puting papel na nakadikit ng asul na *tack*. Halata naman na hindi bagay 'yung papel sa pabrika, ibig sabihin sinadyang inilagay doon. Hinila ko 'yung papel pababa, para lang matuklasan na nakaturo sa akin. Talagang wala akong oras para tumayo at basahin 'yun, inilagay ko 'yung sulat sa bulsa ko bago ko kinuha 'yung braso ni Hared at hinila siya papunta sa labasan. Pareho kaming umuubo habang tumatakbo kami, nag-iinit pa 'yung mga mata ko dahil sa dami ng usok na bumabalot sa amin. Malapit na 'yung pintuan na lumabas na nagsasabi na nasa *home stretch* na kami, kumikislap 'yung mga ilaw habang nakarating kami. Noong nasa labas na kami sa sariwang hangin, nakakita ako ng maraming kotse ng alliance na pinupuno 'yung maliit na lugar. Patuloy akong umuubo habang tumatakbo palapit sa amin si Breyndon, hindi ako naging masaya na makita siya sa buhay ko. “Ang tanga mo,” sabi niya pero niyakap niya ako, mahigpit ko siyang niyakap habang nagsimulang tumakbo 'yung mga ahente para tignan kung anong nangyayari. Totoong hindi ko alam.